Ben ik echt zo erg?

De afgelopen jaren ben ik enorm veranderd. Ik vind van mezelf dat ik vroeger nogal zwak was. Ik liet makkelijk over me heen lopen en ik kreeg ook altijd als feedback dat ik meer van mezelf mocht laten horen. Ik durfde mijn mening niet te uiten en dacht eigenlijk altijd dat ik anderen tot last was, als ik iets van mezelf liet horen. Tijdens mijn opleiding SPH en vooral tijdens mijn eindstage werd hier veel aandacht op gevestigd. Er werd gezegd dat ik een te hoge tolerantie had en dat dit niet altijd goed werkt in de jeugdzorg, ondanks dat ik hier op mijn stage nog nooit problemen mee had gehad. Ik was te lief en ik vond teveel goed.

Door verschillende privégebeurtenissen ben ik wat harder geworden. Ondanks dat ik nog steeds enorm onzeker ben, spreek ik nu wel alles uit. Ik wil dat alles wat ik vind op tafel ligt. Als ik me ergens aan erger, vind ik dat ik dat met de persoon in kwestie moet delen. Als ik ergens een mening over heb, vind ik dat ik die moet uitspreken. Ik heb gemerkt dat ik het moeilijk vindt als mensen feedback achterhouden, maar het je wel persoonlijk verwijten als je datgene doet waar zij eigenlijk feedback op zouden moeten geven.

Ik denk dat ik mij door mijn hardere houding minder populair heb gemaakt bij collega’s. Ik druk op de zere plekken en ik signaleer wat anderen misschien niet gesignaleerd willen hebben. Het voelt voor mij alsof ik nu eindelijk doe waar ik jarenlang feedback op heb gekregen. Ik laat niet meer over me heen lopen, maar sta sterker in mijn schoenen. Waarom voelt het dan zo rot? Ik ben nog steeds lief en zorgzaam en behulpzaam. Ik ben flexibel en collegiaal en toch voelt het alsof ik soms word uitgekotst. Ben ik misschien doorgeslagen naar de andere kant? Heb ik de juiste balans nog niet gevonden? Ik weet het niet. Ik krijg het ook niet te horen. Ik krijg geen feedback meer, ik voel alleen de gespannen sfeer. En ik weet niet wat ik ermee moet.

Misschien zie ik het allemaal wel verkeerd en is het de onzekerheid die zeer sterk aanwezig is. En misschien voel ik het ook wel goed aan. Misschien ligt het niet perse aan mij, maar pas ik gewoon niet in dit team.
Ik weet het allemaal niet, maar ik weet wel dat ik ermee aan de slag moet gaan voor mezelf. Dus wie weet wordt dit nog vervolgd.

Lees ook:

  • Ik en mijn onzekerheid

    Onzekerheid, ik haat het. De eeuwige twijfel en het altijd aan iedereen bevestiging moeten vragen. Vrijwel nooit ergens zeker over zijn is heel vervelend. Daar sta je dan in de winkel nieuwe schoenen te passen. “Kunnen deze echt? Wat vind…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer