Meisjekijktinspiegel

Ben ik dit echt?

Volgens mij begin ik me langzaam te realiseren dat het niet weg gaat. Dat ik niet beter word, dat ik ermee moet leren leven. Dat ik moet gaan accepteren.

Het gaat goed. Ik voel me goed vandaag. Werk was leuk, ik heb veel van mijn lijstje kunnen strepen. Ik had lol met collega’s. Totdat ik thuis kom en mijn vriend drie keer vraagt hoe het gaat. Ik probeer de schijn op te houden. Maar we weten beiden dat ik dat niet kan. Alles is van mijn gezicht af te lezen: hij gaat een avondje op stap met vrienden.

Het escaleert. Nee, het gaat inderdaad niet goed. De angst en paniek zijn te groot. Na verschillende soorten therapie en verschillende therapeuten besef ik me: het gaat nooit helemaal weg. De pijn en het verdriet uit mijn jeugd. Het lukt me niet dit te accepteren en ik denk alleen maar: ik kan deze relatie niet. Ik maak hem kapot, ik maak mezelf kapot. Het is te moeilijk en het doet te veel pijn.

Ben ik dit nou echt? Het meisje met borderline. Het meisje met de vermijdende persoonlijkheidsstoornis, de angststoornis en chronische depressie dat geleefd wordt door oude trauma’s?

En ja, vandaag denk ik dat ik dat ben. Maar na al die therapieën, therapeuten, tijd en ervaring weet ik dat ik het morgen weer zonniger zie. Dat ik zie dat ik leuk, vlot en spontaan ben, met humor. Dat ik een goede, leuke baan heb waar ik word gewaardeerd. Een onwijs leuk sociaal leven. En dat ik samenwoon met de meest geweldige jongen die ik me kan wensen. Die nog harder vecht voor ons dan ik. Hoe boos ik nu ook ben. Morgen ben ik weer vrolijk, dankbaar en vol liefde: dat meisje ben ik ook. Ik heb hoop.

Lees ook:

8 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.