Blogs over zelfzorg

Zelfzorg gaat met vallen en weer opstaan

Zelfzorg, ik vond het altijd maar een gek en raar woord. Want wat houdt dat eigenlijk in, zelfzorg? Hoe zorg je voor jezelf als je altijd enkel voor anderen heb gezorgd? Gedurende de jaren therapie, viel het woord vele malen. Vaak samen met ‘goed’. En wat is dat dan, goede zelfzorg? Ik heb het lang niet geweten. Ik wilde het ook niet weten. Zorgen voor mezelf, dat was in mijn hoofd gewoonweg geen optie. Zorgen […]

Verder lezen

Poes past op

Je hebt van die dagen dat het gewoon niet wil. Althans ik heb ze. De hele dag angstig, half aan het hyperventileren, geen lucht krijgen, hartslag niet onder controle en het voelt echt vreselijk. Gelukkig heb ik een hele lieve harige oppas hier in huis die – tot ik me weer beter voel – nooit meer dan drie meter bij me vandaan gaat. Vandaag is ook zo’n dag. Ik werd wakker en wist al dat […]

Verder lezen

Nu heb ik een punt bereikt

Oké hier sta ik dan op het station, mooi die wolken… De zon schijnt loeihard op mijn gezicht, op mijn lijf, ik voel het branden. De tranen komen, ‘druk ze weg’ denk ik hardop, dit is het moment waarop ik denk NU HEB IK EEN PUNT BEREIKT.  Ik kan niet meer, mijn lijf is op, mijn gedachtes zijn eindeloos aan het doordrammen. Wat ga ik eten, hoe weinig ga ik eten, is het niet te veel, hoe […]

Verder lezen

Ik-wil-dood-cocktail

Ik wil niet dat het dit met me doet. Ik wil niet gaan van een ontspannen avond naar: “ik wil dood”, door een goed bedoelde vraag. En ik wil helemaal niet dood, maar mijn gevoel zegt van wel. Ik voel me waardeloos, lelijk, ongewild, diep triest, misselijk. Het is een mix van chaos in mijn kop. Een soort blender die een giftige cocktail maakt. En ik krijg hem niet uit. Ik kan er niet bij. […]

Verder lezen

Dansend aan zee

She conquered her demons and wore her scars like wings Zon, zee, strand en goede muziek. Wat wil een mens nog meer? Dansend tussen de menigte voel ik de bas in mijn borst dreunen. “Als je weggaat, laat dan het licht aan voor mij.” Iedereen zingt uit volle borst mee onder de laatste stralen van de avondzon. Met zijn allen één, houden we van dezelfde muziek en zingen we mee met de teksten van Bløf. […]

Verder lezen

Wat is normaal?

Ieder gezin heeft zijn eigen ‘normaal’. Door internet en social media wordt de wereld steeds kleiner, iedereen kan delen wat zijn of haar ‘normaal’ is. En er komen reacties op, situaties worden vergeleken. Mensen komen er achter dat het helemaal niet normaal is hoe ze leven. En dan komt bij mij de vraag: wat is normaal? Wat mag het leven je kosten? Wanneer weet je dat je hulp moet zoeken? Ik heb jaren geleefd boven […]

Verder lezen

Oh ja, grenzen…

Het is weer zo ver. Ik zit op de bank in pyjama een broodje te eten bij wijze van avondeten, had eigenlijk nu in een balletles moeten staan en over grofweg twintig minuten op de fiets moeten zitten naar een vergadering. Mijn hoofd is eigenlijk al te zwaar om omhoog te houden, laat staan kleren aandoen, fietsen, vergaderen, sociaal contact, weer naar huis fietsen en dan eindelijk naar bed. Ik ben op. Voor de zoveelste […]

Verder lezen

Voor jezelf kiezen – hoe doe je dat?

Ken je dat? Dat je zo graag alles wil doen, alles moet doen van jezelf? Dat je vindt dat je alles moet kunnen? En als anderen dan zeggen dat het onmogelijk is, dat je dan moet bewijzen dat het niet onmogelijk is? Ook al weet je stiekem misschien wel dat het toch best wel een beetje onmogelijk is? Ik ken het helaas maar al te goed. Het is een kracht, maar op dit moment vooral […]

Verder lezen

Beperkte veiligheid

Protect me from what I want. De zinnen die je het liefst over de daken wilt schreeuwen of op je lichaam wilt tatoeëren, maar waarvan je eigenlijk niet wilt dat mensen vragen “ja maar wat is dan datgene wat je wilt maar tegen beschermd moet worden?” Het mezelf (on)zichtbaar ruïneren, de doodswens. Ik overanalyseer in mijn hoofd waarom deze zin zoveel voor mij betekent. Is het omdat er nooit iemand was die mij écht beschermde? […]

Verder lezen

Op zoek naar mijn balans

In mijn tijd van afwezigheid ben ik op zoek gegaan, op zoek gegaan naar mezelf. Wat op dit moment voor mij nu echt belangrijk is en waarom ik elke keer tegen hetzelfde aanloop Een eetstoornis is iets wat ik zie als een muur waar ik overheen moet zien te klimmen, een hele grote muur waar ik voor sta, de stenen zo vast gemetseld dat ik ze niet omgeduwd krijg. Als ik er telkens overheen klim, komen […]

Verder lezen

Mensen op een voetstuk plaatsen

Als kind had ik al heel erg de neiging om bepaalde mensen enorm te idealiseren. Mensen die in mijn ogen “alles” hadden. Het gemaakt hadden, alles voor elkaar hadden, knap/succesvol/rijk en beroemd waren of zelfs allemaal. Lange tijd ben ik mij hier niet bewust van geweest. Ik begreep niet waarom ik mij zo enorm geobsedeerd kon voelen door bepaalde personen, maar als het weer eens zover was vroeg ik me dat ook al snel niet […]

Verder lezen

Vangnetten

Vandaag is zo’n dag dat ik weer ontiegelijk dankbaar ben voor onze huishoudelijke hulp. Ze komt een keer in de twee weken drie uurtjes. Mijn berg was groeide langzaam en meestal is dat een teken dat het niet zo lekker met me gaat. Met name de schone was, want was opvouwen heb ik echt een hekel aan. Ik kan het ook gewoon niet, mijn stapeltjes zijn altijd belachelijk wiebelig. Daarom vouw ik het gelijk de […]

Verder lezen

Grenzeloos

Triggers, ze zijn er de hele dag door. Thuis, op mijn werk; ze liggen overal op de loer. Als je even niet oplet, slaan ze toe. Tijdens één van de groepssessies voor schematherapie, die ik jaren geleden voor de eerste keer volgde, werd hiervoor al gewaarschuwd: Juist op het moment dat het goed met je gaat, moet je alert blijven. En inderdaad, na zonneschijn volgt steevast Wereldoorlog 3. In mijn hoofd dan. Daarna volgt een […]

Verder lezen

Therapiepauze

Ik heb deze pauze na 4 jaar therapie nodig. Dat weet ik, dat weet mijn psycholoog. En tóch voelt het zo raar, zo gek en alleen… Vorige week had ik mijn laatste gesprek bij de GGZ. Het was een gek afscheid. Ik wilde mijn psycholoog smeken of ik toch niet bij haar mocht blijven. Wat apart is, want ik was zelf degene die in eerste instantie zei “Ik stop ermee”. Na 4 jaar therapie kon […]

Verder lezen

De eerste stap

Het slechtste wat ik kan doen, is me terugtrekken. Mezelf isoleren. Als ik iets geleerd heb van de therapieën die ik volgde (en nog steeds volg), dan is het dat in contact zijn en blijven van levensbelang is. Daarom besloot ik te gaan bloggen over mijn psychische uitdagingen. Een dagboek schrijven is alsof je tegen een muur praat. Door te bloggen deel ik mijn angsten, onzekerheden en twijfels met anderen. Dus besloot ik schrijver te […]

Verder lezen

Wat mag werk je kosten?

Gesprek gehad bij het UWV. Hoe gaat het op dit moment en wat kan ik aan? Ik krijg momenteel een uitkering voor langdurige ziekte en volgend jaar gaan ze weer herkeuren. Waar begrip in een eerder stadium ver te zoeken was, hebben ze het inmiddels wel begrepen. Ik ben echt beperkt en met druk kom je geen stap verder. Natuurlijk heb ik beter leren communiceren en weet/erken ik nu zelf beter wat er speelt. Bovendien […]

Verder lezen