Blogs over behandeling psychische problemen

Herstellen is mijn verantwoordelijkheid

Afgelopen week had ik mijn eerste therapiesessie na een therapiepauze van zes weken. Mijn therapeut was eigenlijk van plan om vijf maanden op reis te gaan, dus die zes weken waren te overzien. In tegenstelling tot wat ik verwacht had van zo’n eerste sessie, was het heel verhelderend. En confronterend. Ik werd wakker geschud: herstellen blijkt mijn verantwoordelijkheid te zijn. Wel of niet herstellen, het is mijn beslissing. Het werd mij duidelijk toen ik weer […]

Verder lezen

Zelfzorg – een analogie

Vijf jaar lang heb ik geprobeerd om heel hard te rijden in een kapotte auto. Ik negeerde gewoon dat hij het niet goed deed, want ik moest zo nodig naar mijn bestemming toe. Ik gaf vol gas, terwijl ik ergens ver weg wel wist dat het niet goed voor hem kon zijn. Van tijd tot tijd werd ik boos op hem omdat hij niet hard genoeg vooruitging op de snelweg, dus gaf ik hem geregeld […]

Verder lezen

Patronen doorbreken

Een aantal jaar geleden kreeg ik de tip om het boek Patronen doorbreken aan te schaffen. Een boek dat inzicht geeft in diverse modi, hoe die te herkennen, en ook advies hoe die patronen te doorbreken. Niet wetende, dat ik nu een aantal jaar later, precies dat zou doen, breken met oude gewoontes, schema’s, dysfunctionele modi, en vooral met patronen. Ik had geen idee hoe ik gevormd was door trauma, dat veel wat ik als […]

Verder lezen

De onvoorspelbaarheid van mijn moeder

Toen ik het huis uitging, op kamers ging wonen, dacht ik: nu kan ik mijn leven leiden zoals ik dat wil. Ik studeerde, werkte, ging uit, ging op vakantie. Maar ergens bleef er iets knagen: ik voelde me vaak moe, verdrietig, onrustig. Alleen en eenzaam, zonder dat ik dat doorhad. En ik wist niet waarom. Pas toen ik kinderen kreeg liep ik echt vast en kwam ik erachter dat ik wel uit huis was gegaan, […]

Verder lezen

Therapie gesteund door paarden

EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) is een therapie die helpt bij het verwerken van (traumatische) ervaringen en kan breed worden ingezet. Bij mij werkt het goed en ik krijg daardoor het gevoel echt trauma’s op te ruimen. Wat bij mij niet helemaal meewerkt zijn sterke overtuigingen die mij dan blokkeren of dissociatie die het proces kunnen vertragen. Dat merkte ik bij mijn vorige therapeut. Uiteindelijk is het ook gestaakt omdat ik niet ‘stabiel’ genoeg […]

Verder lezen

Hulp uitstellen

Jarenlang heb ik het uitgesteld om contact op te nemen met een hulpverlener voor mijn mentale problemen. Dit komt doordat ik eigenlijk tegen het gehele proces op zag. Het leek mij zo’n ongelofelijk grote stap om naar de huisarts te gaan, mijn verhaal te doen, een doorverwijzing te vragen, te zoeken naar een geschikte hulpverlener (hoe weet ik überhaupt welke hulpverlener geschikt is voor mij?), de ongelofelijk lange wachttijden (misschien klikt het niet tussen de psychotherapeut […]

Verder lezen

Mijn therapeut wil me helpen

Volgens mij heb jij het beste met mij voor. Dat kwam er tijdens een sessie in mij op, na meer dan een jaar schematherapie. Deze gedachte over mijn therapeut is een grote stap voor mij.  Ik meldde mij aan voor schematherapie vanwege angstklachten die mijn leven beheersen. Het bleek een enorme stap voor mij om naar therapie te gaan. De eerste maanden was ik dagen voor de sessie al van slag. Ik was bang. Bang […]

Verder lezen

Niet checken geeft angst

Ik heb morgen een gesprek met mijn psycholoog. Ik kijk er naar uit en zie er als een berg tegenop. Het is dubbel, aan de ene kant snak ik naar een goed gesprek en wil ik dingen die ik in de loop van de weken heb opgeschreven bespreken. Dat stuk van de afspraak vind ik erg prettig; mijn hart kunnen luchten bij iemand die snapt hoe zwaar ik het heb. Maar dat is niet de […]

Verder lezen

Ik durfde niks te zeggen

Hoe kon ik uitleggen waarom ik niks tegen de hulpverlener vertelde? Ik kwam naar de therapie, omdat ik een hulpvraag had. Ik wilde mijn leven anders inrichten. Ik wilde weer kunnen functioneren. Ik kwam, maar ik zei niks.  Toen ik net in therapie ging, durfde ik niks te zeggen. Ik startte aan een deeltijdbehandeling. Deze behandeling werd in groepsvorm gegeven. Ik kwam met knikkende knieën en lood in mijn schoenen elke keer weer naar de […]

Verder lezen

Theedoos

Vorige week was ik bij mijn therapeut. Hij maakte thee en ik dacht na over het te kiezen theezakje uit de theedoos. De vorige keren had ik earl grey en bedacht me dat ik nu eens wat inventiever zou zijn en koos iets onbekends. Ik haalde het theezakje (kruidenthee) vluchtig door het hete water en observeerde hoe mijn therapeut wel early grey koos en zijn thee donkerzwart liet kleuren. Ik dacht terug aan het jaar […]

Verder lezen

Ik kan niet wennen aan mijn therapeut

Vertrouwen heeft tijd nodig, dat weet ik. Zeker voor iemand wier vertrouwen al een zijden draadje was. Zeker voor iemand die al zo vaak heeft meegemaakt dat mensen weggaan; dat therapeuten verdwijnen; dat pleegouders zeggen dat ze niet meer willen. Ik weet dat vertrouwen tijd nodig heeft, maar wat ik nu meemaak voelt zo onveilig, zo eenzaam, zo moedeloos, dat ik niet weet of er ooit wel genoeg tijd zal zijn. Sinds juni heb ik, […]

Verder lezen

Roepende apen

Een van de eerste dingen die je leert wanneer het over ACT (Acceptance and Commitment Therapie, je spreekt het uit als ‘act‘, als in ‘action‘) gaat, is dat je brein een verhalenverteller is. Je kan je hoofd en je innerlijke stem(men) vergelijken met apen die de hele dag door maar van alles naar je roepen.  Het duurde bij mij een tijdje voordat ik de belangrijkste verhalen in mijn hoofd duidelijk had. Het zijn er namelijk […]

Verder lezen

Rouw ik wel zoals het moet?

“Rouw je daar nou nog steeds om?” Ik schrok. Zo’n tien seconden geleden was ik nog gezellig aan het eten met een vriendin, maar nu had ik het gevoel dat ik mezelf moest verdedigen. Het is namelijk al bijna twee jaar geleden dat mijn moeder overleed, maar ik rouw er nog om. Niet elke dag, niet altijd meer met de fysieke pijn die je dan voelt, maar rouwen doe ik nog. Dus antwoordde ik zoals […]

Verder lezen

“Trauma…?” piep ik

Waar ik het meest last van heb? Ik had me op veel voorbereid, maar niet op het moeten opdreunen van een ránglijst ten aanzien van mijn psychische klachten. Een top drie. Wat zijn de afwegingen… Eetstoornis? Leuk, praktisch vooral, makkelijk om over te praten. Depressie? Kan, is lastiger in woorden te vangen en moeilijk om de zwaarte ervan niet te bagatelliseren. Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis? Is wel een irritante factor in mijn leven, maar ik weet nog […]

Verder lezen

Blijven volhouden

In oktober vorig jaar schreef ik dat ik opnieuw in opname zou gaan. Nu, negen maanden later, heb ik mijn klinische behandeling afgerond. Ik hoopte zo dat deze behandeling mij een stukje meer perspectief kon geven, dat het leven iets draaglijker zou worden, maar dat is het helaas nog steeds niet. Elke morgen is nog steeds het eerste wat ik tegen mezelf zeg: “Ik wil dood!” Tijdens mijn behandelingen van de afgelopen twee jaar heb […]

Verder lezen

Eigen regie, eigen schuld

Geklepper van de brievenbus. Een brief van de ggz-instelling. Woensdag om drie uur een tussentijdse evaluatie van mijn behandeling. De grond zakt onder mijn voeten vandaan. Is dit het moment dat ik weggestuurd ga worden? Dat ze concluderen dat er niets met me te beginnen is? Dat ik gewoon vies, vet, stom ben en dat ik het maar zelf moet uitzoeken met mijn aanstellerij? En daarbij, ik kan helemaal niet op woensdagmiddag. Ik bel toch […]

Verder lezen