Begrip

Begrip is lastig. Ikzelf loop op veel plekken tegen het probleem dat het voor ‘gezonde’ mensen lastig is om begrip op te brengen naar iemand met psychische problemen. En dat begrijp ik wel. Want zij weten niet hoe het voelt om zo te struggelen en te vechten als ik en misschien wel jij.

Maar dat maakt het dagelijkse leven voor ons behoorlijk lastig. Vooral de afgelopen weken liep ik hier erg tegenaan. Ik liep stage en in het weekend werkte ik ook op datzelfde bedrijf. Waarom ik hier zo tegenaan liep, is omdat mijn depressie de afgelopen weken weer erg de kop op kwam steken. Dit maakte dat het voor mij erg lastig was om stage te lopen, te werken: eigenlijk maakt het het hele leven erg lastig. Daardoor kon ik niet volledige dagen stage/werk volhouden.

Voordat ik daar stage ging lopen en werken, wisten ze dat ik psychische problemen heb. Het was op het eerste oog allemaal geen probleem, ze hadden er naar eigen zeggen begrip voor. Maar de afgelopen weken kwam het steeds meer aan het licht dat ze dat toch niet hebben. En het is dan ook zo geëscaleerd dat ik op staande voet ben ontslagen/ontslag heb genomen. Het was een beslissing van beide kanten.

Dit is voor mij erg lastig en heeft ook natuurlijk zijn consequenties. Maar het bovenstaande is natuurlijk niet het enige en ergste wat er is.

Wat ik namelijk vaak hoor, is dat heel veel mensen hier tegenaan lopen. En dat is enorm triest. Het raakt me ook vaak wanneer ik het lees of hoor. Mensen worden van scholen gestuurd, ontslagen van stage of werk, ze komen misschien überhaupt wel niet aan het werk of een studie doordat mensen een oordeel hebben en geen begrip voor ze kunnen opbrengen. En misschien wel het meest pijnlijke: er gaan vriendschappen en familiebanden door stuk.

Sinds ik in therapie zit weten vrienden, scholen, stages, werkplekken dat, en vertel ik globaal waar ik last van heb en hoe zich dat soms uit. Mensen zeggen heel gemakkelijk dat ze begrip voor je situatie hebben en dat het geen enkel probleem is als je een keer bijvoorbeeld eerder weg moet. Maar vaak is dat niet het geval, heb ik ontdekt. Misschien dat het de eerste weken of zelfs maanden zo is. Maar daarna beginnen ze zich toch te irriteren.

En zoals ik in het begin al zei, het is ze niet volledig kwalijk te nemen. Zij weten niet hoe jij je voelt, ze voelen niet wat jij voelt. Maar iets meer begrip opbrengen dan mensen nu voor ons hebben zou echt wel moeten kunnen. Hoe? Het taboe rondom psychische problemen weghalen. Erover praten. Natuurlijk zal het niet zo zijn dat na één gesprek het taboe weg is, en ze oprecht begrip hebben. Dit is één van de redenen dat ik ben begonnen met Meisje achter het Masker. Om te laten zien dat er zoveel meer schuil kan gaan achter een lachend gezicht.

Voor de mensen die hier ook tegenaan lopen, probeer erover te praten hoe het voor jou is, waar je moeite mee hebt. En hoe vaak het ook niks oplevert, blijf het proberen! Ik geloof erin dat er ooit een moment komt dat het taboe rondom psychische problemen zal verminderen en misschien wel verdwijnen. En voor de mensen die het lastig vinden om begrip op te brengen: stel jezelf open. Luister, probeer je eens in te beelden hoe diegene zich zal voelen. Maar vooral: wees eerlijk! Geef gewoon aan dat je het lastig vindt om het te begrijpen, niemand zal je dat kwalijk nemen!

Meisje met struggels die af en toe van haar af schrijft in haar weg naar recovery

 

5 Comments

  1. Onbegrip is zo ontzettend naar. Vooral als je hier steeds opnieuw mee te maken krijgt. Dit stuk doet me weer eens beseffen dat ik zelf behoorlijk veel geluk heb.

    Mijn opleiding is ook op de hoogte van mijn psychische klachten en ik ervaar juist veel begrip en begeleiding op maat. Ik heb dan ook de liefste studiebegeleider ever, die altijd voor me klaarstaat, veel extra energie in me steekt ondanks dat ze het zelf heel druk heeft, en zich geweldig inzet om mij zo goed mogelijk door de studie heen te loodsen.

    De examencommissie net zo. Ze hebben zelfs eens een verzoek van mij goedgekeurd die ze bij ‘normale’ studenten afkeurden. Met daarbij de mededeling dat ze vanwege mijn persoonlijke omstandigheden in een uitzonderlijk geval akkoord gingen.

    Tot voor kort liep ik stage en mijn praktijkbegeleider was ook op de hoogte. Zij had zelfs de moeite genomen om zich te verdiepen in labeltjes van mij, zodat ze mij en mijn gedrag zo goed mogelijk leerde begrijpen. Als iets niet lukte vanwege mijn psychische klachten probeerde ze mee te denken over manieren waardoor het beter zou lukken. En ze accepteerde mij zoals ik ben.

    In mijn werk als postbezorger krijg ik ook begrip van mijn teamcoach. Zelfs toen ik hem vanuit een slechte bui een hele dag heb genegeerd en de dag daarop tegen hem zei dat ik hartstikke nerveus van hem werd, reageerde hij eerder bezorgd dan oordelend of afwijzend.

    Begrip vanuit opleidingen/stages/werk is dus echt mogelijk. Het kan. Maar als ik jouw verhaal en de herkenning van Rivka lees, dan is het dus nog lang niet genoeg. Ik hoop dat het beter gaat worden zodat iedereen zulke fijne ervaringen mag krijgen.

  2. Mooie blog en zo herkenbaar…
    Op school hadden ze altijd begrip voor de situatie. Totdat je een paniekaanval krijgt net voor een toets, of je vet te laat komt omdat je ineens niet met de trein durfde te reizen…

    Het lijkt me ook lastig want niemand kan in ons hoofd kijken, maar met lichamelijke ziektes is het vaak ook geen probleem toch… Ik hoop dat dit in de toekomst nog zal veranderen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.