vrouw aan zee

Beginnen met therapie op je 54e

“Je bent nu heel kwetsbaar”, zegt de verpleegkundig specialist ggz tegen mij, tijdens ons derde gesprek. Ik ben nog bezig met de intakeprocedure bij een ggz-instelling. Tot ik mijn definitieve behandelplan krijg, is zij mijn aanspreekpunt. Ik zie dat ze zich zorgen over me maakt en dat raakt me. Want ik maak me helemaal geen zorgen over mezelf. Oké, ik voel me al tijden rot. Heel rot. Alsof er iets heel ergs met me gaat gebeuren. Met als gevolg flinke hyperventilatie-aanvallen. Zo erg dat ik al eens met een ambulance naar de SEH ben gebracht. Maar ach, niet aanstellen. Hup, gewoon doorgaan met leven. Tot ik ook tijdens mijn nachten word geplaagd door hevige hyperventilatie. Dus maar eens naar de huisarts, die ook zichtbaar schrikt van mijn verhaal. Vervolgens een gesprek met de praktijkondersteuner geestelijke zorg. Hij hoort me aan en zegt direct waar het op staat. “Het wordt tijd dat jij in therapie gaat, dit kan niet langer.” Hij verwijst me door.

En nu zit ik op de laatste dag van 2019 op de stoel bij een verpleegkundig specialist van een ggz-instelling. Ik ben kwetsbaar, zegt ze dus. Kwetsbaar omdat ik al vijftig jaar leef met een behoorlijk traumatisch verleden. Kwetsbaar? Maar altijd was ik zo sterk. Mijn hele leven heb ik mijzelf gered. Met alles. Ik ben supersterk, niet kwetsbaar. Dat hoor ik mezelf zeggen.
“Dat kun je wel vinden, maar je lijf en psyche geven nu echt aan dat je het niet meer redt”, zegt ze. Ze vraagt naar mijn hyperventilatie-aanvallen. Hoe ik me dan voel, wat ik doe en hoe vaak ik ze heb. Stiekem schrik ik er zelf ook van. “Wat je beschrijft zijn pure paniekaanvallen. En die heb je niet voor niets. Het wordt tijd dat je inziet dat je het niet meer alleen redt. Je hebt hulp nodig en daar gaan wij voor zorgen. Je hoeft het niet meer alleen te doen. Je hebt altijd een sterk pantser gehad, maar daar komen nu scheurtjes in. Het verleden sijpelt langzaam naar buiten. Je kunt het niet meer tegenhouden. Laat ons jou helpen. Daar zijn we voor. Je bent zo kwetsbaar, ook al vind je van niet.”

Ik wil niet in therapie. Ik wil niet dat de beerput uit mijn verleden open gaat. Ik wil er niet over praten. Ik wil het weer wegstoppen, zoals ik al vijftig jaar doe. Kunnen die barsten in mijn pantser niet gewoon gelijmd worden of zo? Opnieuw hoor ik het mezelf zeggen. Ik klink als een wanhopig meisje. Een meisje van 54 jaar. Een kwetsbaar meisje. Een klein meisje dat hoognodig geholpen moet worden. De verpleegkundige heeft gelijk. Dat weet ik ook wel. En dus ga ik dit jaar in therapie. Geen idee wat mij te wachten staat. Ik vind het doodeng. Maar het wordt tijd. Ik ben niet meer de sterke vrouw die ik altijd was. Ik ben kwetsbaar. Een kwetsbaar meisje. Een meisje dat, nu nog, heel zacht schreeuwt om hulp.

Lees ook:

  • Triggerwarning - Deze blog gaat over anorexia Opstaan, ontbijten, douchen, aankleden, werken, lunchen, ontmoetingen, wat mails en telefoontjes, boodschappen, avondeten, wat klusjes, netflix en naar bed. Met tussendoor nog wat bekertjes drinken en wat fruit of handjes pepernoten. Zo zou…

    Een dag uit het leven van…

6 reacties

  1. Beste Willemijn, dit is de eerste keer dat ik op iemand haar blok wil reageren, omdat het zo ontzettend herkenbaar is. Instorten op wat oudere leeftijd, als je idd denkt je hebt alles uit het verleden onder controle. Mij is dit overkomen toen ik 45 was, ben ondertussen 52,laatste sessie therapie staat over 2 weken, Antidepressiva is afgebouwd van 20 mg naar 5, het gaat best wel goed, heb redelijk de balans kunnen vinden. Wens je het allerbeste, schep de beerput leeg, probeer alles maar ook alles bespreekbaar te maken. Het zal niet makkelijk zijn, maar wordt steeds makkelijker als je eraan bent begonnen. Ik wens jou heel veel sterkte, het zal goed komen. Heel veel liefs Kerstin van den Heuvel

    1. Dankjewel Kerstin voor je lieve reactie. Binnenkort krijg ik mijn behandelplan. Maar nog steeds vind ik diep van binnen dat het niet nodig is en ik me aanstel…. Hoewel het niet zo is. Dat weet ik, maar het voelt alleen nog niet zo. Toch zet ik wel door. Want doorgaan met leven zoals ik nu doe, lijkt op langzaam verdrinken in een modderpoel.
      Ik geef nu min of meer, de controle uit handen. In de hoop dat het goed of in ieder geval beter wordt. Net als bij jou.

  2. Ik zal voor je duimen Willemijn. Voor mij was het het verschil van overleven, naar niet meer kunnen en eindelijk leven en vertrouwen. En uiteraard af en toe in oude valkuilen stappen. Liefs en heel veel sterkte

  3. Dag Willemijn. Ik reageer vanwege onze leeftijd en ik herken de woorden “altijd sterk geweest, verder doen, nu nog de beerput in, kwetsbaar, therapie”. Ik zag jou tekst passeren en herken mijn eigen situatie in die woorden. Ik gun jou een goed herstel… voor de rest van uw leven. Stapje na stapje of 3 stappen vooruit en 2 achteruit, zo zal het gaan weet ik uit ervaring. Vreemd hé dat ik dit kan zeggen en ik ken jou niet eens persoonlijk. Maar die woorden die ik herkende zeggen veel. 10 jaar geleden begon ik mijn herstel op mijn 44 jaar. Niks gaat een rechte weg en mijn herstel ook niet. Ik zou willen dat iemand mij toen had verwittigd voor de ups and downs onderweg in herstel en dat het ok is. Met pauzes zal dit proces de rest van mijn leven duren op mijn tempo en mijn manier met mijzelf en met de wisselende hulp rondom mij die allemaal wel eens vragen: “wat wil jij Sony?” En nu pas kan ik daar vrij, onbezorgd en echt op antwoorden. Ik had 10 jaar geleden dit niet kunnen bedenken of wensen. Weet je dat? Uw pittig avontuur start nu Willemijn. Kleine stapjes geven na 10 jaar echt wel resultaat zonder te willen overdrijven. Succes gewenst. Vanwege Sony, lotgenote.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.