Beginnen met therapie op je 54e

“Je bent nu heel kwetsbaar”, zegt de verpleegkundig specialist ggz tegen mij, tijdens ons derde gesprek. Ik ben nog bezig met de intakeprocedure bij een ggz-instelling. Tot ik mijn definitieve behandelplan krijg, is zij mijn aanspreekpunt. Ik zie dat ze zich zorgen over me maakt en dat raakt me. Want ik maak me helemaal geen zorgen over mezelf. Oké, ik voel me al tijden rot. Heel rot. Alsof er iets heel ergs met me gaat gebeuren. Met als gevolg flinke hyperventilatie-aanvallen. Zo erg dat ik al eens met een ambulance naar de SEH ben gebracht. Maar ach, niet aanstellen. Hup, gewoon doorgaan met leven. Tot ik ook tijdens mijn nachten word geplaagd door hevige hyperventilatie. Dus maar eens naar de huisarts, die ook zichtbaar schrikt van mijn verhaal. Vervolgens een gesprek met de praktijkondersteuner geestelijke zorg. Hij hoort me aan en zegt direct waar het op staat. “Het wordt tijd dat jij in therapie gaat, dit kan niet langer.” Hij verwijst me door.

En nu zit ik op de laatste dag van 2019 op de stoel bij een verpleegkundig specialist van een ggz-instelling. Ik ben kwetsbaar, zegt ze dus. Kwetsbaar omdat ik al vijftig jaar leef met een behoorlijk traumatisch verleden. Kwetsbaar? Maar altijd was ik zo sterk. Mijn hele leven heb ik mijzelf gered. Met alles. Ik ben supersterk, niet kwetsbaar. Dat hoor ik mezelf zeggen.
“Dat kun je wel vinden, maar je lijf en psyche geven nu echt aan dat je het niet meer redt”, zegt ze. Ze vraagt naar mijn hyperventilatie-aanvallen. Hoe ik me dan voel, wat ik doe en hoe vaak ik ze heb. Stiekem schrik ik er zelf ook van. “Wat je beschrijft zijn pure paniekaanvallen. En die heb je niet voor niets. Het wordt tijd dat je inziet dat je het niet meer alleen redt. Je hebt hulp nodig en daar gaan wij voor zorgen. Je hoeft het niet meer alleen te doen. Je hebt altijd een sterk pantser gehad, maar daar komen nu scheurtjes in. Het verleden sijpelt langzaam naar buiten. Je kunt het niet meer tegenhouden. Laat ons jou helpen. Daar zijn we voor. Je bent zo kwetsbaar, ook al vind je van niet.”

Ik wil niet in therapie. Ik wil niet dat de beerput uit mijn verleden open gaat. Ik wil er niet over praten. Ik wil het weer wegstoppen, zoals ik al vijftig jaar doe. Kunnen die barsten in mijn pantser niet gewoon gelijmd worden of zo? Opnieuw hoor ik het mezelf zeggen. Ik klink als een wanhopig meisje. Een meisje van 54 jaar. Een kwetsbaar meisje. Een klein meisje dat hoognodig geholpen moet worden. De verpleegkundige heeft gelijk. Dat weet ik ook wel. En dus ga ik dit jaar in therapie. Geen idee wat mij te wachten staat. Ik vind het doodeng. Maar het wordt tijd. Ik ben niet meer de sterke vrouw die ik altijd was. Ik ben kwetsbaar. Een kwetsbaar meisje. Een meisje dat, nu nog, heel zacht schreeuwt om hulp.

Lees ook:

  • meisje dat wacht

    Dankzij mijn prachtige hoofd dat niet altijd mee wil werken is de GGZ een belangrijk deel van mijn leven geworden. Al sinds ik jong ben, ben ik ‘anders dan anderen’ zonder dat ik dat wil. Zeker toen ik in 2012…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer