pen en notitieboekje

Beginnen aan traumabehandeling. Kan ik nog terug?

Volgende week is het zo ver. Dan ga ik echt een start maken met traumabehandeling. Een mooie stap in mijn herstelproces, zou je denken, en dat is het ook. Ik kan het alleen zelf nog niet helemaal zo zien.

Ik ben nu 2,5 maand uit opnames en aan het stabiliseren voordat ik aan traumabehandeling ga beginnen. Nou liepen we echter tegen het probleem aan dat ik niet echt stabiliseerde. In sommige opzichten zijn mijn klachten juist toegenomen. Toen heb ik van mijn behandelaar de keuze gekregen om óf door te gaan met stabiliseren in de hoop dat het wel iets op gaat leveren, óf te starten met traumabehandeling. De keuze lag volledig bij mij, wat wel heel prettig was, want ik ben natuurlijk degene die het uiteindelijk moet doen.

De volgende afspraak vertelde ik mijn behandelaar dat ik een keuze had gemaakt. ‘Ik wil beginnen met traumabehandeling’ zei ik tegen hem. ‘Stabiliseren levert momenteel toch niet zo veel op, dus waar wachten we eigenlijk nog op? En dan kunnen we misschien wel zeggen dat het nu nog niet het juiste moment is, maar wanneer is het juiste moment? Is er wel een juist moment?’ heb ik hem helemaal zeker van mijn zaak verteld. 

De rest van de afspraak hebben we gediscussieerd over de vorm van traumabehandeling. Gaan we voor EMDR of voor schrijftherapie? De voorkeur van mijn therapeut gaat uit naar EMDR, maar die van mij naar schrijftherapie. We sparren er wat over, maar het verandert mijn keuze niet. Ik wil schrijftherapie. Dit gesprek was, op het moment dat ik dit schrijf, vijf dagen geleden en over nog eens vijf dagen start ik al met de behandeling. Superfijn natuurlijk dat er geen ellenlange wachtlijst is en dat ik de therapie gewoon kan volgen bij een van mijn vaste behandelaren. Maar boven alles vind ik het doodeng. Het liefst stuur ik mijn therapeut nu een mailtje dat ik van mening ben veranderd en dat ik toch nog even door wil stabiliseren. Of zeg ik die afspraak gewoon af en dan kijk ik die week daarop wel verder. Maar tegelijkertijd weet ik dat dit geen enkel nut heeft.

In plaats van deze dingen te doen (of nou ja, ik doe nog steeds continu mijn best om het niet te doen), heb ik gisteren een notitieboekje uitgezocht, waar ik mijn verhaal in de loop van de therapie in ga schrijven. Ik heb een lijstje gemaakt met redenen om de traumabehandeling wél aan te gaan en probeer hier meerdere keren per dag bij stil te staan. Want ja, het is doodeng. Ja het liefst wil ik terug, blijf ik lekker in de vermijding zitten en noem het ‘stabiliseren’, zodat mijn behandelaren het ook goedkeuren, maar daar schiet ik helemaal niks mee op. Hoe langer ik het uitstel, hoe moeilijker ik het voor mezelf maak om eraan te beginnen. En is het niet nu al moeilijk genoeg? De enige reden waarom ik het uit zou stellen, is de angst om eraan te beginnen, maar ik heb me gerealiseerd dat die angst nooit minder zal worden, die kan alleen maar groeien. Ja, het is doodeng, maar ik ga het toch doen! Feel the fear and do it anyway.

Lees ook:

  • Dit wordt mijn eerste blog en ik merk aan mezelf dat ik het toch best een beetje spannend vind.Iedere keer als ik een stukje heb getikt zijn mijn vingers toch weer geneigd om het te deletenEn ik heb dan nu…

    pexels photo 362993

3 reacties

  1. Superstoer dat je het aangaat! Ik ben inmiddels ook al een tijdje met traumabehandeling bezig en het is mega waar, maar levert ook veel op! Ga ervoor!

  2. Hoi ,

    Wil je heel veel succes wensen , heb zelf net 4 jaar behandeling achter de rug bij het trauma centrum dus weet hoe dit is .
    Luister vooral ook goed naar je gevoel en of het voor jou echt prettig en veilig voelt , anders op tijd aan de bel trekken , dit is heel belangrijk om je behandeling zo goed mogelijk te kunnen doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.