(B)angstig sociaal

Iedereen die mij kent zou mij omschrijven als een sociaal mens. Ik doe zelfs een studie in de sociale richting. Toch loop ik rond met een groot geheim. Een geheim dat zelfs hulpverleners niet van mij weten, zien of kennen.

Ik ben sociaal (b)angstig. Ik vind sociale situaties knap lastig. Ik vermijd ze het liefst. Professionele situaties gaan nog wel. Dan neem ik een “rol” aan. Maar privé vind ik het doodeng.

Het maakt ook niet veel uit of ik iemand goed ken of niet. Zelfs als mijn beste vriendin langskomt ga ik kapot van de zenuwen. Ik ben doodsbenauwd. En als ik in de bus zit hoop ik met heel mijn hart dat er niemand naast me komt zitten, want stel dat hij/zij een praatje met me wil maken…

Ik weet me altijd door sociale situaties heen te bluffen maar ik vind het oprecht heel eng. Waar die angst vandaan komt? Geen idee. Ik weet dat het ireëel is. Dat er niks engs is aan contact maken met iemand. Dat mijn beste vriendin op bezoek altijd fijn is. Maar toch, ik zie er altijd als een berg tegenop.

Het rijmt niet met dat ik daarentegen wel voor groepen durf te staan, toneelspeel en regelmatig optreed. Maar dan speel ik een rol of is het professioneel. Dat is niet eng. Als het persoonlijk wordt, dan wordt het eng.

Misschien heb ik wel een sociale fobie. Onbekende mensen vind ik nog wel het engst. Wat denken ze? Wat gaat er in hen om als ze me zien? Ik vermijd vaak ook nieuwe dingen omdat ik dan geconfronteerd word met nieuwe mensen.

Hoe dan ook. Het is nog een geheim. Niet verder vertellen hè?

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.