Bang zijn

‘Wat voel je?’ is een veel terugkomende vraag tijdens therapie. Ook varianten erop zoals ‘waar voel je dat?’, ‘hoe voel je dat?’, ‘geef het gevoel eens een cijfer’ zijn veelvoorkomend. Deze keer gaat het specifiek over het voelen van angst.

Angst? Daar had ik namelijk geen last van. Spanning voelde ik wel eens, maar angst voelt anders. Ik ben intens bang voor slangen, als ik er al aan denk dat ik daar ook maar iets mee zou moeten doen pak ik mijn spullen en ben ik weg. En dit voelde anders, dus voelde ik wel spanning, maar angst? Nee hoor, daar heb ik geen last van.

Ondertussen riep ik in de sessies wel eens van ‘Mag ik alsjeblieft weg?’ ‘Kunnen we niet wat anders doen?’ ‘Ik wil dat écht niet’. En toch dacht ik dat ik geen last van angst had, want dat voelde niet zo.

Maar wat zat er dan achter als ik zei dat ik weg wilde? Eigenlijk was ik namelijk wel doodsbang voor wat het zou raken, bang dat ik zou moeten gaan huilen, bang dat ik er geen controle over krijg en nog 100 andere redenen waarvoor je bang kan zijn.

En dat bang zijn voor iets klinkt abstract en voor veel verschillende dingen bang zijn is misschien nog ingewikkelder, maar mij heeft het wel veel inzicht gegeven. Ik ben bang voor dingen en dat remt me, dat houdt me tegen om dingen te doen. Dit kunnen kleine dagelijkse dingen zijn, maar ook het vragen om hulp of steun als ik verdrietig ben.

Ik sluit anderen soms buiten, omdat de angst te groot is om te laten zien wat ik echt voel. Maar ik zet hier stappen in, liever ogen dicht en springen dan kleine stapjes. Dit levert veel op, want de opluchting is groot en ik ervaar succeservaringen als ik spring, maar dit geeft geen garantie voor de toekomst. De volgende keer kan ik even goed dezelfde angst ervaren, maar de succesjes neem ik mee. Voor mij werkt ogen dicht en springen, dit gaat niet zonder slag of stoot en de strijd vooraf kost veel energie, maar ook kleine stapjes ertussen zijn goed. Alles is goed genoeg, als je maar probeert de angst aan te gaan en niet altijd ervoor wegloopt. Want dat heb ik in ieder geval nu lang genoeg gedaan.

Ook nu is er veel angst. ik ga nu, hopelijk voor lange tijd, zonder feedback-, aanmoedigings-, frustratie-, steunmomenten tijdens therapie weer zelf verder. De angst dat het niet gaat lukken is groot. Maar ik weet nu dat ik deze angst heb, ik voel het en het is oké dat dit er is. Als ik me maar niet continu laat leiden door de angst, maar zelf de keuzes maak om ook af en toe te springen. (Of kleine stapjes te maken, maar daar ben ik nog niet zo goed in).

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!

boekentip bij deze blog