bange jongen

Bang voor mijn gevoelens

Deze blog is onderverdeeld in twee stukken. Het eerste stuk heb ik in 2017 geschreven toen ik 26 jaar was en het tweede stuk in 2020 op mijn 28e.

November 2017

Ik vind het erg eng om bij mijn gevoelens stil te staan. Vaak verstijf en verkramp ik van angst. Ik heb ook angst door destructieve neigingen die ik tegelijkertijd voel, waardoor ik dus nog banger voor mezelf word. Ik wil vluchten van wat zich binnenin afspeelt en ga dan bijvoorbeeld overdag slapen om maar niks te hoeven voelen. Ook kan het voorkomen, dat ik te weinig eet. Doordat ik letterlijk bijna niet in beweging kom en veel te weinig luister naar wat mijn behoeftes zijn, kan de energie in mij ook niet stromen en blijft alles vastzitten.

Voor mij is dit een overlevingsstrategie geworden die helpt. Als ik alleen spanning voel en daar bang voor ben, hoef ik niet bezig te gaan met wat ik gemist heb in mijn leven. Doordat ik onvoldoende veiligheid gekregen heb in mijn jeugd, voel ik mij vaak gevoelsmatig een klein kind. Een klein kind dat bescherming en steun nodig heeft. Een klein kind waar geen hoge eisen aan gesteld worden.

Ik moet dus proberen het gemis van vroeger te accepteren en erom te rouwen. Als ik hierom kan rouwen, dan kan ik weer positiviteit toelaten. Als ik gevoelsmatig (h)erken wat er aan de hand is, kan ik de basisbehoeftes aan mezelf geven. Dan kan ik zeggen tegen kleine Brian: ‘Het komt goed. Je mag bang zijn. Je mag ook boos en verdrietig zijn, want het is niet niks wat er allemaal gebeurd is. De omgeving is nu alleen wel veiliger. Het is niet nodig om je alleen nog maar te verstoppen. Maar wanneer je het nodig vindt om even te verdwijnen is het ook prima. Dan kom ik af en toe naar je toe. Je staat er niet alleen voor!’ Dat stukje heb ik geleerd bij therapie, maar heel vaak lukt het niet om het toe te passen. Ik ben namelijk bang voor verandering.

Als ik ga veranderen, raak ik mensen dan kwijt? Gaan mensen mij accepteren als ik een duidelijkere mening krijg en niet meer met alle winden mee waai? Wat als de hulpverlening zegt, dat ik zonder ze kan? Kan ik wel op eigen benen staan? Herhaalt het verleden zich dan niet?

En ga zo maar door. De angst om te ontwikkelen is overweldigend. De angst dat ik meer kwijtraak dan mij lief is. Verstandelijk weet ik dat ik er een mooier leven voor in de plaats krijg. Dat ik echt kan gaan leven in plaats van overleven. Ik voel het alleen bijna nooit. Het komt wel een klein beetje. Stapje voor stapje.

Februari 2020

Het lukt mij steeds beter om minder verstijfd en verkrampt te zijn en letterlijk meer in beweging te komen. Ik ben er namelijk achtergekomen dat hoe meer ik onderdruk en verstijf, hoe groter mijn angsten uiteindelijk worden. Ik was in 2017 ook zo bang dat ik de angsten niet aan zou kunnen. De afgelopen paar jaar ben ik stapje voor stapje mijn angsten aangegaan. Ging ik de lichamelijke sensaties die bij angst horen aanvaarden in plaats van in psychotische klachten en verkramping schieten. Wat ik daarbij wel opmerk is dat hoe meer ik bij de kern kom, hoe meer ik de emoties intenser en op een andere manier ervaar. Dat is een hele uitdaging zo af en toe.

Ik ben er ook steeds bewuster van dat de kans op destructief gedrag groter wordt als ik mijn emoties onderdruk. Door het onderdrukken van emoties, kan ik er niet bewust bij stilstaan hoe het voor mijn directe omgeving zal zijn als ik bepaalde handelingen uitvoer. Ook voel ik niet hoe gevaarlijk bepaalde handelingen kunnen zijn voor mijn lichamelijke gezondheid. Ik zit dan te erg op de automatische piloot. Ook besef ik dat ik verdrietig of angstig mag zijn, zonder te denken dat ik terug bij af ben. Dat het juist betekent dat ik vooruit ga, doordat ik deze gevoelens steeds meer kan verdragen.

Wat nog wel een punt van aandacht is, is het deels missen van de overtuiging dat ik er écht mag zijn. Ik heb namelijk nog wel met periodes de overtuiging dat de kans groter is dat mensen mij verlaten als ik meer echt aanwezig ben, omdat ik dan teveel zou zijn. Dus hier oefen ik nog mee. De ene keer lukt het beter dan de andere keer. Ik merk wel dat ik steeds iets meer om hulp durf te vragen bij mensen in mijn directe omgeving. Ik kan en mag ervaren dat de lastigheden in mij gezien mogen worden. Daardoor durf ik steeds iets meer ‘te landen’ in plaats van helemaal te vervreemden van mezelf en de omgeving. Zodat ik soms echt kan genieten of positieve dingen meer kan binnenlaten.

Daarbij kan ik er beter zijn voor mijn jonge zelf. Het voelt fijn om die kant een beetje te kunnen troosten en warmte te geven, iets wat die kant zo nodig heeft. Waardoor de empathie richting mezelf groeit. Ik ben verder ook kleine stapjes proberen te zetten om grenzen te stellen en mijn behoeftes en wensen kenbaar te maken. Soms is het doodeng, maar ik ga het wel aan. En 9 van de 10 keer gaat het goed. Dus hier ga ik verder mee oefenen, om meer stappen hierin te kunnen zetten.

Ik ben er nog niet, maar ben wel op de goede weg. Een paar mensen in mijn directe omgeving merken dat ook en geven aan de positieve ontwikkelingen ook te zien. Dat geeft mij dan weer vertrouwen in mezelf.

Lees ook:

  • nadenkend meisje

    Uit onderzoek blijkt dat ongeveer 15% van de adolescenten zichzelf beschadigen. Veel mensen zijn tussen de 14 en 17 jaar wanneer ze zich voor het eerst pijn doen. Het niet goed om kunnen gaan met je eigen emotie en angst…

2 reacties

  1. Zo herkenbaar en dus stiekem ook wel fijn te lezen dat ik niet alleen hierin ben. Al hoef ik minder moeite te doen mijn emoties weg te drukken.
    Ik sta nog aan het begin van het leerproces en durf nu soms heel licht wat gevoel te ervaren tijdens mijn therapie.

    1. Hoi Alex,
      Bedankt voor je reactie.
      Knap dat je af en toe gevoel tijdens therapie kan ervaren. Ik hoop dat het je steeds vaker gaat lukken. Succes!
      Groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.