Bang voor mijn eigen kracht

Zodra ik in mijn kracht kom, klap ik dicht. Ik ben bang voor de spontane, impulsieve, zelfverzekerde meid die dan tevoorschijn komt. Want alles wat ik doe wordt uiteindelijk een zooitje, of ik doe beloftes die ik niet waar kan maken, met name aan mezelf. Ik mag dan boos zijn, voor mezelf opkomen. Dat mag ik normaal gesproken niet, want wordt het ruzie thuis. En ik wil geen ruzie, want dan komen er weer allemaal eeuwige discussies naar de oppervlakte. Dan krijg ik al mijn mislukkingen weer in mijn gezicht gegooid. Als manlief me er niet op wijst, doe ik het zelf wel. Alle impulsieve acties die op niks zijn uitgelopen, alle ideeën en afspraken waarmee ik mezelf naar de knoppen heb geholpen. Alles waar mijn gezin uiteindelijk onder te lijden heeft gehad. Alles wat ik vroeger deed, dat durf ik nu niet meer. Dus ik maak me klein, klein en stil.

Er is één ding wat ik vroeger niet durfde en wat ik nu nog zou kunnen proberen, waarin ik nog niet mislukt ben. Maar dan komt alles wat me vroeger tegenhield al heel snel om de hoek kijken. Want het is nooit perfect en dat moet natuurlijk wel. Ik probeer het bewust niet perfect te doen, maar dat is strijden tegen hele oude, diepgewortelde demonen. Want wat ik zie, dat ziet een ander niet zo. Eigenlijk is het mijn grootste kracht, samen met mijn empathisch vermogen. Mijn creatieve kracht… In het niet binnen de lijntjes kleuren zag ik dynamiek. In oneffen inkleuren zag ik structuur. Mijn observaties gingen voorbij aan alles wat ‘eigenlijk hoorde’, dus mijn kracht, mijn creativiteit, werd gecorrigeerd. En nu zit ik mezelf verschrikkelijk in de weg met het terugvinden van die kracht.

Waarom zou ik dat willen? Denk ik nou echt dat ik mijn geld ermee kan verdienen?! En ik heb toch de zelfdiscipline niet, dus waarom zal ik mijn tijd verspillen? Ga liever een studie doen waarmee je geld kunt verdienen! Niet dat dát goed komt, want ik ga mezelf voorbij als ik Psychologie ga studeren. De emoties van anderen kan ik niet aan. Ze hebben te veel invloed op mijn stemmingen. Bovendien zie ik vaak dingen in mensen die ze zelf helemaal niet willen of kunnen zien, dus dan komt er pijn of strijd. En dat wil ik niet en dan twijfel ik weer aan mijn observatievermogen.

Mijn oude werk kan ik ook niet meer doen. Ik heb teveel medicatie met gele etiketjes om chauffeur te zijn. Bovendien ben ik er niet voor niks mee gestopt. Ik was destijds al bang om ongelukken te maken, zónder gele etiketjes. En mijn andere baantjes in de winkel, horeca of aan de receptie? Te veel prikkels. Eigenlijk is dat het enige wat ik heel zeker weet. Prikkels reduceren moet ik absoluut! Van daaruit komen die andere opties naar boven, maar vervolgens breek ik die ook weer af. Ik zet mezelf dus vast. Ik mag niet weer mislukken van mezelf, dus mag ik niks, kan ik niks, en misluk ik al bij voorbaat. Daar schiet niemand iets mee op.

Ik schaam me kapot. Ik zou ieder ander adviseren ervoor te gaan! “Van proberen kun je leren” leert mijn zoon op school. Ik help hem hier regelmatig aan herinneren. Ook probeer mijn dochter ermee te motiveren. Maar wie hou ik voor de gek? Ik probeer niks meer en maak mijn wereld steeds kleiner. De krachtige ik die alles aan ging, heb ik weggestopt, vermijd ik. Ik ben er doodsbang voor.

2 Comments

  1. Ik ken deze worsteling… moet wat je wilt en kan doen in je kracht ook een baan zijn, iets waar je geld aan verdiend? Of heb je de ruimte om het als hobby waar je de tijd in steekt wanneer dat je lukt en het goed voelt, te laten groeien?

    Dan haal je de mogelijkheid dat het een ‘mislukking’ wordt er af door er van te voren geen consequenties aan te verbinden.

    Zo is deze site bijvoorbeeld ontstaan, iets doen wat inherent goed voelt zonder dat we er druk op legden om er een levenswerk van te maken.

    Maar ik begrijp heel goed dat die ruimte er soms niet is.
    Anne onlangs geplaatst…ToekomstMy Profile

    1. Bedankt voor je reflectie!
      Hobby zou misschien beter zijn wat risico betreft, heb ik ook bedacht. Maar dan ‘mag’ ik het vaak niet van mezelf, is er heel veel wat ik eerst moet. Dus dan doe ik niks. Als ik ermee verdien mag ik het wel doen wanneer er nog andere dingen liggen te wachten. Het is eigenlijk de vraag welke demoon ik het beste kan overwinnen. Gek eigenlijk want bloggen mag ik wel van mezelf als hobby, waarschijnlijk omdat ik dat van mezelf geen professioneel niveau vindt.
      Ik heb inmiddels redelijk geaccepteerd dat mensen heel blij zijn met werk dat ik niet perfect vindt en dat ze me zelfs opdrachten geven en ervoor betalen. Bovendien vindt ik het ook heel erg leuk om vorm te geven aan de wens van iemand. De creatieve uitlaatklep heb ik gewoon echt nodig, dat houdt me meer in balans. Dus als ik dat in mijn werk heb is de kans uitval kleiner. Ik ben te vaak op mijn bek gegaan wat werk en studie betreft. Ik moet wel zeggen dat ik door te lezen over mijn labels daar wat meer mee in het reine kom, maar daar moet ik dan wel genoeg van leren om te zorgen dat ik niet weer onderuit ga.
      Met mijn thuisbegeleider en een stichting zijn we inmiddels aan het uitzoeken wat de mogelijkheden zijn om via dagbesteding de arbeidsmarkt te gaan verkennen en zo mijn zelfvertrouwen weer wat te vergroten… en dan ook zo dat ik begeleiding heb die zorgt dat ik niet gelijk weer in 7 sloten tegelijk loop als ik succes behaal. Mijn eigen kracht dus ook leer beheersen zonder het te vermijden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.