zwart gat

Bang voor het zwarte gat

Ik graaf eens wat door mijn concepten en vind deze titel, ‘het zwarte gat’. Ik begin vaak met het schrijven van blogs die ik vervolgens nooit af maak, als ik het niet in één keer af schrijf, vergeet ik ze vervolgens… Er staan dus nogal wat halve blogs voor mij klaar. Met de de inhoud die ik voor deze blog geschreven had ga ik niet verder, maar het thema is toevallig wel actueel.

De tekst die ik zie staan is oud, zo’n anderhalf jaar oud. Ik wou schrijven over het zwarte gat na een intensieve, langdurige behandeling. Wat blijkt: Schrijven over zo’n zwart gat is heel moeilijk wanneer je er middenin zit. Ik vind het überhaupt moeilijk om dingen af te maken, laat staan wanneer ik in een donker hol verdwijn waarin alles somber, kleurloos en uitzichtloos lijkt…

Dus, dat was alweer een poos geleden, ik ben uit dat zwarte gat gekomen. Maar het zwarte gat waar het toen voor mij over ging, dat blijft een bekende valkuil:

Wat moet ik doen met mezelf op het moment dat maandenlange structuur (opeens) wegvalt?

Eigenlijk ken ik dit al veel langer van mezelf, het is niet iets nieuws, al voelt het soms wel zo wanneer ik erin zit. Ik vond vroeger de zomervakantie verschrikkelijk, om heel veel redenen, maar voornamelijk omdat mijn grootste daginvulling wegviel. Een belangrijk verschil met nu is dat ik wist dat je na de zomervakantie weer naar school moest, na het afsluiten van een intensieve behandeling is het maar weer de vraag waar je terecht komt en wanneer…

Ik heb recentelijk weer een intensieve therapie afgesloten en in de weken die daaraan vooraf gingen begon de angst te groeien.

Ik was bang om wéér in het zwarte gat te verdwijnen. Dat is natuurlijk iets wat ik wou voorkomen, maar hoe doe je dat eigenlijk?

Ik ben gaan zoeken naar een structuur die ik thuis in kon vullen, regelzaken op een rijtje zetten, niet elke dag vol plannen maar wel proberen mijn agenda wat te vullen. In de laatste week leek echter alles mis te gaan en vielen al die stukjes (schijn)veiligheid die ik bij elkaar had verzameld uit elkaar. Met als gevolg; dikke vette paniek, natuurlijk.

De eerste dagen thuis leefde ik nog in een soort waas. Ik was niet bang, stond eerder een soort van ‘uit’. Ik deed wel dingen, maar het meeste ging aan me voorbij. Aan het einde van de dag voelde het alsof ik geen moment stil had gestaan. Mijn lichaam voelde op, ik kon me grote delen van de dag niet herinneren, maar het ergste vond ik hoe dom ik me voelde. Ik voelde me ontzettend dom, omdat ik het idee had dat ik niks kon snappen, terwijl ik zó graag alles wou snappen!

Gelukkig snap ik genoeg van mezelf om vervolgens te bedenken dat dit best een logisch gevolg was van de spanning die zich weken had lopen opbouwen. En ik weet van mezelf, dat ik wel dingen moet blijven doen, zoeken naar balans, maar niet blijven hangen….

En toen gebeurde er iets bijzonders; niets!

Ik raakte niet in crisis, niet depressief, niet hopeloos verloren in mezelf. Elke keer dat ik zeg ‘het gaat verbazingwekkend goed’, meen ik dat ook echt. Er zijn genoeg dingen waar ik op het moment heel hard mee worstel, waar ik nog iets mee zal moeten. Het gaat niet alleen maar goed, maar het gaat zo goed dat het me verbaast.

Het is allemaal nog heel raar en spannend, ik wil niet te hard juichen omdat ik bang ben dat ik dan toch nog in een verborgen gat val. Ik weet dat ik nu niet vol door moet knallen, moet blijven letten op mijn grenzen. Máár! Ik merk nu ook dat ik de stappen durf te zetten om verder te gaan, waar ik eerder zou stoppen met de angst;

Wat als het mis gaat..?

Nou en! Dat zien we dan wel weer, ik wil weten ‘wat als het goed gaat’!

Lees ook:

  • Is het echt negatief of is het slechts mijn interpretatie?

    Feedback ontvangen. Het blijft lastig, zeker als het overwegend negatief is. Niet eens opbouwende kritiek, maar negatieve, met een vervelende ondertoon en contrasterende punten. Waar komt dit nu vandaan? Voor mijn studie moet ik een opdracht…

  • zwart hart

    Soms word ik wakker met een gat in mijn hart. Vanuit dat gat sijpelen gitzwarte gevoelens door mijn lijf en mijn hoofd. Alles voelt zwaar, alsof er een dikke, donkere deken over me heen is…

  • meisje achter vitrage

    Mensen kunnen mij niet bozer krijgen dan door te roepen: "Ja, het is logisch dat je je rot voelt, het gat na …. (bijvoorbeeld: de Socialrun) zal wel groot zijn”. ‘Boos’ is een lastige emotie…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.