vriendschap

Bang voor het nieuwe jaar

Al mopperend en scheldend in mijn hoofd op al die mensen die hun successen van het afgelopen jaar op social media aan het delen waren, kwam ik mijn oudejaarsdag door. Waarom snapten deze mensen niet gewoon dat ik er een normale dinsdag van wilde maken? Dat hun jaaroverzichten mij ontzettend jaloers maakten? Ik wilde mijn successen ook vieren, maar ik kon ze niet zien bij mezelf.

Ik probeerde goed voor mezelf te zorgen, want dat dit een moeilijke dag ging worden had ik al wel voorzien. Samen met een vriendin had ik afgesproken om bij haar te zijn, samen naar de kerk te gaan, wat spelletjes te spelen en tijdens Oudjaarsnacht bleef slapen. We gingen die ochtend naar de winkel, kochten net als iedereen oliebollen en we maakten stoofpeertjes klaar. En al dwong ik mezelf een spelletje te spelen, schilde ik een pan stoofperen en ging ik naar de kerk, het melancholische terugkijken liet zich niet verdringen. 

Langzaam werd ik steeds bozer op mezelf. Een jaar geleden was ik ook bij deze vriendin. Toen – nog volop in therapie – keek ik uit naar het komende jaar. Ik zou mijn therapie afronden, weer aan het werk gaan en er een mooi jaar van maken. Nu waren we een jaar verder en voelde ik me mislukt. Mijn therapietraject heb ik afgerond, maar het vervolgtraject is eerder gestopt omdat het onvoldoende aansloot en ik sta op een wachtlijst voor een nieuw individueel traject. Die baan waar ik reikhalzend naar uit had gezien en de hoop om terug te mogen keren bij mijn laatste werkgever waren op een wrede manier in duigen gevallen. En dat mooie jaar wat ik dacht dat er ging komen? Plaatjes met allerlei moeilijke herinneringen flitsten aan mijn ogen voorbij. In mijn ogen was 2019 mislukt, en met zo’n mislukt jaar achter de rug verwachtte ik niet veel meer van het komende jaar. Nog steeds wilde ik blijven focussen op alles wat er om me heen gebeurde, dieper nadenken over al mijn mislukkingen zou alleen maar paniek bezorgen. Ik haalde diep adem en ging weer door, knuffelde met de hond en had een glimlach op mijn gezicht.

Eindelijk was het twaalf uur. Samen lazen we uit de bijbel, we wensten elkaar het beste en maakten ons klaar om naar bed te gaan, 2019 was voorbij en 2020 was begonnen. De gedachten die de hele dag al door mijn hoofd spookten, schreeuwden inmiddels in mijn hoofd en de gedachte om toe te geven aan automutilatie leek ijzersterk. Mijn ademhaling werd sneller en sneller. De paniek sloeg toe, plaatjes vlogen voor mijn ogen en een stem ver weg hoorde ik vragen waar ik zat. Ik wilde niets liever dan toegeven aan de drang mezelf pijn te doen en voelde me tot last omdat de paniek toesloeg terwijl mijn vriendin nog wakker was. Ze kwam naast me zitten en vertelde me dat we ons er samen doorheen zouden slaan. Al hyperventilerend zat ik op mijn bed terwijl zij rustig zei dat mezelf pijn doen niet nodig was, dat ik nu juist kon oefenen om de automutilatie uit te stellen. Ze vulde aan dat ze begreep dat dat onmogelijk leek, maar zo herhaalde ze, samen slaan we ons hier doorheen.

Het hyperventileren ging over in huilen, het huilen in hyperventileren en het hyperventileren in huilen. Tranen die ik de hele dag had ingeslikt om mijn dromen die ik nog niet bereikt had in het afgelopen jaar. De angst voor een heel nieuw jaar, waarvan ik niet wist wat het me brengen zou. Plaatjes van momenten dit jaar waarop ik verkeerde keuzes had gemaakt, die door dit terugkijken helder op mijn netvlies stonden.  

Mijn vriendin bleef naast me zitten al stuurde ik haar weg en ze herinnerde me aan de noodmedicatie. Langzaam zakte mijn ademhaling weer wat naar beneden en leken de stemmen minder te schreeuwen in mijn hoofd. Om mezelf af te leiden keek ik een filmpje en na verloop van tijd kreeg ik mijn focus op de wereld om me heen wat terug. Wat m’n vriendin had gezegd was waar, samen sloegen we ons erdoorheen, mijn jaar was niet begonnen met automutilatie, maar met een prachtige vriendschap. 

Lees ook:

  • Deze blog gaat in op (gedachten over) automutilatie. Wil je na het lezen van deze blog met iemand praten? Neem dan contact op met vrijwilligers van de Luisterlijn. Ik zit nu al een hele tijd aan mijn bureau. Niks te…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.