Te bang om (n)iets te doen

Gisteren brak ik.

Ik begon te huilen. Om niets. En toen het huilen en praten eenmaal waren begonnen, was er geen stoppen meer aan. Ik vertelde m’n man hoe bang ik ben. Al weken. Ik ben bang voor alles. Ik ben bang om thuis te zijn. Ik ben bang om te werken. Ik ben bang dat ik nooit zwanger zal raken. Ik ben bang dat dat wel lukt, maar dat het helemaal niet aan m’n verwachtingen voldoet. Ik ben bang om af te spreken met mensen. Ik ben bang om alleen te zijn. Ik ben bang om te falen. Ik ben bang om iets te doen. Ik ben bang om niets te doen.

M’n man reageerde zó lief en begripvol. Ik durfde al die tijd niets te zeggen over alles wat mij angst aanjaagt, omdat ik snap dat het niet reëel is. Ik weet dat naar de winkel gaan geen levensbedreigende situatie is. Dus hoe leg je dat dan aan iemand uit, zonder jezelf “gek” te vinden?

Zo gek is het (/ben ik) niet

Ik ben in de afgelopen veertien maanden niet alleen gestart met vruchtbaarheidsbehandelingen, maar deze behandelingen waren ook nog eens onsuccesvol. Daarom werd ik geopereerd en werd de bron van het niet zwanger raken en vijftien jaar pijn gevonden: endometriose IV. Het is fijn dat de bron ontdekt is, dat ik nu weet dat ik me niet al vijftien jaar aanstel en dat er een reden is waarom ik niet zwanger raak.

Daar tegenover staat dat er geen echte oplossing is voor de problemen in mijn buik. Ik ga niet genezen. Er zijn manieren om alsnog zwanger te kúnnen raken (geen garanties!), maar feit is wel dat ik de rest van m’n leven moet dealen met deze aandoening.

Ik ben sinds begin dit jaar werkloos. Niet omdat ik m’n werk niet goed deed, maar omdat ik recht had op een vast contract en die wilden ze niet geven. Door alle pijn en stress, besloot ik even rust te nemen en niet meteen een nieuwe baan in te duiken. Maar op het moment dat ik wel weer behoefte had aan werk, ontdekte ik al snel dat werk vinden moeilijker is dan ik dacht.

Door de zorgen en het verdriet, zijn ook de PDS-klachten toegenomen. Want stress slaat bij mij op m’n buik. Daardoor krijg ik weer meer stress. En hopla, een vicieuze cirkel.

En oh ja, ik slik momenteel hormonen waardoor ik al in de overgang zit. De bijwerkingen zijn o.a. opvliegers, gewichtstoename, spier- en gewrichtspijn én depressieve klachten (kers op de taart).

En nu

Ik ben niet zo goed in vragen om hulp. Maar ik denk dat ik dit niet in m’n eentje op kan lossen. Ik heb een maandje geleden m’n huisarts al om een verwijsbrief gevraagd, maar die wilde ze me niet geven zonder mij gezien te hebben… Voor mij is een bezoek aan de huisarts weer een drempel. En iedere drempel lijkt momenteel een berg.

Ik ben verdomme geen bergbeklimmer.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.