Bang om mijn geliefden te verliezen

Ineens is mijn leven anders. We moeten zoveel mogelijk thuisblijven en niet met anderen samenkomen. De kerk, de bibliotheek, en zoveel andere sociale plekken zitten allemaal dicht. Mijn beperkte sociale contacten worden nog beperkter en mijn isolement groter.

Ik merk dat dat emotioneel best veel met me doet. Ik besef ineens hoe ik me met bepaalde mensen verbonden voel, hoe ik me aan ze heb gehecht. Ik, met mijn hechtingsprobleem, kan me dus toch echt diep verbonden voelen met mensen. Ik vind het zo moeilijk om mensen te vertrouwen, maar vertrouw deze mensen helemaal. Dat voelt nog steeds als een geweldig groot, mooi maar nog onbekend cadeau.

Maar nu is er corona, een virus dat dat dodelijk kan zijn. Nu is er die onbekende diepe angst dat een van deze mensen ziek wordt door corona. Er is een voor mij een nieuw en aangrijpend  gevoel bijgekomen, de angst om deze mooie en voor mij bijzondere mensen te verliezen. De angst dat het mooie onbekende cadeau wat ik aan het uitpakken en ontdekken ben ineens stuk gaat, zonder dat ik er wat aan kan doen. 

Sociale contacten moeten worden beperkt, we moeten anderhalve meter afstand houden van elkaar. Dus de fysiek uitgestoken helpende hand als iets voor mij moeilijk is om te doen, mag nu niet. Naast het niet mogen, is er ook de angst dat ze ziek worden als ik ze wel aanraak, of wel vaker en dichterbij ze in de buurt kom dan mag. Dan ben ik misschien wel verantwoordelijk voor hun dood. Dan heb ik mijn eigen mooie cadeau kapot gemaakt. Dan ben ik verantwoordelijk voor het verdriet van hun geliefde.

Ik vind dit best heftig om te voelen, het maakt me onzeker en bang, ik heb de neiging om mezelf te isoleren. Want ik wil niemand ziek maken en als ik thuisblijf en zo min mogelijk mensen zie en spreek kan ik niemand ziek maken. Want ik wil deze mooie lieve mensen niet kwijt raken. Dat zou ik niet trekken, dat kan ik niet aan! Ik wil mijn mooie cadeau van verbondenheid nog verder uitpakken en ontdekken

Nu is er nog beperkt de mogelijkheid om elkaar te zien en te ontmoeten, ook al wordt dat afgeraden. Nu kan ik hun aanwezigheid nog voelen. Ik besef nu pas hoe belangrijk dat voor mij is. Maar ik ben bang; wat als ons land straks ook op slot gaat? Dan mag ik de mensen aan wie ik me heb gehecht, de mensen die voor mij emotioneel belangrijk zijn, niet meer zien. Ja, ik weet dat we kunnen bellen, skypen, videobellen etc. maar dan voel ik ze niet, dan is die verbondenheid anders. Ik moet ze echt zien, echt voelen, maar bovenal wil ik ze niet kwijt!! Eindelijk zijn er mensen met wie ik me verbonden voel, van wie ik weet dat ze om mij geven. Mensen die mij kennen, die mij accepteren zoals ik ben. Mensen waar ik zielsveel om geef! Dat is zo mooi en tegelijkertijd zo eng! 

Ik weet dat de mens wikt en God beschikt. Mijn gebed is wel dat Hij beschikt dat deze voor mij bijzondere mensen (en hun geliefde) geen corona krijgen. Dat ze niet ziek worden en niet zullen sterven. 

Lees ook:

  • geliefden

    “En, wat vinden jullie nou zo leuk aan elkaar?” vraagt de moeder van mijn vriend enthousiast. Verbouwereerd kijk ik haar aan terwijl mijn hersenen overuren draaien om tot een zinnig antwoord te komen. Ik denk dat dit een vrij ongemakkelijke…