gevoelens

Automutilatie door een emotieregulatiestoornis

Ik was 12 toen ik mezelf voor de eerste keer beschadigde. Ik weet nog precies hoe deze dag verliep. Ik had een heftige ruzie gehad met mijn ouders en ik was zo ontzettend boos op mezelf. Ik wist niet meer wat ik met mijn emoties aan moest. Ik wilde mijn spanning zo graag ontladen, maar ik wist niet hoe. Het leek alsof ik uit elkaar zou klappen door de overweldigde emoties.

Ik weet niet waarom maar ik dacht dat het wel weer beter zou gaan als ik mezelf zou beschadigen. Toen ik dit voor de eerste keer gedaan had kreeg ik gelijk spijt maar toch weerhield het me niet om het vaker te doen. Het maakte me lichamelijk en in me hoofd weer even rustig. Op deze momenten voelde dit als een juiste oplossing. Wist ik toen al maar welke gevolgen dit met zich mee zou gaan brengen.

Op emoties reageerde ik altijd erg heftig. Mijn emmer zat na een beetje commentaar bijvoorbeeld al vol. Ik begreep het maar niet. Waarom deed alles zo veel met me en waarom maakte ik van de kleine dingen al een heel drama? Uiteindelijk kreeg ik te horen dat ik een emotieregulatiestoornis [andere benaming voor borderline, red.] heb. Er werd aan me uitgelegd dat ik mijn emoties dus niet goed kan reguleren. Ik voel emoties namelijk dus echt veel sterker. Ik was dus toch geen aanstelster want er bleek echt een verklaring voor te zijn. Ook had ik veel meegemaakt en maakte ik op dat moment ook erg veel mee. Het was dus logisch dat ik niet meer op een normale manier kon ontladen. 

Iedere keer als mijn emmer weer overliep, beschadigde ik mezelf. Op het begin stelde het niet veel voor maar mijn krassen werden sneeën en mijn sneeën werden grote open wonden. Ik belandde uiteindelijk steeds op de spoedeisende hulp. Ik kon er niet meer mee stoppen. Hoe graag ik het ook anders wilde zien. Ik viel er steeds weer in terug. Ik heb mezelf dit heel erg lang verweten maar ik kan er inmiddels anders naar kijken. Ik moest mijn spanningen ontladen en ik kon dit nog niet op een gezonde manier. Ook speelde er een grote stuk verslaving met zich mee. Ik was verslaafd aan onder andere de adrenaline die dan vrijkomt.

Ik kan nu zeggen dat ik er een paar maanden mee ben gestopt. Ik probeer nu op een gezonde manier met mijn emoties om te gaan. Ik heb veel handvatten gekregen in therapie. Soms ga ik iets aan beweging doen. Hier komt namelijk ook adrenaline bij vrij. Een andere keer probeer ik de emoties te verdragen omdat ik weet dat het weer voorbij gaat. Dit blijft moeilijk want het voelt soms alsof je wereld letterlijk vergaat. Ik kan niet beloven dat het nooit meer gebeurt maar ik hoop dat ik dit hoofdstuk eindelijk kan afsluiten. Helaas ben ik wel getekend voor het leven. Mijn lichaam zit vol littekens. Ik schaam me hier ontzettend voor maar ik wil graag leren accepteren dat ze er nou eenmaal zijn. Mijn littekens vertellen een verhaal, maar vertellen niet gelijk wat voor persoon ik nu ben. Een litteken van een operatie hoort ook bij een persoon en daar zit ook een verhaal achter. Uiteindelijk vertelt het litteken niet veel over wie de persoon daadwerkelijk ís.

Omdat de term ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’ uit de DSM-5 volgens veel mensen de lading van deze stoornis niet helemaal dekt, gebruikt men regelmatig de term ’emotieregulatiestoornis’ wanneer iemand ernstige problemen heeft met het omgaan met emoties. Benieuwd hoe mensen met borderline zélf over de term ’emotieregulatiestoornis’ denken en of zij vinden dat ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’ helemaal zou moeten worden vervangen door deze term?
Het antwoord op deze en vele andere vragen vind je in de dsmmini over borderline.

Lees ook:

  • De prins op het witte paard

    Ik heb gewacht...ik heb gewacht...ik heb gewacht... Raad eens...? Ik heb gewacht. Gewacht op de prins op het witte paard die mij van alles redden zou. Als klein prinsesje dacht ik dat nodig te hebben…

  • Weer een verkeerde steen

    Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Lees deze blog daarom niet als je weet dat dit niet fijn voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers…

  • Naar de andere kant van de wereld

    En daar liep ik dan, de roltrap op. Ik keek nog één keer achterom om mijn vader te zien zwaaien tot ik besefte dat het nu écht tijd werd om volwassen te worden. Dat idee,…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.