Aapjes

Mijn spiegelbeeld klopt niet

Spiegelen is het onderbewust nadoen van wat je bij een ander ziet, bijvoorbeeld de gezichtsuitdrukking of lichaamshouding. Wat jij non-verbaal uitzendt, zie je eigenlijk terug in de ander en andersom. Gedacht wordt dat het heel erg belangrijk is dat ouders

Ach, die klotehechting

Ach, die klotehechting

Soms dan denk ik bij mezelf, ‘ach Sam, die klotehechting, lekker belangrijk, laat vroeger gewoon achter je joh, geen enkele ouder is perfect!’ Ik wil sterk zijn, niet zeuren, moedig voorwaarts, al die dingen. Blijkbaar is het niet zo makkelijk,

Communication is key

Communication is key

“Je hebt toch voelsprieten?” zei ze. ‘Ja, die heb ik zeker,’ dacht ik, maar ik zeg het niet hardop. Waren ze er maar niet, dan kreeg ik niet al die verwarrende signalen door. ‘Ik vind je lief.’ ‘Je mag me

Tot last zijn

Tot last zijn

Ik ben extreem bang om mensen tot last te zijn. Dat voelt voor mij als de ultieme hel. Ik verdwijn liever in een hoekje in de hoop dat niemand me vervelend vindt. Ik denk dat ik vroeger vaak het gevoel

De dag vangt aan

De dag vangt aan

Zo’n dag die je huilend zittend voor je kledingkast begint terwijl je je sokken pakt. Nog steeds niet helemaal losgeraakt uit een paniekaanval die gisteravond al begon. Vlagen afschuwelijke angst waarin je alleen maar kan huilen en wensen dat je

Ben je boos op mij?

Ben je boos op mij?

“Ben je bang? Boos? Verdrietig? Teleurgesteld?” Ik ga het hele rijtje ‘negatieve’ emoties af, als ware het een meerkeuzemenu waaruit mijn lief er eentje moet kiezen. Als ik in paniek ben, kan ik haar niet lezen. Haar gezichtsuitdrukking kan letterlijk

Verhuizen

Verhuizen

Verhuizen staat bij velen waarschijnlijk in de top drie van meest stressvolle gebeurtenissen. De mensen die er wél van houden vind ik altijd maar rare vogels. Een nieuwe plek maakt me blij, maar al die chaos eromheen vind ik sowieso

Achtste verdieping

Achtste verdieping

In deze blog wordt gesproken over suïcidale gedachten. Heb jij hier ook last van en zoek je iemand om mee te praten? Raadpleeg 113.nl. We staan op de achtste verdieping. Het eerste wat ik doe is naar beneden kijken. ‘Zacht

Ik was erbij

Ik was erbij

We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik er in hun ogen niet

Een toekomst zonder vroeger

Een toekomst zonder vroeger

Het verleden kleeft aan me vast als spinrag. Het zit overal; in mijn mond, mijn haren, mijn ogen. Ik voel het aan me plakken, wil niets liever dan me wassen, ervan bevrijden. Als ik in mijn huis om me heen

Bankje in park met herfstbladeren

Ik heb je willen zien

Je zegt dingen tegen me die ik niet zou mogen pikken. Waar ik knallende ruzie over zou mogen maken. Waardoor ik de vriendschap zou mogen verbreken. Toch vergeef ik je alles. Je ogen stralen zoveel kwetsbaarheid uit, je mond zegt

Het voelt net als toen

Het voelt net als toen

Ik lig in de foetushouding op bed. Snot stroomt uit mijn neus en ik huil aan één stuk door. Het is alsof er met een noodvaart een enorme hoeveelheid pijn door mijn psychische binnenste wordt gejast. Ik voel het in

Het verleden ligt achter me

Het verleden ligt achter me

De psychiater vraagt me om mijn ogen te sluiten en het plaatje voor me te zien. Dat verstilde beeld uit de rampenfilm in mijn hersenen die me bij tijd en wijlen nog steeds nekt. Ik zie het haarscherp voor me

Ik zink

Ik zink

Ik kijk op de klok. Het is nog maar 10 uur ‘s ochtends. De dag die voor me ligt lijkt een eindeloze marteling. De pijn die ik voel is jammerend en intens. Ik sop de koelkast, de douche, de wc,

“het spijt me”

“Het spijt me”

Met mijn ogen tot spleetjes geknepen kijk ik naar de toekomst. Ik kijk of ik jou daar zie. Of we samen zullen zijn en of ik me dan veilig zal voelen. Of je misschien iets zegt dat me raakt op