Schrijver Marloes

Met mij was altijd alles goed. Zelfs toen ik zo op was van mijn eetstoornis, depressie en persoonlijkheidsstoornis dat ik nauwelijks nog kon lopen, was met mij alles goed. Inmiddels ben ik eerlijker, heb ik meer geleerd over mezelf en gaat het meestal écht goed. En als het dat niet gaat, weet ik nu wanneer ik aan de bel moet trekken. Daarom sta ik nu op de wachtlijst bij eetstoornisinstantie Y.

Dansen met de dood

Het is inmiddels een ruime vijf jaar geleden dat ik voor het laatst wakker werd en dacht: fuck. Wéér mislukt. Het was de laatste poging in een vrij lange rij, die ooit op mijn twaalfde begon. Die eerste poging was bijna aandoenlijk naïef. Maar er is niets aandoenlijks aan een twaalfjarige die uit het leven wil stappen. De pogingen in de jaren die volgden, werden beter (voor zover je bij zoiets in gradaties van goed […]

Verder lezen

Het beste meisje van de klas

‘Dus misschien moet ik maar toegeven dat het niet zo goed gaat nu,’ besloot ik, na een korte monoloog van al mijn zorgen tegen mijn therapeut, en begon prompt te huilen. Ze is nieuw, mijn therapeut, of in ieder geval nieuw voor mij, dus ik moet nog een beetje aan haar wennen. Dit was de eerste keer dat ik mezelf toestond te huilen bij haar. Terwijl ik me een weg door haar tissuedoos heen snotterde, […]

Verder lezen

Straf en schuld

Deze blog gaat in op een vorm van zelfbestraffing. Heb je iemand nodig om mee te praten? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of de luisterlijn. Er was eens een meisje dat vond dat ze eigenlijk niet mocht bestaan. Sterker nog, het was echt supervervelend voor de mensen om haar heen dat zij bestond, want nu moesten die mensen met het meisje omgaan. En dat was heel zielig voor hen. Het meisje was namelijk […]

Verder lezen

Doorfluisterspel

Toen ik nog op scouting zat, speelden we weleens het doorfluisterspel. Dan zat je in een kring en fluisterde je een boodschap door. Gedurende de cirkel ging er weleens wat mis, waardoor de laatste persoon met een andere boodschap eindigde dan waarmee begonnen was. Soms met hilarische uitkomsten tot gevolg. In mijn hoofd gebeurt iets vergelijkbaars. Mijn eetstoornis wringt zich als een vertaalmachine tussen alles wat iemand tegen me zegt, fröbelt er een beetje mee […]

Verder lezen

Eetstoornis-jubileum

Mijn eetstoornis is bijna jarig. Wanneer weet ik niet precies. Ik was bijna dertien toen het hele gesodemieter begon, en inmiddels ben ik bijna vijfentwintig. Dus er mogen twaalf kaarsjes op de mooi versierde verjaardagstaart – waarvan ik nog even moet bedenken of ik hem op ga eten – en het is tijd voor een feestje! Alleen valt er bij deze verjaardag niets te vieren. Twaalf jaar. Als ik daar te lang over nadenk, word […]

Verder lezen

Het ‘Wat nou als’-gevoel

Of ik angstig ben aangelegd, vraagt de behandelaar van instantie Y aan de telefoon. Ik vouw mijn voeten onder mijn stoel terwijl ik nadenk over de vraag. Toen ik een week geleden belde om een afspraak voor de telefonische intake te plannen, waarbij ze bepalen of er grond is voor een intake, bleken ze alleen onder werktijd te kunnen. Gelukkig was het geen probleem – op mijn werk weten ze van mijn problematiek – dus zit ik […]

Verder lezen

Terug naar de GGZ

De kogel is door de kerk: ik ga hulp zoeken. De afspraak bij mijn huisarts om te praten over een doorverwijzing is gemaakt. Zeggen dat ik daar weinig zin in heb, is een optimistische formulering. Ik knaag nog liever mijn eigen hand af dan dat ik aan mijn huisarts ga toegeven dat ik hulp nodig heb. Maar ik moet wel. Het alternatief – nog meer jaren aan mijn twaalf jaar eetstoornistijd toevoegen – vind ik […]

Verder lezen

Alles goed?

Ik vind ‘Alles goed?’ tegenwoordig een enorme kutvraag. Allereerst is hij zo superdefinitief: met wie is nou ALLES goed? Er gaat toch altijd wel iets mis? Minder lekker geslapen, jeuk aan dat plekje op je rug waar je net niet bij kunt, ingegroeide teennagel, dode kat: gewoon die dingetjes waar je je niet te druk om moet maken, waarmee je gewoon voorwaarts door moet gaan. Toch? Nee, natuurlijk niet toch. Je mag best klagen, zeker als […]

Verder lezen

Eetstoornis: vriend of vijand

In sommige eetstoorniskringen is het in zwang om je eetstoornis als een persoon te zien. De pro-ana’s geven hun eetstoornis vaak zelfs een naam (Ana of Mia) om die personificatie nog wat verder door te trekken. Ik moet zeggen dat ik de aantrekking daarvan wel snap. Het is gemakkelijker te zeggen dat je een bullebak in je hoofd hebt, dan te accepteren dat je een ziekte hebt waar je iets mee moet (en misschien wel helemaal niet […]

Verder lezen

Hoe voelt een eetstoornis

Honger: Trek. Zin in eten. Behoefte. Eetlust. Verlangen. Wikipedia heeft het over een biologisch signaal van je lijf dat er een glucosedaling in de lever is. Veel mensen denken niet over honger na. Ze voelen de behoefte, lopen naar de koelkast, smeren een boterhammetje en werken dat naar binnen, al dan niet terwijl ze iets anders nuttigs doen. Zo niet ik. Voor mij is honger al jaren iets om te negeren, of liever nog, te […]

Verder lezen

Piranha’s in de supermarkt

Ik heb supermarkten nooit een heel vervelende plek gevonden. Ik weet dat dat voor veel van mijn mede-eetgestoorden wel geldt, maar ik vind supermarkten fijn. Lekker door de paadjes en de gangetjes met je lijstje en je mandje, en dan naar huis met alles wat je zorgvuldig uitgezocht hebt. Dat lijstje is wel essentieel, anders gaat alles mis. Maar zolang ik mijn papiertje heb, komen we er wel. Vroeger, toen vond ik supermarkten wel moeilijk, […]

Verder lezen

Ook dit ben ik

Dag klein meisje. Ik dacht dat ik je nooit meer terug zou zien en vond dat eerder iets positiefs dan iets verdrietigs. Ik dacht, wij hebben afscheid van elkaar genomen. Ik ben over je heen gegroeid, heb je misschien zelfs wel achtergelaten. Het was goed zo, ik ging alleen verder. Dacht ik. En toen had ik een slechte dag. Geen aanwijsbare oorzaak, geen reden waarom ik de hele dag de tranen voelde branden, maar ik […]

Verder lezen

Mijn lievelingsvijand

Waarschuwing: de onderstaande tekst gaat onverbloemd over overgeven en dat kan triggeren. Stay safe! Ik was een jaar of dertien toen ik voor het eerst mijn vinger in mijn keel stak. Ik weet het niet precies meer. Hoe ik erop kwam, weet ik ook niet. Ik zal het wel ergens uit een tijdschrift opgepikt hebben. Hoe dan ook, ik deed het en het verbaasde me hoe gemakkelijk het was. En hoe fijn het voelde. Van […]

Verder lezen

Een beetje een terugval

‘Ik geloof dat ik een beetje een terugval heb.’ Oh shit, is dat míjn stem? Dat muizentoontje? Ik praat niet vaak zacht. Ik kan het wel, maar ik ben zo iemand die eerder de vraag krijgt of het wat zachter mag dan of ik misschien wat harder wil praten. Maar deze woorden kwamen er bijna piepfluisterend uit. Ik lig in de armen van mijn lief en ik wist dat ik dit wilde vertellen, maar niet […]

Verder lezen