Schrijver Vrouwtje Theelepel

Vrouwtje Theelepel is een tikje neurotisch. Op de vreemdste momenten krimpt ze ineen, wat niet altijd even handig is. Erg gevoelig voor sfeer en stemmingen van anderen, en ontzettend empathisch en lief. Grenzeloos goed in over haar eigen grenzen gaan, om vervolgens tot niets meer te komen. Beziet het leven met een flinke dosis humor en zelfspot, en schrijft graag over wat er zoal in haar hoofd omgaat. En dat is belachelijk veel.

Verstoorde hechting

Hechting. Een verstoorde hechting, om precies te zijn. Na de kennismaking met de MBT-groep gaat de tweede bijeenkomst direct over dit thema. Want de meeste persoonlijkheidsproblematiek ontstaat daar waar er een stoornis in de vroege hechting is. Ik dacht altijd dat ik prima gehecht was. Ik had toch een goede band met mijn ouders? Ze waren dan wel gescheiden, en de band met mijn stief’vader’ was niet bepaald goed, maar die met mijn moeder wel. […]

Verder lezen

Stoppen met vermijden

Al een tijdje ben ik therapieloos. De regiebehandelaar hield wel contact, maar hé, het gaat best goed, toch? Dat is wel wat ik vol blijf houden. Het gaat best goed. Ik begraaf me in boeken, zoveel dat zelfs mijn kuiten niet meer zo gespierd zijn. De coronatijd geeft me een mooi excuus iedereen op afstand te houden. Waar ik me vervolgens weer schuldig over voel, want wat een waardeloze vriendin, zus, whatever ben ik toch […]

Verder lezen

“Het gaat prima”

Ik wacht en ik wacht. Minstens zes maanden wachttijd tot mijn volgende therapiegroep. Nog minstens twee te gaan. Geen overbrugging, want van team Angst en Stemming naar team Persoonlijkheidsproblematiek is nogal wat. En als ze in de overbrugging aan al lang vastzittende pleisters gaan trekken, is er niemand die de boel opnieuw kan verbinden, of helen. Dat was de uitleg. Mijn signaleringsplan ligt klaar, maar ach, ik red het wel hoor! “Het gaat goed.”Mijn hersenen […]

Verder lezen

Huh, borderline? Maar ik word toch nooit boos?

De volgende stap in therapie-land komt eraan! Na mijn vorige post, die overliep van drama, volgde een powervrouwperiode. Terugkijkend met mijn therapeut, is dat wat vaak gebeurd. Zeer irritant, enorm frustrerend, maar ook al vele jaren herkenbaar. Tijdens schematherapie was het de bedoeling dat ik schema’s en modi zou gaan herkennen. Daarna zou ik handvatten krijgen om ze aan te vechten en ze zo de baas te leren worden. Helaas bleef ik een beetje hangen bij de herkenning. […]

Verder lezen

Ze blijft gewoon doorgaan

Ze voelt zich soms als een bergbeklimmer die ongezekerd aan de onderkant van een uitstekende klif hangt en zich met gebroken en bebloede vingers en tenen vastklampt. En no way dat ze los wil laten, maar ze kan niet meer. Vastberaden en een enorme, pijnlijke oerschreeuw binnenhoudend, blijft ze maar doorgaan. Af en toe laat ze glimpjes van haar pijn zien aan de buitenwereld, maar die reageert vooral met ‘joh, wat goed van je, volhouden […]

Verder lezen

Ik durfde kwetsbaar te zijn

Ik ben een jaar ouder, een jaar dichter bij de 40. Een beetje een eenzame dag, we vieren het later en er is geen visite geweest. Op zich niet erg, ik heb toch een hekel aan verjaardagen. Maar die leeftijd. Dat is wel een dingetje! Ik dacht altijd dat ik zo rond mijn 40e wel ‘rijp’ zou zijn. Ik zou evenwichtig en wijs zijn en vol zelfvertrouwen de wereld bezien. Want 40 is al middelbaar, […]

Verder lezen

Steun vinden binnen het gezin, dat ken ik niet

Ze bleven maar komen, die tranen, en daar baalde ik van. Dit was niet de tijd, niet het moment, gewoon géén goed idee. Wat moest men wel niet van me denken? Snel pakte ik een zakdoekje en zette ik een grote glimlach op. Misschien kon ik doen of ik enorm ontroerd was. Dat was ik ook, maar tegelijk was ik zo enorm verdrietig. Ergens baalde ik dat het juist nú was, juist nu het gewoon […]

Verder lezen

Ik wil geen gevoelens, ik wil nieuwe kleren!

Is het gek dat ik soms gewoon even, heel even maar, wil toegeven aan alle rotgevoelens in mijn hoofd en mijn lijf? Gewoon ze echt wil voelen, hoe rot ook? Als je je hele leven niet hebt mogen voelen, het er niet mocht zijn, je direct hoorde: ‘kom op! Raap jezelf bij elkaar! Hoofd omhoog, positief denken!’ Heel lief bedoeld, maar het gevolg is wel dat ik voor mijn gevoel (haha) nooit mag voelen wat […]

Verder lezen

Toch in therapie

Na al die jaren toch in therapie. Groepstherapie nog wel. Al verschillende keren bij een psycholoog geweest, zelfs ooit een diagnose gekregen. Maar steeds weer dacht ik toch, ‘stel je niet aan, het gaat nu beter, therapie is voor échte problemen!’  Tot ik vastliep. Helemaal. Chaos in mijn hoofd en onrust in mijn lijf. Misschien moest ik toch maar eens doorzetten. Op naar de huisarts. Die haalde bijna opgelucht adem, en verwees me door naar de GGZ. Bijna 10 […]

Verder lezen