Schrijver Shawney

Fulltime dromer, tikkeltje naïef en bang voor het onbekende. Een mensenmens als het op mijn werk aankomt, maar vaak juist het buitenbeentje en de einzelgänger in de rest van het dagelijks leven. Ik ben onhandig, onopgeruimd en onzeker, maar weet wat ik wil en wat ik kan. Geboren perfectionist, maar dat is een eigenschap die vaker tegenwerkt dan mee. Koppig, eigenwijs en soms een kleine betweter. Ik schrijf lesbische young-adult boeken. 'Sam Hopeloos' is de eerste en daadwerkelijk uitgegeven. Deel twee is in de maak. Persoonlijke blog

Zomerse dagen

Wanneer de prachtigste zomerdagen voelen alsof er storm op komst is, weet je dat het mis is. Ken je dat gevoel? Dat je ‘s ochtends wakker wordt en dat je lamgeslagen hoopt dat ‘s nachts de wereld is vergaan, zodat je je bed niet uit hoeft? Dat je vurig wenst dat als je dan met pijn en moeite de gordijnen opent, niets anders zichtbaar is dan een grote zwarte aswolk, zodat het uitzicht buiten in […]

Verder lezen

Bang-banger-bangst

Met trillende handen eet ik mijn lunch. De paniek gonst door mijn lijf en bij iedere beweging lijkt de pijn en daarmee ook de angst toe te nemen. Mijn ademhaling stokt en doorademen lukt niet volledig. Mijn spieren staan gespannen en het voelt alsof ik in een waas leef. Alles in mij zegt dat ik dood ga. En als ik niet dood ga, dan word ik gek. Gistermorgen werd ik wakker met enorme pijn op […]

Verder lezen

Sterk

Vanmorgen stond ik op met een zwarte wolk in mijn hoofd. Het liefst zou ik de hele dag in bed zijn blijven liggen, maar dat deed ik niet. Ik bakte een ei, waste mijn haar en trok mijn Madonna t-shirt aan. De zon scheen en toen ik na enigszins treuzelen buiten op een bankje naar blije muziek luisterde, ging het weer wat beter. Italië doet haar werk. Ik leer mezelf vermaken, ik leer mij niet […]

Verder lezen

De allerlaatste keren

Ik ben voor voorlopig de allerlaatste keer onderweg naar mijn werk. In haast kocht ik afscheidscakejes voor de cliënten en een fles wijn voor mijn collega. Ik heb veel moeite met laatste keren, misschien nog wel meer moeite dan met eerste keren. De komende en de afgelopen dagen stonden volledig in het teken van laatste keren. De laatste keer naar de psycholoog, de laatste keer koffie met een goede vriend en de laatste keer andijviestamppot. […]

Verder lezen

De Dikke Meneer die zich Depressie noemt

Hij zit er weer. Bovenop mij. De Dikke Meneer die zichzelf Depressie noemt. Alsof hij na een lange wandeling even bovenop mij uit komt rusten om een banaan te eten. Hij eet overigens heel langzaam en op zeer vreemde tijden. En altijd als het mij echt even niet uitkomt. Niet dat er momenten zijn dat hij wel écht welkom is, maar doe het dan als ik slaap of zo. Ik heb hem vaak verteld dat […]

Verder lezen

Ik mis je, pap.

Lieve pap, Over drie dagen ben je een heel jaar dood. Toen je nog leefde, heb ik je vaak gemist. We hadden de laatste jaren zo onze perikelen. Ik dacht altijd als ik je miste, dat erger missen niet kon. Maar zelfs nu je een jaar dood bent, lijkt het missen nog steeds elke dag een beetje erger te worden. Met jouw overlijden, is ook de hoop op ooit weer een goed gesprek gestorven. Vroeger, […]

Verder lezen

Alles went

Het is inmiddels aan alle kanten herfst. Iedere ochtend baan ik mij een weg door de gekleurde bladeren en met een natte jas thuiskomen is, in mijn beleving, eerder regel dan uitzondering. Om mij heen hoor ik mensen over hun herfstdip. Ik voel die weersafhankelijke dip niet zo. Ergens gedij ik wel lekker nu het weer in overeenstemming is met mijn eigen stemming. Druilerig, grauw, koud, kil, donker en stormachtig. Zo gaat het er in […]

Verder lezen

Let it Go

Wat had ik graag levenslessen gehad van Elsa, de ijskoningin uit de Disneyfilm “Frozen”. Dan had ik misschien wat minder moeite gehad met loslaten. Want man, oh man: ik heb een loslaat-issue waar ik zelf al stiekem ‘u’ tegen zeg. Dat is behoorlijk – en hier komt een understatement – lastig. Het leven bestaat namelijk voor een groot deel uit loslaten. Hier ben ik inmiddels wel achter… Soms kwam ik er op brute wijze achter, […]

Verder lezen

Vrijdag de 13e

Mijn pieper gaat voor de zoveelste keer. Het is een uur of 3 ‘s nachts. Direct stokt mijn adem. Mijn hartslag versneld en binnen no-time lijkt mijn hart uit mijn borstkas te springen. Ik sta op van mijn stoel en met lood in mijn schoenen wandel ik de verlaten gang door. Een stortvloed van horrorscenario’s speelt zich af in mijn hoofd. Voor het juiste kamernummer sta ik stil. Ik adem nog een keer diep in […]

Verder lezen

Depressief, lesbisch meisje

Gister was het World Mental Health Day, vandaag is het Nationale Coming Out Dag en ook nog eens WereldMeisjesdag. Helemaal mijn week dus. Ik ben namelijk een depressief, lesbisch meisje. Vandaag moest ik weer denken aan mijn coming-out en dan vooral aan de momenten ervoor. De tijd dat niemand het wist, alleen ikzelf. De momenten dat er geen ontkennen meer aan was: het maakte me doodsbenauwd. Het pompen van mijn bloed door mijn aderen, het […]

Verder lezen

Spiegeltje spiegeltje

Vermoeid staar ik naar het meisje in de spiegel. Ik zie dat ze een vette pluk haar uit haar gezicht strijkt. Er zit een pukkel op haar neus en haar huid is onrustig. Haar ogen staan dof en er zitten restjes uitgelopen mascara op de donkere kringen eronder. Alsof ze regelrecht uit een slechte thriller is gewandeld. Ik weet dat ik het ben, maar ik wil haar niet zijn. Negen van de tien ochtenden dat […]

Verder lezen

Een ode…

Alles komt en alles gaat, dat is gewoon zo. Mensen, dieren, vriendschappen, relaties, huizen, geluk en gelukkig ook ongeluk. Eigenlijk is er niks in het leven echt stabiel en ik als persoon ben dat zeker niet. Ik trek veranderingen echt heel slecht. Ik ben in dat opzicht een autist pur sang en ik word dodelijk ongelukkig van het niet weten waar ik aan toe ben. Één van de eerste dingen die ik roep wanneer ik […]

Verder lezen

Vrolijk meisje

Ik ben ongelukkig. Zo, dat is eruit. Deze drie woorden zeggen, schrijven of alleen al denken, voelden maandenlang (misschien wel jarenlang) onmogelijk. Ik dacht dat ik het allemaal wel weer een beetje op een rijtje had: de dood van mijn stiefmoeder, een verbroken relatie, het plotselinge overlijden van mijn vader. Maar dat is verre van waar. Bovendien is het ontzettend kut om toe te geven dat je niet zo blij bent met je leven. Zeker […]

Verder lezen

Rouw met een rauw randje

Mijn lieve papa… Zes maanden geleden ging hij dood. Ik was 21 jaar, 10 maanden en 23 dagen oud. Zolang heb ik dus maar van hem mogen genieten. Ik ben alleen zo stom geweest dat niet voluit te hebben gedaan. Maar wist ik veel dat ik maar zo kort zou krijgen. Ik heb hem tijdenlang ontlopen. Maar godverdomme, wat heb ik toch ongelooflijk veel van hem gehouden en wat houd ik nog ongelooflijk veel van […]

Verder lezen

Neem je psycholoog in de maling

‘Misschien moet je eens met iemand gaan praten’, zei mijn toenmalige vriendin plotseling nadat we waren bijgekomen van een intense vrijpartij. Het gebeurde weleens dat ik na de seks in tranen uitbarstte. Dat lag overigens niet aan haar. Terwijl ik nog nasnikte, keek ik haar niet-begrijpend aan. ‘Het gaat toch goed met me?’, zei ik, een tikkeltje verontwaardigd. Maar ik wist dat niets minder waar was. Zolang ik mij kan herinneren, heb ik mijn emoties […]

Verder lezen