Schrijver Sammie

Wil zich heel graag hechten en verbinden, maar vindt dat tegelijkertijd het engste en moeilijkste wat er is. Probeert te werken aan het leren aangaan van vriendschap en de liefde, oftewel: leren leven.

Moederdag

Het is de eerste moederdag in jaren waarop ik niet met een knoop in mijn maag rondloop. Niet omdat mijn moeder me alsnog magischerwijs heeft kunnen geven wat ik nodig had. Dat gaat niet meer gebeuren. Dat is verdrietig, maar ergens ook prima. Mensen kunnen soms niet anders, ook moeders niet. Dit besef maakt alleen niet dat je als kind stopt met verlangen. Naar voelen hoe het is als iemand je echt ziet. Naar jezelf […]

Verder lezen

Emotioneel op anderhalve meter

De psychiater. Ze is mijn moeder en vader ineen. Ze leerde me groot zijn en groots zijn in het verdragen van emoties en groter zijn in mijn aanwezigheid. Ze leerde hoe ik gezonde banden kan aangaan, waardoor ik nu in staat ben tot het hebben van een relatie en voorzichtig ook wat vriendschappen, zonder dat ik (of mijn relaties) daar aan kapotgaan. Ze leerde me orde aanbrengen in mijn dag, een bodem leggen onder mijn […]

Verder lezen

Niet durven vragen of je naar de wc mag

Als ik naar therapie ga, moet ik altijd een eind in de trein. Het laatste stuk zit ik dan in een Sprinter en die zijn meestal zonder toilet. Normaal vind ik dat geen enkel probleem, mijn blaas is over het algemeen zonder kuren. Behalve als ik weet dat ik daarna drie kwartier bij de psychiater in de stoel zit. Die blaas wordt dan ineens een obsessie. Wat als ik bij haar ben en dán moet […]

Verder lezen

Roepen om een moeder

“Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!” krijst mijn hoofd. Ik lig in bed, ik heb de griep. Ik voel me lamlendig en verlang naar mijn moeder. Iets wat veel volwassen mensen stiekem nog wel hebben als ze ziek zijn, denk ik. “Mamaaaaaaaaaaaa” dus. Het doet pijn om aan haar te denken. We hebben al jaren geen contact meer. Vaak denk ik ‘het is beter zo’. Maar op dit soort momenten mis ik haar. “Je moet aan jezelf geven wat je […]

Verder lezen

Waakzaam narcisme, een variant van narcisme

Ik besta om jouw geluk te dienen Als ik me heel slecht en naar voel, is dat vaak omdat ik perfect heb willen zijn, maar dit niet is ‘gelukt’. Mijn vriendin is nog steeds boos op me, ondanks mijn inzet. De buurvrouw klaagt nog steeds over overlast, hoe zacht ik ook loop. “Ik wil zo graag alles goed doen,” huil ik tegen mijn vriendin, “ik wil je gelukkig maken!” “Dat is niet jouw verantwoordelijkheid,” zegt […]

Verder lezen

Er zit een gat in mijn hart

Soms word ik wakker met een gat in mijn hart. Vanuit dat gat sijpelen gitzwarte gevoelens door mijn lijf en mijn hoofd. Alles voelt zwaar, alsof er een dikke, donkere deken over me heen is geworpen. Ik weet nooit precies wat ik voel op zulke momenten. Het lijkt het meeste op liefdesverdriet. Een jammerend gevoel dat me geen seconde met rust laat. Als ik erop inzoom schieten de tranen me automatisch in de ogen en […]

Verder lezen

Mijn spiegelbeeld klopt niet

Spiegelen is het onderbewust nadoen van wat je bij een ander ziet, bijvoorbeeld de gezichtsuitdrukking of lichaamshouding. Wat jij non-verbaal uitzendt, zie je eigenlijk terug in de ander en andersom. Gedacht wordt dat het heel erg belangrijk is dat ouders hun kinderen spiegelen om gezonde hechting te laten plaatsvinden. Eigenlijk kun je het zien als een gesprek zonder woorden, waarin het toch duidelijk is dat beide partijen elkaar verstaan want ze zien zichzelf terug in […]

Verder lezen

Ach, die klotehechting

Soms dan denk ik bij mezelf, ‘ach Sam, die klotehechting, lekker belangrijk, laat vroeger gewoon achter je joh, geen enkele ouder is perfect!’ Ik wil sterk zijn, niet zeuren, moedig voorwaarts, al die dingen. Blijkbaar is het niet zo makkelijk, want dan hadden ik (en heel veel anderen) het wel zo gedaan.  Gisteren nam ik afscheid van mijn psychiater; ze gaat elders werken.Wat ik heel bijzonder vond en wat me raakte tijdens het afscheid was […]

Verder lezen

Communication is key

“Je hebt toch voelsprieten?” zei ze. ‘Ja, die heb ik zeker,’ dacht ik, maar ik zeg het niet hardop. Waren ze er maar niet, dan kreeg ik niet al die verwarrende signalen door. ‘Ik vind je lief.’ ‘Je mag me alles vertellen.’ ‘Ik trek je aanwezigheid niet meer.’ ‘Ik wil niet dat je me betrekt bij jouw problemen.’ Ik pikte al deze boodschappen op, dwars door elkaar heen. Naar welke moest ik luisteren? Als ik […]

Verder lezen

Tot last zijn

Ik ben extreem bang om mensen tot last te zijn. Dat voelt voor mij als de ultieme hel. Ik verdwijn liever in een hoekje in de hoop dat niemand me vervelend vindt. Ik denk dat ik vroeger vaak het gevoel had dat ik teveel was. Ik ben net verhuisd en ik woon in een prachtig, maar oud huis. Dat betekent: woongenot van de bovenste plank, maar continu klusjesmannen over de vloer want er is altijd […]

Verder lezen

De dag vangt aan

Zo’n dag die je huilend zittend voor je kledingkast begint terwijl je je sokken pakt. Nog steeds niet helemaal losgeraakt uit een paniekaanval die gisteravond al begon. Vlagen afschuwelijke angst waarin je alleen maar kan huilen en wensen dat je dood was, waarin je mensen van wie je houdt aanvalt omdat ze maken dat je je onveilig voelt,  je aan vroeger denkt. Ik denk bijna nooit aan vroeger. Ik denk bijna nooit aan de toekomst. […]

Verder lezen

Waarom zie je je ouders niet meer, wat houdt je tegen?

Ik heb mijn ouders al jaren niet gezien. Ik koos daar zelf voor. Ik hou van ze, eindeloos veel. Toch ging ik bij ze weg, omdat de pijn van het blijven groter werd dan de pijn van weggaan. Met mijn ouders had ik een vorm van een liefdesrelatie, hoe gek dat ook klinkt. Als kind hield ik van mijn ouders, no matter what. Toen ik het ‘uitmaakte’ voelde dat als intens liefdesverdriet. Ik droom nog […]

Verder lezen

Ben je boos op mij?

“Ben je bang? Boos? Verdrietig? Teleurgesteld?” Ik ga het hele rijtje ‘negatieve’ emoties af, als ware het een meerkeuzemenu waaruit mijn lief er eentje moet kiezen. Als ik in paniek ben, kan ik haar niet lezen. Haar gezichtsuitdrukking kan letterlijk alles betekenen. “Nee joh, niks aan de hand” antwoordt ze. Ze kijkt verbaasd. Ze voelt zich gewoon oké, ik heb haar geen kwaad berokkend. Soms neem ik daar genoegen mee, maar soms ook niet. “Ik […]

Verder lezen

Verhuizen

Verhuizen staat bij velen waarschijnlijk in de top drie van meest stressvolle gebeurtenissen. De mensen die er wél van houden vind ik altijd maar rare vogels. Een nieuwe plek maakt me blij, maar al die chaos eromheen vind ik sowieso maar niets. Een tijdje terug ben ook ik verhuisd. Ik verlangde er intens naar, wilde niets liever dan het loslaten van mijn oude plek. Eigenlijk verlangde ik er zelfs naar om mijn oude leven los […]

Verder lezen

Achtste verdieping

We staan op de achtste verdieping. Het eerste wat ik doe is naar beneden kijken. ‘Zacht gras en weinig obstakels,’ denk ik met een mengeling van opluchting en teleurstelling. Aan de andere kant van het gebouw is wel een stenen ondergrond. De reling van de etage is niet hoog. In theorie zou het kunnen. Door al mijn gedachten vergeet ik bijna naar het uitzicht te kijken. Ik kan de hele skyline van de stad zien. Ik […]

Verder lezen

Ik was erbij

We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik er in hun ogen niet was. Ze zeiden mij te zien, maar hun eigen schaduw viel over mij heen. Ze hielden van me, onvoorwaardelijk. Maar eerst moesten ze zichzelf redden. Ook al was dat ten koste van mij. Dus liep […]

Verder lezen