Schrijver Salsa

Zie je het masker, dan zie je een leuke spontane vrouw die overal antwoord op heeft. Dan zie je een dierenliefhebber, hulpverlener of een lolbroek. Dan zou je me lief vinden, met mijn altijd luisterend oor. Ik heb namelijk begrip voor alles. Omdat ik diep van binnen, achter dat mooie masker heel goed weet hoe het voelt. Angst, depressie, boosheid, liefde, waardering, verdriet, pijn....enz... Achter het masker zit een heel gevoelig meisje. Een meisje dat boos is, op de wereld. Maar vooral op zichzelf, omdat ze nooit goed genoeg is (denkt ze). Label; Borderline met trekken van vermijdende persoonlijkheidsstoornis.

Ruzie-angst

“Zie je wel, zo zorg jij er dus voor dat mensen tegen je gaan liegen!” Zijn woorden slaan in als een bom. Ik moet weg. Weg van hem. En wel zo snel als ik kan. Hij is al precies zoals de rest. Hij houdt niet van mij, zie je wel, hij liegt. Hij liegt ook! “Dan ben je toch lekker niet eerlijk tegen me, ben ik wel gewend.” Snauw ik terug. Ik vlucht naar boven. […]

Verder lezen

Stigma of zwijgen

Mijn baas komt vragen hoe het gaat. Mijn ouders. Mijn vrienden. Op de sportclub. Altijd is er weer die vraag. Kan ik vertellen dat ik de diagnose borderline heb gekregen? Zou je het zomaar zeggen als je last hebt van depressies, verslaving, autisme of psychoses? Nee hè? Waarom is dat eigenlijk zo moeilijk… 1 op de 4 mensen in Nederland krijgt te maken met psychische klachten. ‘Hoi, hoe gaat het?’ ‘Tja, wisselend. Ik heb veel last van die burn-out’. […]

Verder lezen

Door de mand vallen

‘Waarom heb je het verwijderd?’ Zodra je het schrijft is het waar. Zodra het op papier staat, kunnen anderen het lezen, weet je wel. Zullen ze zien wie je bent. Zullen ze er wat van zeggen. En op dat moment, dat moment moet je er wat mee. Moet je reageren. Maar wat moet ik zeggen? Wat heeft mijn collega nou met mijn gevoelens te maken? ‘Ik weet niet, vond het niet goed genoeg ofzo.’ Antwoord […]

Verder lezen

Zonder diagnose

Nog even geen diagnose. Dinsdag is de dag dat de stickertjes uitgedeeld gaan worden. Het is zo dubbel. Ik ben al tien jaar hulpverlener en werk met complexe problematiek. En opeens kon ik het niet meer. De koek was op. Ik kon het niet meer opbrengen om naar andere mensen te kijken, zonder mezelf te zien. Ik ging in iedere cliënt op geheel professionele wijze een stukje van mijzelf zitten projecteren. Dus ik maakte een […]

Verder lezen