Schrijver Sae

Ik ben Sae, een 26-jarige studente. Ik schrijf voor dsmmeisjes over het leerproces rondom mijn nieuwe diagnose - DSNAO, een dissociatieve stoornis. Dissociatie, alters, delen, wazig zijn - allemaal thema's die in therapie aan bod komen en door mijn hoofd spoken. Mijn profielfoto is een tekening van Annabelle Binnerts.

Wanneer wachten lang duurt

In januari besloot ik voorzichtig te onderzoeken of er überhaupt mogelijkheden waren om een nieuwe therapeut te vinden – ik was bang dat het met aanmeldstops en alle andere ellende in de ggz nogal moeilijk zou zijn om een vrijgevestigde therapeut te vinden met én ervaring met dissociatieve stoornissen én plek op de wachtlijst.  In februari besloot ik toch maar in het diepe te springen en vertelde ik mijn toenmalige therapeut dat ik bij haar […]

Verder lezen

Aanraking is uit mijn leven verdwenen

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst ben aangeraakt. Als ik heel hard nadenk en mijn agenda erbij pak, kan ik reconstrueren wanneer dit was. Op 15 maart begonnen de coronamaatregelen. Op 17 maart werkte mijn haptotherapeut nog met aanraking en ben ik voor het laatst echt vastgehouden. Op 6 en 11 april sprak ik af met een vriendin en hebben we elkaar na overleg toch maar een grote knuffel gegeven. […]

Verder lezen

Mijn dag was niet van mij

Vandaag was een verrassend goede dag. Ik kwam op tijd uit bed (voor een zondag), heb koekjes gebakken, met een vriendin afgesproken, de afwas gedaan én zelfs nog een avondmaaltijd gekookt. Ik voelde me goed, zorgeloos – alles was ineens goed te overzien. Maar toen, rond zeven uur ‘s avonds, ging de knop om. Ik realiseer me dat ‘mijn’ goede dag niet van mij was – ik was namelijk helemaal niet mezelf; een andere alter […]

Verder lezen

Haptotherapie, hechting en dissociatie

Een aantal maanden geleden ben ik begonnen met haptotherapie. Haptotherapie is een therapie die werkt met aanraking – iets waar ik enerzijds bang voor ben en anderzijds zó erg naar verlang dat het voelt alsof ik doodga als ik niet affectief word aangeraakt. Met veel mazzel heb ik een haptotherapeut gevonden die ook nog eens ervaring heeft in het werken met dissociatie(ve stoornissen), maar wat doe ik dan precies in haptotherapie? Ik wilde haptotherapie doen […]

Verder lezen

Mijn lichaam is te groot

Ik ben zesentwintig – of nou ja, mijn lichaam is zesentwintig. Ik voel me op z’n hoogst 23. Pip is vier, kleine sae is zes, Britney is een jaar of 17 en de baby… dat spreekt voor zich. Maar dat eerste, hoe oud ik – Sae – ben en hoe oud ik me voel, daar ben ik veel mee bezig de laatste weken. Ik heb het er eigenlijk nog met niemand over gehad en realiseerde […]

Verder lezen

Een mislukte therapiesessie

Vaak, of eigenlijk meestal, ben ik redelijk tevreden na therapie. Zelfs al zit ik overweldigd door emoties of klem in dissociatie op de fiets terug, dan nog ben ik meestal tevreden met wat we hebben besproken. Er zijn echter sessies waarna ik rusteloos en ontevreden de deur achter me dichttrek en vandaag had ik een gesprek uit die categorie. De afgelopen week was er wat heen-en-weer gemail waarin Peut en ik elkaar niet helemaal goed […]

Verder lezen

We zijn iemand kwijt

Voor zover ik weet, zijn we met z’n achten in mijn hoofd. Alters, delen, persoonlijkheden – hoe je het ook wilt noemen, al heb ik de voorkeur voor de term ‘delen’. Ik begin in therapie meer en meer te leren over de manier waarop alles werkt van binnen, wat vaak best confronterend kan zijn. Recent heb ik geleerd dat één van de delen – Bo – een soort ‘toezichthouder’ is. Zij heeft meer zicht op […]

Verder lezen

Welkom bij de club, ik vind het niet leuk dat je er bent

Een paar weken geleden ging het in therapie over mijn basisschooltijd – een periode waar ik bar weinig herinneringen aan heb. Ik werd wat wazig en dissocieerde een beetje, maar in principe gebeurde er niets bijzonders, dacht ik. Tot ik me achteraf realiseerde dat ik mijn therapeut had verteld over gebeurtenissen die ik mezelf tot dat moment niet had kunnen herinneren. Een rare situatie, maar ik probeerde het van me af te zetten. De dagen […]

Verder lezen

Oh, de liefde! Is dat wel voor mij weggelegd?

Als ik begin over wat ik allemaal mis in mijn leven (liefde, warmte, knuffels, steun, nabijheid) beginnen mensen regelmatig te praten over relaties. Misschien heb ik dan wel veel gemist als kind, maar als volwassene kun je veel ook vinden bij een partner, zeggen ze dan. Ze zeggen: “In een relatie kun je ook veel steun en liefde krijgen, ik heb minder last van dat gemis sinds ik een relatie heb”. Ik vind het lastig, […]

Verder lezen

Verlangen naar een ander vroeger

Het lukt me niet zo goed om blogs te schrijven de laatste tijd. In principe gaat het redelijk goed, maar er gebeurt veel – in mijn hoofd, in therapie. Ik ben veel aan het worstelen met missen en verlangen. Het missen van alles wat ik niet heb gehad, en het verlangen om dat op één of andere manier in te kunnen halen… Het doet pijn, want keer op keer kom ik tot dezelfde conclusie: ik […]

Verder lezen

Het leed dat therapie-vakantie heet

De titel is misleidend, want eigenlijk vind ik vakantie hartstikke chill, zeker als het weer zo lekker blijft. Er zijn echter een paar dingen waar ik iedere vakantie weer tegenaan loop: een gebrek aan ritme en structuur en… de therapeut die op vakantie gaat. Tsja. Therapeuten schijnen ook slechts mensen te zijn en over het algemeen wens ik iedereen alleen maar een ontzettend fijne vakantie, vol ontspanning en gezelligheid. Maar ik merk bij mezelf dat […]

Verder lezen

Help, hechting! (En waarom doet het toch zo’n pijn?)

Het is even geleden dat ik mijn vorige blog schreef, en ik moet eerlijk zeggen dat ik niet precies weet wat er is gebeurd met de afgelopen maand. Ik ben druk bezig geweest met de afronding van het studiejaar en mijn eigen therapie, maar ondertussen is het – helaas – ook nog een beetje geëscaleerd. Gelukkig heb ik vier dagen bij mogen komen op de crisisdienst en dat heeft me veel rust gebracht. Ik denk […]

Verder lezen

Verlatingstrauma: verlaat me (niet)

Een tijdje terug benoemde mijn therapeute dat ‘verlating een rode lijn vormt in mijn leven’, met als toevoeging dat het al bij mijn geboorte is begonnen – daar schreef ik in een eerdere blog kort over. Ze noemt het zelfs een verlatingstrauma, een woord wat ik nauwelijks kan verdragen maar tóch maar in de titel heb genoemd. In eerste instantie voelde ik me haast beledigd: bedoelde mijn therapeute nou dat al mijn problematiek waar ik […]

Verder lezen

Mijn depressie is lelijk en vies

De afgelopen jaren ontstaat er meer openheid rondom depressies. Er zijn tv-programma’s, er zijn boeken en ervaringsverhalen en stapje voor (klein) stapje wordt het stigma afgebroken. Toch zijn er vaak nog dingen die ik mis als ik het met mede-depressievelingen bespreek: de lelijke kanten van een depressie. Wat wel aan bod komt, zijn onder andere het in bed liggen, het somber zijn (of niets voelen), het nergens zin in hebben en de grote Wel Of […]

Verder lezen

Binnenwereld: wat zich afspeelt in mijn hoofd

Stapje voor stapje begin ik meer te leren over de wereld in mijn hoofd, mijn binnenwereld. Doordat ik nu een therapeut heb die veel ervaring heeft in het werken met dissociatieve stoornissen, gaat het soms ineens heel snel. Als ik in therapie naar een ander deel switch, dan weet ze precies de juiste vragen te stellen en op de juiste manier te reageren. Ze past haar taalgebruik aan wanneer ik naar een kind-deel floep (Pip […]

Verder lezen

Onzichtbaar in chaos

Er is chaos, heel veel chaos, en ik voel me compleet onzichtbaar. Dat is iets wat zich al maanden aan het opstapelen is, maar afgelopen week tot een uitbarsting is gekomen. Vanavond vertelde ik voor de zoveelste keer gefrustreerd aan een vriendin: “Ik heb ook altijd de verkeerde stoornissen!”. Het begon al bij mijn eetstoornis, die was onzichtbaar. Ik heb al die jaren een gezond gewicht gehad en kon grotendeels meekomen met sociale gelegenheden. Niemand […]

Verder lezen