Schrijver Rosan

Ik heb een cocktail aan labels die soms lijken te verbloemen wie ik werkelijk ben. Toch weet ik dat die labels mij nooit kunnen definiëren als persoon. Chronische depressie, paniekstoornis en autisme zijn onder andere een deel van mij. Ze maken me kwetsbaar en krachtig tegelijkertijd. Ik heb geleerd om samen met mijn (on)geluk zoveel mogelijk uit het leven te halen. Met een kritische blik deel ik mijn kijk op de wereld en vertel ik over mijn ervaringen. Dit doe ik niet omdat mijn verhaal zo uniek is, maar juist omdat het dat niet is. Mijn verhaal is uiteindelijk ook jouw verhaal. Dat is wat telt. Instagram: @rosanvanderzee Facebook: @roosvindteenweg

Je bent mijn grootste ergernis omdat ik van je hou

Ik haat de manier waarop je kauwt. Het walgelijke geluid als je doorslikt gaat door merg en been. Je ademt veel te hard. Waarom nies je niet gewoon normaal? Heel je aanwezigheid maakt te veel kabaal. Waarom kijk je me zo aan? Ik kan je niet uitstaan! Je haalt echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Ik krimp ineen om de kleinste dingetjes. Ergens weet ik dat het nergens op slaat, want wat kan jij […]

Verder lezen

Is er leven na de dood?

Het meisje lachtzonder te lachen.Het meisje huiltzonder te huilen. Hoe te leven met de ondraaglijkheid van gevoelloosheid? Een demping die niets ontziet en alles naar de vergetelheid duwt. Hoe te leven met de leegte van het gat dat zich door je hart heen wroet? Een ‘niets’ wat je immer herinnert aan de zinloosheid van het bestaan? Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik dood was. Niet meer hier was. Slechts een herinnering […]

Verder lezen

Het leven na een gedwongen opname

In deze blog gaat het over suïcidaliteit en een heftige opname. Zorg goed voor jezelf en lees deze blog niet als dit mogelijk te triggerend voor je is. Heb je zelf last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Opeens ben ik weer thuis na een gedwongen opname. Het voelt alsof alles wat eerst zo normaal was een hele nieuwe betekenis heeft gekregen. Mijn wereld […]

Verder lezen

Geef me de tijd om mijn woorden te vinden

Ik hoor mijn telefoon overgaan. Op het scherm zie ik de naam van mijn therapeute verschijnen. Mijn adem stokt even en ik staar slechts naar mijn trillende mobiel. Ik ben de belafspraak vergeten. Alles in me zegt dat ik niet moet opnemen. Het is te veel. Ik kan dit niet. Ik zal dichtklappen. Maar ik wil mijn therapeute ook niet zomaar laten zitten. Ze weet dat ik belangst heb en houdt daar vast wel rekening […]

Verder lezen

Mijn corona-survivalgids

De mens die zo gewend is om constant bloot te worden gesteld aan oneindig veel prikkels, wordt opeens gedwongen om terug te keren naar een staat van onderprikkeling. De wereld die altijd zo oneindig leek, beperkt zich tot onze huizen. We willen van alles, maar kunnen bijna niets. Altijd tijd te kort verandert in altijd tijd te veel. Wat te doen met die leegte?  De eerste keer dat ik het hoorde was ik me er […]

Verder lezen

Zorgmoe

Ik was onlangs in een eerste gesprek met de zoveelste zorgverlener. Tijdens het gesprek praat ze betuttelend en leunt ze steeds dichter naar me toe alsof ze haar zinnen zo in mijn brein probeert te projecteren. Het ziet er vrij komisch uit en ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten.  Zorgwerker: “Aan je hulpvragen te zien, denk ik dat deze organisatie ontzettend goed bij je past om je te ondersteunen. […]

Verder lezen

Hoe mijn hoofd zich heeft gereset

Deze blog gaat over een heftige psychogene niet-epileptische aanval (PNEA). Zorg voor jezelf en lees door als dat voor jou goed voelt. Elk einde is de afsprong naar een nieuw begin. Steeds kom ik het weer tegen. De ene keer voelt het als een zijden laken die op me neerdaalt, de andere keer stort het op me als een allesvernietigende bom. Ditmaal was het een kernbom en deze vernietigde bijna mijn lichaam. De grote rode […]

Verder lezen

Kintsukuroi – Littekens van goud

Ik voel me op mijn plek. Ik voel me een buitenstaander. Ik voel me sterk. Ik voel me kwetsbaar. Ik voel me geaccepteerd. Ik voel me een last. Ik voel mezelf groeien. Ik voel me onzeker. Ik voel… Veel te veel. Ik maakte een alomvattende dag op school mee waarin ik volledig in tweestrijd werd gebracht. Vanbinnen verscheurde ik mezelf terwijl dit aan mijn uiterlijk nergens te zien was. Ik deed goed mee met de […]

Verder lezen

Autisme, dat hebben we toch allemaal wel een beetje?

Labels, we zien ze overal. Op jassen, broeken, shirts en tegenwoordig zelfs op mensen. Het lastige van deze labels bij mensen is dat het ervoor zorgt dat we onbewust mensen gaan categoriseren alsof het kledingstukken zijn. Een van mijn labels is autisme.  Regelmatig vertellen mensen me dat ze niet geloven dat ik autisme heb. Iedereen krijgt tegenwoordig namelijk zomaar een label en zij zullen het dan ook wel hebben. Vervolgens krijg ik de vraag hoe […]

Verder lezen

De ziekte van de moderne GGZ

Dankzij mijn prachtige hoofd dat niet altijd mee wil werken is de GGZ een belangrijk deel van mijn leven geworden. Al sinds ik jong ben, ben ik ‘anders dan anderen’ zonder dat ik dat wil. Zeker toen ik in 2012 een zwaar ongeluk kreeg, werden mijn klachten bijna ondragelijk. Ik had veel last van paniekaanvallen, herbelevingen, concentratieproblemen, suïcidale gedachtes en noem het maar op. Het heeft nog even geduurd voordat ik er werkelijk voor openstond […]

Verder lezen