Schrijver Rivka

Medeoprichter en hoofdredacteur dsmmeisjes Ik voel me altijd vereerd dat ik al die mooie en vaak zeer persoonlijke blogs op dsmmeisjes mag lezen. Hou er ook veel van om ze zelf te schrijven. Verder word ik ook blij van muziek, lezen, natuur, psychologie en me druk maken om maatschappelijke zaken. Ik heb zelfs sinds mijn 18e psychische klachten (ben inmiddels 26). Het gaat beter (er is hoop!), maar het blijft schipperen. Eigen website: rivkaruiter.nl

Goed genoeg bevonden

Ik heb mezelf altijd anders gewild. Liever, grappiger, behulpzamer, empathischer, slimmer. Minder aanwezig, minder druk, minder veel pratend. Ik dacht dat ik fundamentele eigenschappen ontbeerde, dat ik hard zou moeten werken om mezelf te kneden en te vormen, tot ik eindelijk iemand zou zijn om van te houden. Ik probeerde stukjes van mezelf af te halen, of elders juist aan te vullen, maar schoot telkens weer terug naar het origineel. Dat ík dat was en […]

Verder lezen

Het Depressiegala

Na lang twijfelen besloot ik uiteindelijk om toch naar het Depressiegala te gaan. Undercover, welteverstaan. We zouden namelijk gaan met een paar mensen van dsmmeisjes en dan zijn we enorm zichtbaar, in onze dsm-kledij die uitnodigt tot gesprek. Iets wat ik soms wel aandurf, maar vandaag absoluut niet zag zitten. Dus besloot ik in mijn eigen kloffie te gaan, los van de andere meiden, die wel hun vrouwtje wilden staan in alle zichtbaarheid. Voor aanvang […]

Verder lezen

Piekeren in de sauna

Het moeilijkste aan naar de sauna gaan is niet het naakt zijn. Sterker nog, er is gek genoeg geen plek op aarde waar je minder bekeken wordt dan daar. Iedereen is naakt, dat is een gegeven. En dat gegeven blijkt opvallend saai. Nee, het moeilijkste is dat er geen enkele afleiding is van je gedachten. Zolang je in het bubbelbad zit gaat het nog wel en is het enige wat ik denk al snel ‘bubbel […]

Verder lezen

Kerst, we moeten praten

Oh kerst, met je afschuwelijke lichtjes, je valse liedjes, je geveinsde vrede, je roodgeneusde rendieren en je nepsneeuw. Het is nog maar begin december en je zit jezelf alweer veel te fanatiek mijn hoofd in te jinglebellen. Je rakelt al mijn herinneringen op aan opgeklopte familiediners met een flinke ruzie als dessert, eenzame wandelingen met een kerstmuts op mijn kop en half stoned van de oxazepam veel te veel eten. Je bent één grote post-traumatische […]

Verder lezen

“Onder de hemel is men thuis”

Vandaag sloeg mijn bonkende buurman weer toe. Hij schreeuwde, vond alles kut. Vorige keer was de magnetron het slachtoffer, wat het nu weer was kon ik even niet verstaan. Feit is dat het niet bijdraagt aan mijn woongenot. Ik ben van mezelf al extreem alert en reageer heel heftig op elk geluid. Een deur die dichtslaat, een stoel die schuift, muziek, een wasmachine. Onbekende geluiden zijn het ergst. Ik moet dan op onderzoek uit om […]

Verder lezen

Zingen is het middel, niet het doel

Ik heb mijn leven lang gezongen. Er zijn bandjes te vinden waar ik op peuterleeftijd al liedjes zing. Ik zong altijd en overal. Dat klinkt als een rooskleurig sprookje, maar het was de realiteit. Als ik zeg dat mijn leven om het zingen draaide, dan meen ik dat oprecht. Ik was bereid er alles voor te laten vallen. Het heeft nooit als een keuze gevoeld, maar als een noodzaak om te overleven. Het was een […]

Verder lezen

Wantrouwend vertrouwen

De mensen die dichtbij staan lijken gevaarlijk. De muren van mijn huis komen op me af. Mijn boos schreeuwende buurman maakt dat ik me wil verstoppen. Ik hoor mijn eigen stem veel te kwetsbare dingen vertellen. Ik wil het liefst huilen. Niks zeggen. Maar tegelijkertijd wil ik delen, gezien worden, getroost en gehoord. Ik voel me naakt en zonder beschermlaag. De komende maanden liggen voor me met hun afgrijselijke triggers. Ze noemen het nota bene […]

Verder lezen

Ik-wil-dood-dagen

Soms sta ik op en begint mijn hoofd direct tegen me te praten. “Jij bent echt een stom rotwijf.” “Je kan helemaal niks.” “Je doet alles verkeerd.”Deze uitroepen worden bijna altijd opgevolgd door “Ik wil dood ik wil dood ik wil dood”. Deze mantra kan de hele dag blijven hangen. De eerste keer dat al deze gedachten door mijn hoofd spookten, schrok ik nog.Ik ging me afvragen of ik echt dood wilde. Ik dacht dat […]

Verder lezen

Ik sta nooit stil

Vandaag blader ik in mijn oude dagboeken, omdat dat soms even nodig is als je je koud en leeg voelt en het gevoel hebt stil te staan. Ik zie me zoeken naar contact (“Ik kan misschien beter geen mensen zien, want het geeft me eerder een slecht dan een goed gevoel”), intens opzien tegen school (“Alles schreeuwt dat ik niet wil. Ik ga nog liever dood. En toch ging ik weer”) en verstoppen in de […]

Verder lezen

“Ben je van de fiets gevallen?”

Triggerwarning – Deze blog gaat over automutilatie. Ik zit aan het bed waar een bekende ligt opgebaard. Ik probeer haar nog eenmaal aandachtig in me op te nemen. Ik strijk met mijn vingers zachtjes door haar haar, over haar gezicht, haar handen. De tranen rollen over mijn wangen. Dwars daar doorheen vraagt er iemand: “Zeg, wat heb jij eigenlijk met je hand gedaan?” Ik word ruw opgeschrikt. Mompel dat ik gevallen ben. Maar de persoon […]

Verder lezen

De zachte stem in mijn hoofd

Ik heb zin om werkelijk alles te doen wat je als weldenkend mens niet zou moeten doen. Ik wil destructief zijn, zonder ook maar een seconde te denken aan de langere termijn. Ik wil de logica en het rationalisme aan de kant schuiven en mijn innerlijk draak vrijuit zijn gang laten gaan. Het is tijd voor ontploffingen. Liever dan het voelen van de daadwerkelijke pijn die achter de woede verstopt zit. Ik mail mijn psychiater. […]

Verder lezen

Vandaag ben ik gaan lopen

Mijn depressie verdween toen ik al mijn valse zekerheden opgaf. Alles waarvan ik dacht niet zonder te kunnen, liet ik los. Toen rouwde ik erom. Daarna voelde ik me vrij. Het leven voelde schoon en fris en van mij. Ik besefte ineens dat ik over heel veel dingen geen zeggenschap heb, maar over heel veel ook wel. Ik herpakte de regie. Ik was gewend altijd tien stappen vooruit te lopen en te denken. Maar dit […]

Verder lezen

Meisje in mijn droom

In mijn droom was er een meisje. Ze had psychische problemen en was uiteindelijk beland in een instelling. We konden haar volgen via een documentaire-reeks. We zagen de psychiater komen, we zagen de wanhoop van het meisje en hoe dun ze was geworden. Samen met mijn naasten keek ik naar de televisie. Ze hadden begrip voor het meisje, ze leefden met haar mee. Uiteindelijk gingen we langs bij het meisje en haalden haar op. We […]

Verder lezen

Ik moet nuttig zijn

De dingen die ik momenteel in mijn leven doe zijn niet hoogdravend op het eerste gezicht. Ik werk niet, ik studeer niet. Maar de dingen die ik doe, beleef ik intensief. Ik krijg het daarom voor elkaar om mezelf alsnog uit te putten, zelfs in dit relatief rustige leven dat ik tijdelijk voor mezelf heb gecreëerd. Als ik iets doe, dan doe ik het met volle overgave. Verbinding maken met mijn vriendin. Een blog schrijven. […]

Verder lezen

Soms is het gewoon ontzettend zwaar

Ik zwierf door de avond. Het was al donker en het regende. Het begon zelfs te onweren. Normaal gesproken ben ik daar heel erg bang voor, maar nu kon het me geen klap schelen. Ik huilde. Ik kwam terecht in een tunnelvisie. Ik wist heel zeker dat ik verlaten zou worden. Ik voelde ten diepste dat niemand ooit echt van mij kan houden. Op dat moment is het 100% de waarheid. Alle honderden keren dat […]

Verder lezen

De pijn van het verlaten

Ze ligt in een groot, wit bed in het ziekenhuis. Ik ben op bezoek bij M. Een gordijn scheidt haar gedeelte van dat van de vrouw naast haar. De vrouw huilt en kreunt van de pijn. “Ja,” zegt M. echter, “zij en ik hebben afgesproken dat we gewoon vrijuit mogen huilen en kreunen. We hoeven ons niet in te houden.” Het benauwt me. Ik probeer een gesprek te voeren, maar ik hoor alleen maar de […]

Verder lezen