Schrijver Rivka

Medeoprichter en hoofdredacteur dsmmeisjes Ik voel me altijd vereerd dat ik al die mooie en vaak zeer persoonlijke blogs op dsmmeisjes mag lezen. Hou er ook veel van om ze zelf te schrijven. Verder word ik ook blij van muziek, lezen, natuur, psychologie en me druk maken om maatschappelijke zaken. Ik heb zelfs sinds mijn 18e psychische klachten (ben inmiddels 26). Het gaat beter (er is hoop!), maar het blijft schipperen. Eigen website: rivkaruiter.nl

Neem nooit iemands droom af!

Er is een periode in mijn leven geweest waarin ik helemaal niks meer kon. Ik was al kapot na het smeren van een boterham. Kauwen op diezelfde boterham was al helemaal vermoeiend. Ik was bij tijd en wijle zelfs te moe om mijn lichaam rechtop te houden, dan viel ik gewoon om terwijl ik zat. Ik ga daar verder niet op in, je hebt een beeld nu. Het ging heel slecht met mij, uit het […]

Verder lezen

Aan de dood ontsnapt

Ik loop het lokaal in, waar nog maar weinig mensen zitten. Ik kijk naar alle stoelen en tafels en besluit dan strategisch de achterste vrije tafel te kiezen, waar alleen de docent me kan zien zitten straks. Ik weet dat we de les beginnen met een essayvraag die meetelt voor ons eindcijfer. Dat maakt me bloednerveus en ik weet zeker dat ik het niet goed genoeg ken, maar ik probeer het los te laten. Langzaamaan […]

Verder lezen

Ik wil de perfecte student zijn

In groep 3 van de basisschool nam ik mij al voor om er nooit uitgestuurd te worden. Als de juf toch eens kwaad op me werd, stonden de tranen in mijn ogen. Ik nam me honderd keer voor een beter, braver kind te zijn. Dat mislukte natuurlijk faliekant, maar het verlangen ernaar was sterk. Als ik fouten maakte in mijn schrift moest alles doorgekrast, was mijn tekening lelijk in mijn ogen dan kroop ik onder […]

Verder lezen

Ik vind depressie stom

Ik houd heel erg van kracht en optimisme en licht in duisternis, dat soort dingen. Het hoeft niet alleen maar positief en ik moet wel geloven wat iemand zegt. Of er moet iets moois besloten liggen in het zware, het pijnlijke, een leermoment of dat iemand zichzelf herpakt. Ik ben behoorlijk streng; gewoon slachtofferig zielig zijn, daar kan ik heel slecht tegen. Al helemaal bij mezelf. Gisteren voelde ik hoe iets wat ik maar omschrijf […]

Verder lezen

Opnieuw leren leven

Soms weet ik niet meer of ik al zo was, of dat ik zo geworden ben. Zo verlegen, zo gevoelig voor prikkels, zo angstig, zo mensenschuw. Zat het altijd al in me en was het slechts bedekt met een laagje extravert vernis? Wachtend op iets dat het zou onthullen, in gang zou zetten? Kwam mijn ware aard naar boven of is mijn ware aard nu juist bedekt door de psychische klachten? Wie ben ik, wat […]

Verder lezen

Sociale angst – het breken van mijn glazen bol

Ik ben bang om dicht te klappen, de verkeerde dingen te zeggen, te gaan stotteren, te stinken, tot last te zijn, niet goed genoeg te zijn. Dat ze negatief over me denken, me te laag inschatten, naar me zullen kijken, boos op me zullen worden, me gek vinden. Ik heb het gevoel dat het een kwestie van tijd is voor ik één kleine misstap maak zodat ik door de mand val en ze in zullen […]

Verder lezen

‘Had ik nou maar…’

Vandaag opende ik nietsvermoedend mijn Instagram-app. Ik scrolde wat, maar stuitte plots op het overlijdensbericht van een ster uit een realityserie die ik graag kijk. Ik maakte uit de reacties op dat het om zelfmoord ging. De berichten waren zoals altijd louter positief over de overledene. Ook voelde iedereen zich schuldig, ‘hadden we nou maar…’ Bovenal werd er opgeroepen elkaar ‘goed vast te houden’, ‘op elkaar te letten’ en ‘van elkaar te houden, want je weet […]

Verder lezen

Help, ik heb een lichaam

Ineens denk ik: Klopt mijn hart nog wel? Ik voel en luister aandachtig. Tik, tik, tik, dat is hem, onmiskenbaar. Maar slaat hij nou een slag over? Ik leg een vinger op mijn pols, later in mijn hals. Voel ik nou een steek in mijn borst aan de linkerkant? Ik voel me benauwd. Ik merk dat mijn hartslag hoger wordt. Zei de huisarts niet ooit dat ze een ruisje hoorde? ‘Ik heb vast een dodelijke […]

Verder lezen

Gemijmer op vakantie

Hmmmmm, heerlijk, vakantie! Lekker onthaasten, tot rust komen, genieten. Iets om reikhalzend naar uit te kijken in tijden van stress. Het vliegtuig instappen en gáán, de ontspanning tegemoet… Dit is waar en toch ook niet. Vakantie is ook: een onbekende omgeving, controle loslaten, een shitload aan (nieuwe) prikkels, ver van huis zijn, de taal niet kennen, door de douane moeten, onbekende hotelgenoten, de weg niet weten. Stotterend en half huilend op een terras in de […]

Verder lezen

Welverdiende koffie

Ik heb een jaar helemaal niet meer opgetreden omdat ik simpelweg niet meer durfde. Na een traumatische ervaring op het podium, in november 2015, waarin ik voelde dat mijn lichaam een barrière ophief en alle ellende in me ineens toeliet, voel ik me er niet meer veilig. Ik voel me naakt en bekeken, wil de mensen hun ogen sluiten zodat ze me niet meer zien en als ze dat niet doen wil ik me verstoppen. […]

Verder lezen

Podiumangst

Ik heb me altijd onzeker gevoeld. Was ik wel lief genoeg, deed ik de dingen wel goed, vonden mensen me wel aardig? Ik vroeg me dit vaak af, deed enorm mijn best om goed genoeg te zijn. Toch was er één plek waar ik vrij was: op het podium, als ik zong. Optreden Vanaf kleins af aan zong ik veel en graag. Open podia, karaokewedstrijden, concoursen of gewoon de badkamer, de bolderkar of de begrafenis […]

Verder lezen

Iemand totaal begrijpen is zeldzaam

Iedereen voelt anders, ziet anders. Heeft andere normen en waarden, dingen waar hij of zij in dit leven aan hecht. Zaken om het in godsnaam maar vol te houden op deze aardkloot. Een goede baan, een fijn huis, een lieve vrouw, een leuk kind. Een wereldreis, een spirituele ervaring, een intense vriendschap. Hobby’s, dromen, concrete plannen. Een ieder is hier ooit op de wereld gedropt, niet wetend hoe en wat. Stiekem zoeken we allemaal naar […]

Verder lezen

De verschillende brillen van borderline

Voor mij voelt borderline als het bezitten van een uitgebreide brillencollectie. Elke bril beïnvloedt m’n interpretatie van wat ik zie, hoor en voel op een totaal verschillende manier. Ik bepaal meestal niet welke bril ik opzet; hij belandt als vanzelf op mijn neus. De ik-ben-een-puppy-en-jij-bent-mijn-moeder-bril Soms bombardeer ik je tot mijn moeder. Ik neem alles wat je zegt bijzonder serieus. Als je zegt ‘spring in de sloot’ zou ik het nog doen ook. Ik zou […]

Verder lezen

Pijn is pijn – lichamelijk verklaarbaar of niet

Een dokter die mijn zere heup betastte, waardoor ik al weken mank liep, vroeg me: “Huil je nou van angst of van de pijn?” Dat terwijl ik me al zo voor mijn tranen schaamde, want ik zou nooit mijn kwetsbaarheid laten zien aan iemand die ik niet ken. Van angst huilen deed ik dus zeker niet; ze deed me gewoon immens veel pijn door mijn heup aan te raken. Zuchtend gaf ze me maar een […]

Verder lezen

In Memoriam: Aurelia

Vandaag plaatste ik samen met @shawney en @anne een In Memoriam voor één van de schrijfsters van dsmmeisjes. Zij gaat vandaag zelfverkozen dood, na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Wat ik, of wie dan ook, daar ook van mag vinden; voor haar was het de enige oplossing. Ik heb haar niet persoonlijk gekend, was slechts een doorgeefluik van wat ze nog aan de wereld mee wilde geven. Toch heb ik een knoop in mijn […]

Verder lezen