Schrijver Rivka

Mede-oprichter en hoofdredacteur dsmmeisjes

Podiumangst

Ik heb me altijd onzeker gevoeld. Was ik wel lief genoeg, deed ik de dingen wel goed, vonden mensen me wel aardig? Ik vroeg me dit vaak af, deed enorm mijn best om goed genoeg te zijn. Toch was er één plek waar ik vrij was: op het podium, als ik zong. Optreden Vanaf kleins af aan zong ik veel en graag. Open podia, karaokewedstrijden, concoursen of gewoon de badkamer, de bolderkar of de begrafenis […]

Verder lezen

#jesuisdepri

“Ik ben nu 20 jaar, als ik eraan denk dat ik misschien nog wel 60 jaar te leven heb, dan weet ik niet hoe ik dat ga volhouden,” zegt het meisje in het programma #jesuisdepri. Deze uitspraak raakte me hard. Hoe vaak is bij mij wel niet de moed in mijn schoenen gezakt als ik me bedacht dat ik nog een heel leven voor me had. Ik voelde me zo diep ellendig dat ik mezelf […]

Verder lezen

Iemand totaal begrijpen is zeldzaam

Iedereen voelt anders, ziet anders. Heeft andere normen en waarden, dingen waar hij of zij in dit leven aan hecht. Zaken om het in godsnaam maar vol te houden op deze aardkloot. Een goede baan, een fijn huis, een lieve vrouw, een leuk kind. Een wereldreis, een spirituele ervaring, een intense vriendschap. Hobby’s, dromen, concrete plannen. Een ieder is hier ooit op de wereld gedropt, niet wetend hoe en wat. Stiekem zoeken we allemaal naar […]

Verder lezen

De verschillende brillen van borderline

Voor mij voelt borderline als het bezitten van een uitgebreide brillencollectie. Elke bril beïnvloedt m’n interpretatie van wat ik zie, hoor en voel op een totaal verschillende manier. Ik bepaal meestal niet welke bril ik opzet; hij belandt als vanzelf op mijn neus. De ik-ben-een-puppy-en-jij-bent-mijn-moeder-bril Soms bombardeer ik je tot mijn moeder. Ik neem alles wat je zegt bijzonder serieus. Als je zegt ‘spring in de sloot’ zou ik het nog doen ook. Ik zou […]

Verder lezen

Pijn is pijn – lichamelijk verklaarbaar of niet

Een dokter die mijn zere heup betastte, waardoor ik al weken mank liep, vroeg me: “Huil je nou van angst of van de pijn?” Dat terwijl ik me al zo voor mijn tranen schaamde, want ik zou nooit mijn kwetsbaarheid laten zien aan iemand die ik niet ken. Van angst huilen deed ik dus zeker niet; ze deed me gewoon immens veel pijn door mijn heup aan te raken. Zuchtend gaf ze me maar een […]

Verder lezen

In Memoriam: Aurelia

Vandaag plaatste ik samen met @shawney en @anne een In Memoriam voor één van de schrijfsters van dsmmeisjes. Zij gaat vandaag zelfverkozen dood, na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Wat ik, of wie dan ook, daar ook van mag vinden; voor haar was het de enige oplossing. Ik heb haar niet persoonlijk gekend, was slechts een doorgeefluik van wat ze nog aan de wereld mee wilde geven. Toch heb ik een knoop in mijn […]

Verder lezen

Goed genoeg bevonden

Ik heb mezelf altijd anders gewild. Liever, grappiger, behulpzamer, empathischer, slimmer. Minder aanwezig, minder druk, minder veel pratend. Ik dacht dat ik fundamentele eigenschappen ontbeerde, dat ik hard zou moeten werken om mezelf te kneden en te vormen, tot ik eindelijk iemand zou zijn om van te houden. Ik probeerde stukjes van mezelf af te halen, of elders juist aan te vullen, maar schoot telkens weer terug naar het origineel. Dat ík dat was en […]

Verder lezen

Het Depressiegala

Na lang twijfelen besloot ik uiteindelijk om toch naar het Depressiegala te gaan. Undercover, welteverstaan. We zouden namelijk gaan met een paar mensen van dsmmeisjes en dan zijn we enorm zichtbaar, in onze dsm-kledij die uitnodigt tot gesprek. Iets wat ik soms wel aandurf, maar vandaag absoluut niet zag zitten. Dus besloot ik in mijn eigen kloffie te gaan, los van de andere meiden, die wel hun vrouwtje wilden staan in alle zichtbaarheid. Voor aanvang […]

Verder lezen

Piekeren in de sauna

Het moeilijkste aan naar de sauna gaan is niet het naakt zijn. Sterker nog, er is gek genoeg geen plek op aarde waar je minder bekeken wordt dan daar. Iedereen is naakt, dat is een gegeven. En dat gegeven blijkt opvallend saai. Nee, het moeilijkste is dat er geen enkele afleiding is van je gedachten. Zolang je in het bubbelbad zit gaat het nog wel en is het enige wat ik denk al snel ‘bubbel […]

Verder lezen

Kerst, we moeten praten

Oh kerst, met je afschuwelijke lichtjes, je valse liedjes, je geveinsde vrede, je roodgeneusde rendieren en je nepsneeuw. Het is nog maar begin december en je zit jezelf alweer veel te fanatiek mijn hoofd in te jinglebellen. Je rakelt al mijn herinneringen op aan opgeklopte familiediners met een flinke ruzie als dessert, eenzame wandelingen met een kerstmuts op mijn kop en half stoned van de oxazepam veel te veel eten. Je bent één grote post-traumatische […]

Verder lezen

“Onder de hemel is men thuis”

Vandaag sloeg mijn bonkende buurman weer toe. Hij schreeuwde, vond alles kut. Vorige keer was de magnetron het slachtoffer, wat het nu weer was kon ik even niet verstaan. Feit is dat het niet bijdraagt aan mijn woongenot. Ik ben van mezelf al extreem alert en reageer heel heftig op elk geluid. Een deur die dichtslaat, een stoel die schuift, muziek, een wasmachine. Onbekende geluiden zijn het ergst. Ik moet dan op onderzoek uit om […]

Verder lezen

Zingen is het middel, niet het doel

Ik heb mijn leven lang gezongen. Er zijn bandjes te vinden waar ik op peuterleeftijd al liedjes zing. Ik zong altijd en overal. Dat klinkt als een rooskleurig sprookje, maar het was de realiteit. Als ik zeg dat mijn leven om het zingen draaide, dan meen ik dat oprecht. Ik was bereid er alles voor te laten vallen. Het heeft nooit als een keuze gevoeld, maar als een noodzaak om te overleven. Het was een […]

Verder lezen

Wantrouwend vertrouwen

De mensen die dichtbij staan lijken gevaarlijk. De muren van mijn huis komen op me af. Mijn boos schreeuwende buurman maakt dat ik me wil verstoppen. Ik hoor mijn eigen stem veel te kwetsbare dingen vertellen. Ik wil het liefst huilen. Niks zeggen. Maar tegelijkertijd wil ik delen, gezien worden, getroost en gehoord. Ik voel me naakt en zonder beschermlaag. De komende maanden liggen voor me met hun afgrijselijke triggers. Ze noemen het nota bene […]

Verder lezen

Ik-wil-dood-dagen

Soms sta ik op en begint mijn hoofd direct tegen me te praten. “Jij bent echt een stom rotwijf.” “Je kan helemaal niks.” “Je doet alles verkeerd.”Deze uitroepen worden bijna altijd opgevolgd door “Ik wil dood ik wil dood ik wil dood”. Deze mantra kan de hele dag blijven hangen. De eerste keer dat al deze gedachten door mijn hoofd spookten, schrok ik nog.Ik ging me afvragen of ik echt dood wilde. Ik dacht dat […]

Verder lezen

Ik sta nooit stil

Vandaag blader ik in mijn oude dagboeken, omdat dat soms even nodig is als je je koud en leeg voelt en het gevoel hebt stil te staan. Ik zie me zoeken naar contact (“Ik kan misschien beter geen mensen zien, want het geeft me eerder een slecht dan een goed gevoel”), intens opzien tegen school (“Alles schreeuwt dat ik niet wil. Ik ga nog liever dood. En toch ging ik weer”) en verstoppen in de […]

Verder lezen

“Ben je van de fiets gevallen?”

Triggerwarning – Deze blog gaat over automutilatie. Ik zit aan het bed waar een bekende ligt opgebaard. Ik probeer haar nog eenmaal aandachtig in me op te nemen. Ik strijk met mijn vingers zachtjes door haar haar, over haar gezicht, haar handen. De tranen rollen over mijn wangen. Dwars daar doorheen vraagt er iemand: “Zeg, wat heb jij eigenlijk met je hand gedaan?” Ik word ruw opgeschrikt. Mompel dat ik gevallen ben. Maar de persoon […]

Verder lezen