Schrijver Rivka

Mede-oprichter en hoofdredacteur dsmmeisjes

Een ‘uitgeleverde slaaf’

Het liefst ben ik de beste vriendin, de liefste partner, het braafste kind, de slimste leerling. Ik loop niet graag de kantjes eraf. Ik voel me verantwoordelijk voor hoe anderen zich over en door mij voelen. Als iemand dan toch boos op mij is of zich verdrietig door mij voelt, voel ik me heel erg slecht. Ik ben gewend om alles overboord te gooien om die persoon dan van de nare gevoel af te helpen, […]

Verder lezen

Ik ben nog altijd een dsmmeisje

Door het runnen van deze website en het tot stand laten komen van ons boek ben ik gewend van een afstandje naar psychische problematiek te kunnen kijken. Ik ben daar zodanig druk mee dat ik soms vergeet dat ik zelf ook een psychische stoornis heb en er ook gewoon nog midden in zit. Afgelopen week kon ik daar niet meer onderuit. Eerst voelde ik me ontzettend moe en viel ik steeds bijna in slaap op […]

Verder lezen

Slapen voor je leven

Eigenlijk ben ik altijd een goede slaper geweest tot ik in een diepe depressie terechtkwam. Ik haperde tegen opname aan, hield mezelf steeds maar net staande. Er was een moment dat ik doodmoe was, maar niet meer kon slapen. Ik voelde me moe, maar zo geagiteerd dat ik maar rondjes ging fietsen door de nacht en ’s ochtends om 7 uur al in het park zat, met mijn rug tegen een boom. Doodmoe, maar bevrijd […]

Verder lezen

De verloren zielen van december

Sinds twee jaar blog ik op Instagram. Daar is een community die verhalen over psychisch herstel met elkaar deelt. Het is ontroerend, hoopgevend, eerlijk. Soms is het zwart, vaak moedig. Iedereen steekt elkaar een hart onder de riem. Het is een mooie, knusse plek van het internet, verborgen voor de buitenwereld. Daarnaast schrijf ik al bijna twee jaar mee met dsmmeisjes en zo heb ik ook veel mensen leren kennen die te maken hebben met […]

Verder lezen

Het leven is nou eenmaal oneerlijk

“Waarom overkomt mij dit nou weer?” hoor ik mensen wel eens verzuchten. Ik vind dat altijd een gekke vraag. Zou je liever hebben dat het iemand anders gebeurt? Denk je dat het leven al het positieve en negatieve eerlijk verdeelt? Denk je recht te hebben op geluk en ben je daarom verongelijkt als je niet krijgt wat jou in jouw ogen toekomt? Sommige mensen lijken op zondag geboren te zijn en dartelen door het leven […]

Verder lezen

Liever sociaal angstig dan nep

Ik heb sinds kort te maken met een sociale fobie. Dat beperkt me enorm; de simpelste sociale situaties maken me echt doodsbang. Ik begin te trillen, word misselijk, krijg het bloedheet, begin te stotteren of kom helemaal niet meer uit mijn woorden. Ik wil alleen nog maar wegrennen. En dat terwijl ik me in sociaal moeilijke situaties kan redden als een kei als het moet. Bijvoorbeeld: een tijdje terug rook ik gas. Er bleek een […]

Verder lezen

Neem nooit iemands droom af!

Er is een periode in mijn leven geweest waarin ik helemaal niks meer kon. Ik was al kapot na het smeren van een boterham. Kauwen op diezelfde boterham was al helemaal vermoeiend. Ik was bij tijd en wijle zelfs te moe om mijn lichaam rechtop te houden, dan viel ik gewoon om terwijl ik zat. Ik ga daar verder niet op in, je hebt een beeld nu. Het ging heel slecht met mij, uit het […]

Verder lezen

Aan de dood ontsnapt

Ik loop het lokaal in, waar nog maar weinig mensen zitten. Ik kijk naar alle stoelen en tafels en besluit dan strategisch de achterste vrije tafel te kiezen, waar alleen de docent me kan zien zitten straks. Ik weet dat we de les beginnen met een essayvraag die meetelt voor ons eindcijfer. Dat maakt me bloednerveus en ik weet zeker dat ik het niet goed genoeg ken, maar ik probeer het los te laten. Langzaamaan […]

Verder lezen

Ik wil de perfecte student zijn

In groep 3 van de basisschool nam ik mij al voor om er nooit uitgestuurd te worden. Als de juf toch eens kwaad op me werd, stonden de tranen in mijn ogen. Ik nam me honderd keer voor een beter, braver kind te zijn. Dat mislukte natuurlijk faliekant, maar het verlangen ernaar was sterk. Als ik fouten maakte in mijn schrift moest alles doorgekrast, was mijn tekening lelijk in mijn ogen dan kroop ik onder […]

Verder lezen

Ik vind depressie stom

Ik houd heel erg van kracht en optimisme en licht in duisternis, dat soort dingen. Het hoeft niet alleen maar positief en ik moet wel geloven wat iemand zegt. Of er moet iets moois besloten liggen in het zware, het pijnlijke, een leermoment of dat iemand zichzelf herpakt. Ik ben behoorlijk streng; gewoon slachtofferig zielig zijn, daar kan ik heel slecht tegen. Al helemaal bij mezelf. Gisteren voelde ik hoe iets wat ik maar omschrijf […]

Verder lezen

Opnieuw leren leven

Soms weet ik niet meer of ik al zo was, of dat ik zo geworden ben. Zo verlegen, zo gevoelig voor prikkels, zo angstig, zo mensenschuw. Zat het altijd al in me en was het slechts bedekt met een laagje extravert vernis? Wachtend op iets dat het zou onthullen, in gang zou zetten? Kwam mijn ware aard naar boven of is mijn ware aard nu juist bedekt door de psychische klachten? Wie ben ik, wat […]

Verder lezen

Sociale angst – het breken van mijn glazen bol

Ik ben bang om dicht te klappen, de verkeerde dingen te zeggen, te gaan stotteren, te stinken, tot last te zijn, niet goed genoeg te zijn. Dat ze negatief over me denken, me te laag inschatten, naar me zullen kijken, boos op me zullen worden, me gek vinden. Ik heb het gevoel dat het een kwestie van tijd is voor ik één kleine misstap maak zodat ik door de mand val en ze in zullen […]

Verder lezen

‘Had ik nou maar…’

Vandaag opende ik nietsvermoedend mijn Instagram-app. Ik scrolde wat, maar stuitte plots op het overlijdensbericht van een ster uit een realityserie die ik graag kijk. Ik maakte uit de reacties op dat het om zelfmoord ging. De berichten waren zoals altijd louter positief over de overledene. Ook voelde iedereen zich schuldig, ‘hadden we nou maar…’ Bovenal werd er opgeroepen elkaar ‘goed vast te houden’, ‘op elkaar te letten’ en ‘van elkaar te houden, want je weet […]

Verder lezen

Help, ik heb een lichaam

Ineens denk ik: Klopt mijn hart nog wel? Ik voel en luister aandachtig. Tik, tik, tik, dat is hem, onmiskenbaar. Maar slaat hij nou een slag over? Ik leg een vinger op mijn pols, later in mijn hals. Voel ik nou een steek in mijn borst aan de linkerkant? Ik voel me benauwd. Ik merk dat mijn hartslag hoger wordt. Zei de huisarts niet ooit dat ze een ruisje hoorde? ‘Ik heb vast een dodelijke […]

Verder lezen

Gemijmer op vakantie

Hmmmmm, heerlijk, vakantie! Lekker onthaasten, tot rust komen, genieten. Iets om reikhalzend naar uit te kijken in tijden van stress. Het vliegtuig instappen en gáán, de ontspanning tegemoet… Dit is waar en toch ook niet. Vakantie is ook: een onbekende omgeving, controle loslaten, een shitload aan (nieuwe) prikkels, ver van huis zijn, de taal niet kennen, door de douane moeten, onbekende hotelgenoten, de weg niet weten. Stotterend en half huilend op een terras in de […]

Verder lezen

Welverdiende koffie

Ik heb een jaar helemaal niet meer opgetreden omdat ik simpelweg niet meer durfde. Na een traumatische ervaring op het podium, in november 2015, waarin ik voelde dat mijn lichaam een barrière ophief en alle ellende in me ineens toeliet, voel ik me er niet meer veilig. Ik voel me naakt en bekeken, wil de mensen hun ogen sluiten zodat ze me niet meer zien en als ze dat niet doen wil ik me verstoppen. […]

Verder lezen