Schrijver Melissa

Een 25-jarige psychologiestudente, met jarenlange eigen ervaringen als cliënte in de GGZ. Strijdend tegen de demonen in haar hoofd. Is ambitieus en volgt daarom drie studiepaden en een honoursprogramma op de universiteit. Dol op shelties, muziek (maken en luisteren), lezen, series kijken en spelen met letters, woorden en zinnen. Vertelt over haar eigen ervaringen in de GGZ, maar ook vanuit het perspectief van een studente psychologie en hulpverlener. Soms is het zwart en soms is het wit, grijs is nog een relatief onbekend begrip. Heeft een hekel aan tentamens maar vindt een presentatie voor 500 man geven totaal geen probleem. Probeert te leren omgaan met alle hobbels in het leven en dat gaat met vallen en weer opstaan.

Kiezen voor het leven

Kiezen voor het leven, het klinkt zo eenvoudig. Alsof je even bedenkt wat je nog moet halen in de supermarkt, of wat je nog even in huis moet doen voordat je to-do-list afgewerkt is. De werkelijkheid is echter anders. Het is zwart, duister en bovenal ongelooflijk eng. Als je al jaren jezelf enkel maar kapotmaakt, omdat je niet beter weet, hoe kun je dan opeens compleet het tegenovergestelde doen? Als je al jaren gewend bent […]

Verder lezen

Een vijf achter de twee

Afgelopen vrijdag was ik jarig. Ik werd 25. Een vijf achter de twee, in plaats van een vier achter de twee zoals het afgelopen jaar. Ik werd 25, een kwart eeuw. Het klinkt misschien heel raar, maar voor mij was het nogal iets. Ik werd 25, ik ben nu 25 jaar. Vijftien jaar en vier dagen geleden lag ik ’s avonds in m’n bed. Ik besloot dat ik nooit 25 zou worden. Ik zou sterven […]

Verder lezen

Duizend stukjes

Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel me verscheurd. Uit elkaar gevallen. In duizend stukjes. Ik ben bang. Bang om te zijn, bang om te leven. Ik wil het zo graag en probeer het zo hard ik kan. Niemand mag weten wat ik denk, niemand mag weten […]

Verder lezen

Mag ik dan bij jou?

Als eten je vijand geworden is en de weegschaal je grootste vriend, dan weet je dat je een probleem hebt. Tenminste, dat weet ik nu. Dertien jaar geleden wist ik dat nog niet, dertien jaar geleden was het voor mij normaal geworden. Eten was mijn vijand en de weegschaal was de ene dag m’n allerbeste vriendje en de volgende dag, of nee, het volgende uur, meteen de allergemeenste vriend die er bestond. Minder eten, meer […]

Verder lezen

Gaat de oorlog ooit uit jou?

“Maar al ben je uit de oorlog, gaat de oorlog ooit uit jou?” zingt Marco Borsato treffend in het nummer Speeltuin. Het is een vraag die ik mezelf de laatste dagen ook steeds vaker stel. Vroeger is verleden tijd, maar hoe doe je dat? Hoe zorg je dat vroeger in het verleden blijft en zich niet met het heden mengt? Het is de week van de kindermishandeling en ik schrijf erover. Hoe beladen en lastig […]

Verder lezen