Schrijver Marleys Voice

Blijf, alsjeblieft

“Je geeft nu op óf je zet nu door!” De paniekerige schreeuw uit mijn mond steekt scherp af bij het zachte geruis van blaadjes en de verlaten bospaden. Maar het maakt me niets uit. Ik doe alles om de tornado vanbinnen rustig te krijgen. Iedereen moet uit mijn buurt gaan, niemand mag meer praten. Laat me met rust; dichtbij komen is verboden, afstand nemen is goed. En toch ook ergens die twijfel, omdat ik in […]

Verder lezen

Bescherm mij

‘Huh? Wat raar, ik dacht dat ze al terug was.’ Met die woorden loopt de verpleegkundige weer weg uit mijn kamer. Langzaam laat ik mijn ingehouden adem los en kan ik een beetje ontspannen. Opgekruld, weggekropen in de kast. Weg van de buitenwereld, in de bescherming van dat kleine hokje. Alles om maar een beetje veiligheid te ervaren, alles om eventjes onzichtbaar te zijn. Het is de tweede dag dat ik voor een time-out ben […]

Verder lezen

Dwalen door de nacht

De klok slaat twaalf uur als ik de deur achter me dicht trek en in het donker van de nacht een sprintje trek om te vluchten voor mijn gedachten. Ik voel me niet veilig bij mezelf. Meestal vind ik mijn afleiding in zingen en Netflix, maar vandaag werkt het allemaal niet. Dus ik ren.Buiten adem kom ik tot stilstand en een beetje beschaamd kijk ik om me heen. Ik hoop dat niemand me gezien heeft. […]

Verder lezen

Ik blijf vanbinnen een klein meisje

Iedereen had het er over, vanaf het moment dat ik achttien werd. Misschien al wel eerder. Het was tijd voor een eigen huisje, tijd om op eigen benen te staan. Zelfstandig worden en loskomen van mijn ouders. Na jaren therapie was eindelijk erkend dat de thuissituatie niet zou veranderen. Als gevolg daarvan moest ik maar snel onafhankelijk worden, dan zou het vast beter gaan. Na een veel te lange opname ben ik terecht gekomen bij […]

Verder lezen