Schrijver Marieke

Mijn naam is Marieke. 21 jaar en in de bloei van mijn leven. Mijn diagnose is CPTSS. Alhoewel dat veel in mijn leven is ben ik met liefde verzorgende voor lieve dementerenden. Ik probeer voor mijn label te staan in plaats van erachter.

Het zal altijd in mijn rugzak zitten

Het is nu avond en ik zit achter mijn laptop. Ik heb net een brief geschreven aan een meid waar ik een crush op heb. In de brief vertel ik over mijn verleden. In geen jaren had ik durven denken dat ik het ooit nog tegen iemand zou gaan vertellen, maar die angst is een stuk minder. In sommige blogs heb ik jullie meegenomen in traumadelen van mij. Vanaf mijn zestiende begon ik pas te […]

Verder lezen

Vertellen over mijn trauma’s

Het is donker, stil en daar loop ik. Mijn ene been voor het andere en mijn hoofd kijkend naar de grond. Muziek die ik in mijn oren klinkt. Het is chaos in mijn hoofd, mijn lijf is rusteloos, ze hebben het gezegd, maar ik ben Oost-Indisch doof. Precies de tekst die op dat moment bij mij past. Het voelt alsof de wereld onder mij vandaan zakt. Mijn benen beginnen pijn te doen en mijn handen […]

Verder lezen

In de bloei van mijn leven

Daar loop ik dan, daar waar de zon schijnt en de wind langs mijn gezicht blaast. Waar de blaadjes bijna zijn vergaan, maar er weer nieuwe blaadjes ontstaan. De nieuwe bloemen die groeien en mijn ogen zijn gericht op het gras waar een hond heen en weer rent. Ik blijf staan, want ik wil niet verder. Ik wil kijken naar de blijheid van de hond. Wat als ik die hond zou zijn? Met een stok […]

Verder lezen

Troost mij

Daar ben je weer. Het knijpende gevoel. Ik blijf slikken om je weg te krijgen, maar je blijft duwen. Je laat tranen over mijn wang stromen en geeft mij geen ruimte. Je trekt naar mijn maag en vult het daar. Met pijn. Duwende pijn. Een pijn waarvan ik niet weet wat ik eraan moet doen. Ik probeer je weg te krijgen maar dat lukt niet. Tijdens afleiding voel ik het niet, maar zodra dat voorbij […]

Verder lezen

Gevolgd door lichtflitsen

Als een klein meisje lig ik in bed. Trillend en huilend. Tranen blijven maar stromen uit mijn ogen, maar er is niemand die het ziet. Lichtflitsen schieten voorbij. Flashbacks en herbelevingen komen en gaan. Er is niemand die zegt: hoor je mij? Niemand die even een schouder heeft, zegt dat het goed komt, of gewoon even niks zegt.  Die mensen zijn er wel. Ze zijn er om op te steunen. Iemand waar je even op […]

Verder lezen

Achter het label

Daar zit ik dan, achter mijn laptop. Ik zucht een paar keer, er vallen tranen. Wetend dat de tranen weer zullen ophouden, schrijf ik verder.  Het is avond. Even sluit ik mijn ogen. Ik probeer mij iets voor te stellen. Dansend in een weiland, nee nog beter: op een strand. Lachen, vallen, maar ook weer opstaan. Dansen tot ik neerval en daar heel hard om lachen. Ik open mijn ogen. Het enige wat door mij […]

Verder lezen

Waarom ik, ik niet meer ben

Op de achtergrond staat muziek aan. Ik staar naar de grond, voel een enorm verdriet. Ik voel het, maar het komt niet naar binnen. Ik sluit mijn ogen en adem diep in en diep uit. Mijn nek doet pijn van het gebogen zitten, maar toch blijf ik zo zitten. ‘Je bent veilig, je bent veilig’ probeer ik in mijn hoofd tegen mezelf te zeggen. Ik negeer de nare gedachten die er ook zijn ‘ren weg, […]

Verder lezen

Flashbacks en herbelevingen

Daar zit ik dan. Met mijn ogen gesloten op een bankje. Ik ruik de frisse lucht, maar toch komt hij niet binnen. Er flitsen allerlei beelden door mijn hoofd. Beelden en woorden. Hele kleine woorden die mij weer terug brengen naar de situaties waar ik heb ingezeten. Soms is de omgeving zelfs hetzelfde als de gebeurtenis. Spanning, spanning is wat ik voel. Mijn hele lichaam reageert hierop. Even open ik mijn ogen. Ik voel de […]

Verder lezen