Schrijver Laura W

Bi in het kwadraat

Vandaag was het dan eindelijk zover. Begin dit jaar besloot ik toch eindelijk hulp te zoeken voor mijn somberheids- en angstklachten door naar de huisarts te gaan. Het was een jonge, mannelijke dokter die me aankeek alsof ik een gebroken vogeltje was die uit het nest gevallen was en die zich vervolgens jarenlang onder een bosje had verscholen, uit angst voor alles daarbuiten. Ik nam hem niets kwalijk, want zo voelde ik me ook wel […]

Verder lezen

Nieuwe plek, nieuwe angsten

Na een maand eerder huiswaarts te zijn gekeerd vanuit Zweden omdat mijn mentale stabiliteit tot het nulpunt was gekelderd, had ik in ieder geval goed nieuws gehad. Een nieuwe kamer, net buiten Utrecht én op een boerderij. Aangezien mijn hoofd om rust smeekte, klonk het me als muziek in de oren. Dus na een poosje rondzwerven tussen de huizen van mijn moeder en mijn vriendin, was de dag eindelijk daar dat ik met al mijn […]

Verder lezen

De weg naar volwassenheid

Volwassen zijn, wat houdt dat eigenlijk in? Ik dacht vroeger dat het automatisch zou gaan, wanneer ik eenmaal twintig was. Twintig klonk oud, de kennis die bij het volwassen zijn hoorde, zou vast vanzelf komen. Ik zou snappen hoe ik belastingen aan moest geven, ik zou een duidelijke toekomstvisie hebben en zou nergens meer bang voor zijn. Ik zou zelfs doktersafspraken durven te maken door ze gewoon op te bellen (dit bezorgt me nog altijd […]

Verder lezen

Meer dan mensenschuw

Als kind hield ik al niet zo van andere mensen. Terwijl mijn broer vriendjes maakte op de camping, zat ik liever alleen in de zandbak. Nog erger dan andere kinderen, vond ik volwassenen. Ze waren groot, intimiderend en begonnen te praten wanneer ik helemaal niet wilde praten. Of ze aaiden over mijn haar terwijl ik ze nog nooit ontmoet had. Of ik moest ze een handje en kusje geven want dat hoort nou eenmaal wanneer […]

Verder lezen