Schrijver Lisa

Is al even bezig. Vond emotionele verwaarlozing altijd niet zo heel erg, noch het niet-echt gepest worden. Totdat ik het echt ging inzien en....voelen. Was na de universiteit toch ooit 40 uur per week aan het werk, totdat het niet meer ging en de WIA mij opslokte. Wil heel graag, meestal te graag en val dan weer om. En mijn lijf werkt ook niet altijd mee. En nu altijd op zoek naar alternatieven. Ooit is het mijn beurt.

(On)bewust geen kinderen

Als ik dit schrijf, is het december en heb ik bij een vriendin ook m’n schoentje gezet, Sinterklaas- en Kerstliedjes meegezongen, zet ik vol melancholie een kerstmolentje in elkaar en tuig alleen de kerstboom op. Bak ik koekjes om weg te geven, bekijk met dubbele gevoelens de foto’s die een vriendin me regelmatig stuurt van wat ze vandaag voor leuke dingen met haar dochters heeft gedaan op school of ballet. Lopen de tranen regelmatig over […]

Verder lezen

Onkruid vergaat niet

Toen ik ruim anderhalf jaar geleden bij m’n nieuwe therapeute startte, had ik nooit geloofd dat ik me zo open zo stellen zoals ik nu doe. Hoewel er ook nog dat masker is. Ik heb al wat jaren therapie erop zitten, maar nog nooit was ik zo open en eerlijk. Ik heb geleerd dat veel gedachten die ik had, niet zo normaal waren: daar ging ik altijd wel van uit en daarom zei ik ze […]

Verder lezen

Als het lente wordt, dan… smelt m’n depressie echt niet

“Als het eenmaal lente is, dan voel je je vast beter” Inmiddels durf ik te stellen dat dit één van de meest idiote uitspraken is, die je kunt doen tegenover iemand met een depressie en/of andere psychische problemen. Per slot van rekening heb je geen flauw idee of iemand elke lente met heftige hooikoorts te maken heeft, of een takkehekel heeft aan fluitende vogeltjes om 5 uur ’s ochtends. Maar ook als iemand dat niet heeft, […]

Verder lezen

Schaamte is een bitch

Het was een tijd geleden dat het gebeurde, maar ik zat in de stoel tegenover m’n therapeute, had an sich in gedachte wat ik wilde vertellen, en ik sloeg he-le-maal dicht. Een deken van schaamte drapeerde zich over me heen en m’n ogen zagen alles behalve die van haar. Ik zag de tijd wegtikken en vertelde mezelf in gedachte dat het ok was, dat ik veilig was, dat ik klein kon beginnen, dat ik nu […]

Verder lezen

De emotietrein

Dat emotionele verwaarlozing en onveilige hechting best wel “een ding” zijn, wordt voor mij steeds helderder. Het komt steeds meer binnen als een razende trein. En zo graag wil ik van alles delen, maar dit helder op papier krijgen lukt steeds maar niet. Ik ben het balletje in een flipperkast op het moment. Een rode draad haal ik er misschien wel uit, hetgeen waarvan ik zie dat ik wel steeds beter doe en mij helpt: […]

Verder lezen

Emotioneel verwaarloosd: het zit óveral in

Sinds ik met m’n huidige therapie steeds meer m’n gevoel echt toe laat, overspoelt het me regelmatig. Mijn therapeute adviseert me m’n verdriet op een dag tijdelijk te parkeren en er een keer per dag een moment voor te nemen om er mee bezig te zijn. Best een goed idee, soms lukt dat ook aardig. En soms helemaal niet: de kleinste dingen kunnen namelijk opeens de hel doen openen. En dan is parkeren niet m’n […]

Verder lezen

“Wat een ramp” : menstruatie

Het lastige van emotionele verwaarlozing is, is dat ik iets tekort kwam waarvan ik het bestaan niet kende. Er was niet echt ruimte voor verhalen of échte interesse. En daardoor was het voor mij bijvoorbeeld al vanaf jongs af aan heel normaal om dingen thuis niet of maar half te vertellen, blijkbaar voelde dat niet veilig. Er is één herinnering die me maar niet los laat. Sterker nog, het wordt me steeds duidelijker dat het […]

Verder lezen

Eenzaamheid toegeven

Ik eenzaam? Natuurlijk niet. Toch? Of nou, misschien soms een beetje alleen, maar nee, niet eenzaam hoor, wat denk je wel? Ik heb het echt allemaal helemaal prima voor elkaar. Als je het maar vaak genoeg zegt, wordt het misschien ooit de waarheid. Maar ik ben inmiddels hees en kan het niet langer ontkennen. Ja, ik voel me eenzaam, wellicht eigenlijk al m’n hele leven. Er wordt wel eens onderscheid gemaakt tussen sociale eenzaamheid en […]

Verder lezen

Mijn therapeute voelt als een ideale moeder

Het is en blijft een aparte band, je therapeut en jij. Of in ieder geval vind ik het een aparte band, mijn therapeut en ik. Er wordt wel gesteld -even gechargeerd- wat je vertelt eigenlijk allemaal niet zo boeit, maar dat het in therapie vooral om de therapeutische relatie gaat.  Ik vind het een bijzonder iets. Ideale moeders Ik ben onveilig gehecht, dus alles wat er in m’n hoofd omgaat zomaar opeens op tafel leggen? […]

Verder lezen

Vergiftigd met woorden

Sinds ik dit jaar met mijn nieuwe therapeut ben gestart, is het steeds meer echt tot me doorgedrongen wat emotioneel verwaarloosd zijn eigenlijk elke dag voor mij heeft betekend. Angst en eenzaamheid zijn hierbij belangrijke steekwoorden. Ik mis een basis van warmte, geborgenheid, hulp kunnen en durven vragen, emoties delen en het hebben kunnen ontwikkelen van een identiteit. En steeds meer dringt het door dat dit op zo veel meer gebieden mij heeft geraakt. Zoals […]

Verder lezen

Delen = verbinding

Delen. Dat woord heb ik nou al zo vaak gehoord in mijn proces. Delen, delen en nog eens delen. Tijdens mijn opname heb ik leren delen. Daarvoor deed ik het soms, maar ik was er gewoon niet zo goed in. Of ik vond het gewoon eng, wist niet hoe en wat en bij wie. Ik heb het moeten leren. Ik snap nu dat het delen van gevoelens en gedachten zo helpend kan zijn. Delen kan […]

Verder lezen

Het kan altijd erger, het valt wel mee

Emotionele verwaarlozing is niet direct zichtbaar. Het is ongrijpbaar; het gaat er niet om wat er gebeurd is, maar om wat er niet is gebeurd. Dat maakt het erkennen ervan voor mij lastig en een lang proces. Dat het altijd erger kan en dat het wel meevalt, was altijd mijn motto. Ik ben emotioneel verwaarloosd en nooit geslagen, er is niet tegen me geschreeuwd, had kleding, speelgoed, eten en spullen genoeg. En een ontzettend leeg gevoel […]

Verder lezen