Schrijver Linsey

Linsey heeft affiniteit voor de zorg, doet vrijwilligerswerk en studeert deeltijd psychologie. ''Ik lees graag, hou van tatoeages en vooral concerten''. My wounds are still open, healing is a process and it takes time.

Rouwen om autisme

Het voelde alsof de scheuren in de grond waar ik al die tijd op balanceerde rechttrokken. Tegelijkertijd had ik zoveel vragen en werd ik opgeslokt door diepe rouw. Na zeven jaar intensief behandeld te zijn geweest voor persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline, trekken van narcisme en obsessief-compulsief, moest ik geloven dat ik uitbehandeld was. Na een eigen onderzoek herkende ik mijzelf in autisme en na officiële testen kreeg ik afgelopen december de diagnose. Het fijne gevoel van […]

Verder lezen

Afstand nemen van vroeger

Ik blijf naar mezelf refereren als meisje, terwijl ik inmiddels een jonge vrouw mét keuzes ben. Herstel vraagt mij soms keuzes te maken die pijn doen en moeilijk zijn, maar achteraf wel het beste voor mij zijn. In de tot nu lange periode van behandeling en herstel leer ik mezelf steeds beter kennen en weet ik steeds beter wie ik ben en wie ik wil zijn. Wat ik niet ben en wat mij niet meer […]

Verder lezen

Mijn dromen achterna

De zomer is een tijd van licht en luchtigheid. Ik hoor mensen buiten, ik zie de feestfoto’s op facebook en zie zoveel mensen genieten. Ik verstop mezelf. Ik kan niet tegen warmte en de laatste tijd raak ik steeds sneller overprikkeld. De overprikkeling zorgt voor kortdurende uitbarstingen van woede en wanhoop zodra er iets misloopt.  Dit jaar, midden in de zomer, blaas ik 22 kaarsjes uit. Daarom dacht ik dat ik altijd een echt zomerkind […]

Verder lezen

Lichtjes in het donker

Het leven met een chronische depressie blijft zwaar en ondanks dat het mentaal niet goed gaat zijn er voor mij nu wel lichtjes. Voor het eerst in mijn leven heb ik een stabiele thuissituatie. Een eigen huis met mijn vriend waar ik van hou en een lieve kat. Voor het eerst ben ik niet bang om naar huis te gaan, niet bang voor wat er is gebeurd in het huis en word ik niet overspoeld […]

Verder lezen

Afscheid nemen van je therapeut

Grote veranderingen zijn moeilijk, maar wat als er een onverwachte wending komt? Chaos. Alles om mij heen is hetzelfde maar in mijn hoofd storten de muren in. De behandeling waar ik lang op wachtte, voelde in mijn kern niet goed. Ik zat met teveel spanning tegenover mijn therapeut. Er lag zoveel druk op en anderzijds speelden de twijfels in mijn hoofd. Klopte mijn diagnose wel en waarom herken ik mij zo in diagnose X? Ik […]

Verder lezen

Alsof ik een engeltje en een duiveltje in me heb

Het gevoel van al maanden in de wachtstand te zitten. Op dit moment zit ik in een lang intaketraject om nog kans te maken een laatste intensieve psychotherapie te volgen voor mijn combinatie aan persoonlijkheidsproblemen waar ze ook mijn trauma’s meepakken. Het klinkt zo mooi en de helft van mij wil hier voor gaan. De helft van mij wil zo graag een toekomst en willen meekomen met de rest van mijn omgeving. Ik wil verpleegkunde […]

Verder lezen

Maar ben ik dan een narcist?

Tijdens mijn eerste kennismaking met de psychiater van de volwassenenafdeling had hij al snel wat diagnoses verzameld. Naast andere diagnoses waren dat ook trekken van een narcistische persoonlijkheids-stoornis. Gelijk gingen alle alarm-bellen in mijn hoofd af. Ben ik een narcist? Ik was achterdochtig; dit klopte toch niet? Ik dacht dat hij dit zei als straf omdat ik in ons gesprek voor mezelf was opgekomen.  Alles wat ik wist over narcisme ging in mijn hoofd voorbij. Ik dacht eigenlijk gelijk aan mensen die vaak bij deze stoornis genoemd werden, negatieve berichten uit de media. Daarna ging ik weer terug naar mezelf. Ik voelde mij toch niet beter dan anderen? Vond ik dat ik een speciale […]

Verder lezen

Toekijken achter muren van glas

Voordat ik besef had van het gemis wat ik heb gekend in mijn jeugd was alle aandacht goed. Ik was niet lief voor mijn lichaam en leende het steeds weer uit aan een andere persoon. Ik had nog niet door dat dit verband hield met mijn gezinssituatie.  In therapie leerde ik over mijzelf, over de relatie tussen mijn ouders en mij. Zij hebben mij niet gegeven wat ik zo hard nodig had. Het vertrouwen, een […]

Verder lezen

Ik verdien hulp

Al sinds jonge leeftijd voer ik een gevecht tegen somberheid. Op mijn achttiende heeft dit naast persoonlijkheidsproblematiek de naam dysthymie gekregen. De afgelopen maanden ervaar ik een terugval in depressieve klachten, ik stopte weer met werken, weer met studeren en ik ging weer naar de kliniek. Dit is de 2e keer dat precies deze volgorde zich herhaalt. Dat ik weer stop met studeren, dat er een opname volgt en dat ik de draad volledig kwijt […]

Verder lezen

Weer een verkeerde steen

Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Lees deze blog daarom niet als je weet dat dit niet fijn voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van de luisterlijn. Zelfbeschadiging is een vriend die je maakt op het moment dat je écht een vriend nodig hebt. Maar een goed voorbeeld van een vriend die te ver gaat. Het zal moeilijk worden om contact met deze vriend […]

Verder lezen

Zie ik het? Zien anderen het ook?

Sinds ik weet dat ik uit huis ga lijk ik meer last te hebben van de hechtingsstoornis. Ik ben mij meer bewust welke manieren en gedragingen ervoor hebben gezorgd dat ik deze stoornis heb. Ik zie meer de patronen, hoe de stoornis in stand wordt gehouden. Hoe ik nu op eieren loop om niemand voor het hoofd te stoten maar dit toch doe, gewoon door er te zijn. Ik ben mij bewust van de herinneringen […]

Verder lezen

Beperkte veiligheid

Protect me from what I want. De zinnen die je het liefst over de daken wilt schreeuwen of op je lichaam wilt tatoeëren, maar waarvan je eigenlijk niet wilt dat mensen vragen “ja maar wat is dan datgene wat je wilt maar tegen beschermd moet worden?” Het mezelf (on)zichtbaar ruïneren, de doodswens. Ik overanalyseer in mijn hoofd waarom deze zin zoveel voor mij betekent. Is het omdat er nooit iemand was die mij écht beschermde? […]

Verder lezen

Fall down seven times, stand up eight

Een week geleden checkte ik mijzelf vrijwillig in op de open afdeling van de kliniek. Helaas ben ik al sinds mijn 15e jaar de verantwoordelijke voor mijn eigen behandeling. Het voelt als je eigen advocaat zijn terwijl je schuldig bent, maar tóch moet pleiten dat je niet schuldig bent. Je moet goede behandelkeuzes maken, maar je wilt ook een eind aan je leven maken en dus wil je ook je behandeling dwarsbomen. In een helder […]

Verder lezen

SOS – vakantie in zicht

Al zolang rondlopen en bijna breken maakte dat écht breken onvermijdelijk was. Ik vergelijk mijzelf nu bijna met het personage Emma uit het boek ”PAAZ”; nog een X aantal dagen tot mijn vakantie. Ergens denk ik: ‘Eindelijk vrijheid, zoveel tijd om leuke dingen te doen, boeken te lezen en ongestoord Netflix te kijken’. Maar ik denk ook aan de mogelijkheid voor het pikzwarte hoofdstuk in mijn hoofd om weer de volledige toegang te krijgen. Ik […]

Verder lezen

Met volle angst voor- of achteruit?

Soms vraag ik mij af of de wereld nog wel door heeft dat ik op haar loop. De dagen doen pijn. Ik loop mijzelf in de weg. Ik zweef tussen de mensen om mij heen zonder duidelijke sporen achter te laten.   Na een jaar van MBT behandeling voor mijn persoonlijkheidsstoornis ging ik Logopedie studeren. De studie was interessant en ik had zo gevochten om toegelaten te worden, maar na 2 maanden viel ik terug […]

Verder lezen

De onzekerheid van borderline

Het hebben van een persoonlijkheidsstoornis voelt voor mij als een defect. Alsof er iets aan mij niet klopt. Het hebben van borderline maakt mij intens onzeker. Ik ben bang voor het negatieve beeld, ik ben bang voor de symptomen die ik vertoon. Maar als ik geen borderline had, in welk plaatje viel ik dan? Ik wring mijzelf in onmogelijke bochten om anderen zo min mogelijk last te laten hebben van mijn problemen, maar op deze […]

Verder lezen