Schrijver Lelie

31 jaar. Dol op katten, planten, in de natuur zijn. Tekenen, schilderen. En werk in de kinderopvang voor zover mijn energie dat toelaat. Ik ben bezig om mijn trauma' s te verwerken. En te leren leven.

Woedende tiener

In een andere blog schrijf ik over de verschillende delen die ik in mijzelf ervaar.  In deze blog kan je een stukje meer lezen over wat er gebeurt met mij. Ik lig in bed maar ontspannen en slapen wordt even niet begrepen door mijn lichaam. Ik ben onrustig en bang. Ik woel en raak in de knoop met de lakens. Dan vindt mijn hand een knuffeltje. Ik pak het vast en duw het tegen mijn gezicht […]

Verder lezen

Winkel gevuld met DSM-labeltjes

Sinds ik me aangemeld heb bij de GGZ-instelling waar ik een nieuwe therapie ga volgen, regent het vragenlijsten. De tel ervan was ik al even kwijt. Over de hoeveelheid vragen over allerlei klachten die je als mens kunt ervaren durf ik niet na te denken. Ik heb al vier verschillende mensen gesproken. Dat heet dan een intake traject. Ik vind het moeilijk omdat ik dan steeds weer moet bedenken dat diegene oké is. Dat ik […]

Verder lezen

Ik ontrafel de chaos

Ik schuif het schrijven van deze blog al een tijdje voor mij uit. Er zijn een paar redenen waarom ik het moeilijk vind. Ik weet niet precies hoe ik het zo moet schrijven dat het een duidelijk verhaal wordt. En ik vind het moeilijk omdat het kwetsbaar voelt. Aan de andere kant wil ik dit dus al een tijdje schrijven. Deze blog gaat over mijn proces in therapie. De laatste tijd heb ik het gevoel dat ik […]

Verder lezen

Alice in Wonderland

De afgelopen weken heb ik tegen deze afspraak opgezien. Ik heb een intake bij een GGZ-instelling. Ik zit in de trein en hoe dichterbij ik kom hoe zenuwachtiger ik word. Als ik zit te wachten probeer ik mezelf toe te spreken: ‘Het is niet raar dat ik het eng vind, ik kan dit, gewoon blijven ademhalen.’ De minuten lijken langer te duren tijdens het wachten. Ik kijk naar de mensen die zich bewegen door de […]

Verder lezen

Over pesten

Basisschool Van de periode op de basisschool herinner ik mij niet zoveel. Dit kan te maken hebben met trauma, maar dat weet ik niet precies. Ik herinner mij vooral groot gevoel van onveiligheid.  Ik voelde mij niet begrepen en niet gezien door de leerkrachten van toen en ik vond het moeilijk om contact te vinden met medeleerlingen. Ik noemde het geen pesten, maar eigenlijk gebeurde het vaak dat ik genegeerd werd door veel klasgenoten. En […]

Verder lezen

Het gaat voorbij

Ik word wakker. Benauwd, zwetend, trillend en bang. “Het is niet goed” is het eerste wat ik denk. De beelden uit mijn nachtmerrie duwen me verder het verleden in. Ik probeer orde te krijgen in de draaikolk in mijn hoofd. De juiste, helpende gedachten te zien en ze vast te pakken, maar het wil niet. Ik word meegesleurd en voel hoe ‘toen’ weer even ‘nu’ wordt. Hoe ik opgeslokt word door de beelden en het gevoel van […]

Verder lezen

Wat als woorden ophouden?

Een draaikolk van gedachten. Overspoeld door woorden van de mensen om mij heen. Chaos. Hoe kunnen anderen mij begrijpen als ik zelf niet eens weet hoe ik het moet omschrijven? Wanorde, zwervend door mijn gedachten. Woorden. Waarom blijf ik ze zoeken als de juiste niet lijken te bestaan? Elk woord dat ik bedenk, klopt totaal niet met wat ik zoek. Ik verdrink in het aantal woorden in mijn gedachten, maar ben te geblokkeerd om de juiste uit te kunnen spreken. Stilte in […]

Verder lezen

Lief klein meisje

“Lief klein meisje, Sorry voor alle keren dat ik je van mij weg heb geduwd. Dat ik je niet kon troosten, omdat ik het moeilijk vond. Het spijt me dat ik je de rug heb toegekeerd en je af heb gewezen. Dat ik steeds ruzie met je heb gemaakt, omdat ik er niet meer tegen kon. Klein meisje, ik weet dat ik je niet altijd helemaal begrijp, maar ik leer steeds een beetje meer wat je […]

Verder lezen

De juiste afslag

Eens in de zoveel tijd ga ik naar iemand die massages geeft. Niet gewoon zoals in de Spa, maar meer een soort massagetherapie waarbij ik leer hoe mijn lichaamsbewustzijn is. En dat wanneer ik mijn lichaam niet voel, ik haar weer terug kan vinden. Maar vandaag wil het niet. Ik zit in een stoel en mijn lichaam is maar deels aanwezig. Wat ik me wel voel, is koud en bewegingsloos. Er wordt me gevraagd hoe het […]

Verder lezen

Scherven

Ik begin dit verhaal even bij dat pubermeisje waar ik vorige blog over schreef. Na een aantal dingen die ik mijzelf aan had gedaan omdat ik niet wilde leven, zat ik met de brokken. Ja, ik leef nog. Iets met geluk? Beschermengel? Of, zoals ik het toen zag, falen? Belangrijker is dat er een punt kwam waarop ik wist dat ik niet kon leven met de onverwerkte ervaringen. Maar ik wist ook niet hoe ik […]

Verder lezen

Pijn van het verleden

Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof ik haar weer even word. Dan voel ik hoe zij zich voelde en wordt de pijn van toen ook weer even de pijn van nu. Laatst was ze er weer even. En zo veranderde iets gewoons als koken in een […]

Verder lezen

Klein meisje

In mij is er een klein meisje. Meestal zit ze stilletjes in een hoekje te huilen. Maar vandaag is ze overstuur. Ze huilt niet stilletjes maar zo intens dat ik mijn handen voor mijn oren wil doen om haar gesnik niet te hoeven horen. En ik wil mijn ogen dicht doen om haar pijn niet te hoeven zien. Maar het helpt niet, omdat zij in mij is, een deel van mij is. Dus lopen de […]

Verder lezen

Erover praten helpt toch

Ik wil graag schrijven over hoe ik tegen het taboe op liep van praten over suïcidale gedachten en hoe er toch over praten mij helpt. Daarvoor neem ik jullie een stuk mee terug de tijd in. Ik was zeventien jaar en depressief. Ik had therapie maar dat schoot niet echt op. Ik probeerde te praten over hoe ik me voelde maar dat werkte niet echt. In ieder geval niet tegen de gedachten dat ik niet wilde […]

Verder lezen