Schrijver Laura

Schrijven is wat ik doe. Al eigenlijk jaren en jaren. Journalistieke dingen, maar mijn grootste liefhebberij zijn blogs zoals hier. Proberen te laten zien dat een psychische aandoening geen ramp is, dat er prima mee te leven is. Vooral dat het niet eng is. Behalve dsmmeisje ben ik ook tekstschrijver en regisseur, kookgek, dansliefhebber en baasje van kat Fleur en hond Kate, de grootste harige lieverds van de hele wereld. Maar volgens mij zegt ieder baasje dat van de eigen beestjes.

Zelfmoordgedachten

Jups. Zelfmoordgedachten. Denken aan niet meer leven, denken aan dood willen. Soms verlangen naar er niet meer zijn, dat dat rothoofd van mij stil is en niet meer de hele dag loopt te blèren dat ik niet goed genoeg ben. Iets wat er bij mij is en ik weet dat het er bij heel veel anderen is. Misschien zijn deze gedachten nog wel het grootste taboe binnen en buiten de geestelijke gezondheidszorg. Om even een […]

Verder lezen

Wil je thee?

Iedere week vraagt Peut me het weer en iedere week zeg ik weer hetzelfde: “Nee, water is prima.” Al anderhalf jaar. Dezelfde vraag krijg ik om de week bij de fysio, maar daar kom ik ook niet verder dan een glaasje gemeentepils. Niet omdat ik geen thee drink trouwens, ik ben een enorme theeleut. De doosjes kamille en rooibos vliegen hier de deur uit en mijn theebekers zijn XXL. Maar bij Peut en Fysio drink […]

Verder lezen

Littekens

‘Wil je dood? Wil je leven? Wat wil je?’ vraagt Peut lichtelijk geïrriteerd. Ik zit als aan de grond genageld op mijn stoel. Nee, ik wil niet dood. Ik wil juist leven. Maar wat ik wil? Geen idee. Het is bijna half één ‘s middags en ik zit voor mijn wekelijks gesprek bij Peut. De avond ervoor ben ik echt helemaal losgegaan. Eetbui, arm open gekrast en me helemaal klem gezopen. Ik geloof dat ik […]

Verder lezen

Nee! Dat is stom!

“Nee!! Dat wil ik niet!” of “Niet doen! Dat is stom!”. Toen Oppasjongen drie jaar was, hoorde ik dit regelmatig, soms gevolgd door wat schoppen en stompen en rondvliegende stukken duplo. Waarom kan hij wel heel goed zeggen wat hij en wil niet wil en heb ik het daar maar moeilijk mee? Waarom kan een gemiddelde driejarige beter zijn of haar grenzen aangeven dan ik? Ik bedoel, als ik vraag of Oppasjongen zijn broccoli nog […]

Verder lezen

Ik ben het zat!

Met een diepe zucht slik ik maar weer eens een paracetamol door. Een hele diepe zucht. Want ik ben het zat. Al dagenlang doet mijn rug pijn, al jarenlang doet mijn rug pijn. Niet omdat er iets stuk is of scheef zit, maar omdat allemaal spieren compleet verkrampt zijn en in de knoop zitten. Ik ben deze pijn zo enorm zat. Het varieert van heel veel pijn, waardoor ik er dus pillen ingooi, tot een […]

Verder lezen

Laura’s 2017 evaluatie

Buiten, vlak voor mij balkon, zijn de eksters hun liefdesnestje weer aan het onderhouden en nog mooier aan het maken. Nieuw deze winter: wat op een uitbouw lijkt aan de achterkant van het nest. Ze wonen er al een aantal jaar, boven in de boom vlak voor mijn flat. De top van de boom – hun huisje – is op gelijke hoogte met mijn huisje. Eigenlijk verandert er allemaal niet zo heel veel en dat […]

Verder lezen

Mag ik…?

De fysiotherapeut geeft me een dekentje en een kruik. Alles in mij zegt dat dat niet mag, dat het verkeerd is, dat ik het niet mag ontvangen, dat hij nu moeite voor me moet doen. Hij verzekert me dat het geen moeite is, maar ik geloof er helemaal niets van. Ik heb het liever koud dan dat ik van iemand dus een dekentje en een kruik krijg. Ik kom daar om de ergste knopen uit […]

Verder lezen

Iets anders proberen

Precies volgens de planning dient de volgende depressie zich aan. Winter en tijd om langzaam de diepte weer ingesleurd te worden. Goede dagen wisselen slechte dagen af, gedachten die ik niet wil hebben, doemen op in mijn hoofd. Maar ik ga het eens anders aanpakken. Iets nieuws proberen, kijken of het werkt. Alle andere methoden die ik heb gebruikt om tegen een depressie te vechten, werken namelijk niet zo heel erg goed. Ik ga eens […]

Verder lezen

Hoe slechter soms beter is

Trigger warning – Deze blog gaat in op automutilatie Een vriendin van me zei heel lief dat ik heel hard bezig ben en enorme stappen aan het zetten ben. “I know, you probably can’t see it, but chick, you’re growing!!!” Ik zie het geloof ik half, anderen zien het volgens mij voor geen meter. Maar die zien dan ook alleen maar de buitenkant. Ja, de buitenkant is op dit moment slechter dan grofweg twee jaar […]

Verder lezen

Yogaminnende quinoakut

Toen ik vanmorgen wakker werd, realiseerde ik dat ik ben geworden wat ik tien jaar geleden haatte: een yogaminnende sportverslaafde healthfood junkie die warm wordt van dingen als quinoa bowls (maar nog liever boekweit, want dat is duurzamer) veganistisch eten en bijna elke dag begint met een bakje overnight oats omdat het zo gezond is. Ik heb de suiker bijna volledig uit mijn leven gebannen, omdat het slecht is. Uitgezonderd een maandelijkse reep extreem verantwoorde […]

Verder lezen

Rampscenario’s uit angst niet gehoord te worden

Ik ben er een kei in. Rampscenario’s verzinnen. Ik had misschien wel beter rampenfilms kunnen maken, want wat er soms in mijn hoofd zich afspeelt is absoluut niet geschikt voor kinderen onder de zestien jaar. Mijn laatste hersenspinsel is weer zo’n leuke. Op dit moment ben ik constant bang dat ik op de een of andere manier mijn eigen therapie aan het saboteren ben zonder dat ik het expres doe of zelf doorheb. Afleiden van […]

Verder lezen

Laatste verdedigingslaag

Tijdens het opgroeien heb ik blijkbaar mijn ziel beschermd als een prinses in een fort. Een heel dik en heftig fort, waar niets en niemand meer doorheen kon. Maar ook niet zo goed uit. De afgelopen jaren heb ik laagje voor laagje afgebroken om dat prinsesje, dat nu een mooie koningin is, weer vrij te laten. Ik geloof dat ik zo’n beetje bij mijn laatste verdedigingslinie ben gekomen. Het allerlaatste laagje wat me nog beschermd […]

Verder lezen

Als eten gedoe is

Triggerwarning – Let op: Deze blog kan mogelijk triggerend zijn voor mensen die te maken hebben met eetstoornisgerelateerde klachten. — Iedere dag moet het, drie keer per dag, volgens sommigen zelfs zes keer per dag. Eten. Voedsel tot je nemen. Beslissingen maken hoe laat je eet, wat je eet, hoeveel je eet. Volgens sommige onderzoeken maak je honderden van dat soort beslissingen per dag, vaak zonder dat je er bij stilstaat. Ik maak die beslissingen […]

Verder lezen

Mijn steen roept

Mijn steen roept me. Om er vooral weer veilig onder te gaan liggen en er voorlopig niet meer onder vandaan te komen. Gewoon verdwijnen van de wereld. Niets meer moeten, niets meer hoeven en mezelf in de donkerheid storten die depressie heet. Ik wil het niet. Ik haat de depressie en wat het uiteindelijk met me doet. Maar ik ben inmiddels moe van het vechten. Van iedere dag mezelf toch weer uit bed krijgen, eten, […]

Verder lezen

Demonen

In mijn hoofd is het altijd feest. Of nou ja, feest, er is altijd een innerlijk stemmetje die me de hele dag door feedback geeft. In 99% van de gevallen is dat geen opbeurend verhaal. Ik doe iets niet goed, had iets beter door moeten hebben, had de was al moeten opruimen, de vaat moeten doen, mijn huis opruimen, rechter staan, iets anders moeten zeggen…   Mijn innerlijke demonen dus   Ze zijn er echt […]

Verder lezen

De bank is mijn comfortzone

Mijn bank-met-zebraprint is volledig versleten. Ik weet het. Dertien jaar zitten, hangen en liggen en drie verschillende katten met nagels hebben zo hun sporen achtergelaten. Vergeet ook niet de vlekken van de talloze maaltijden op de bank. Rode pastavlekken, wat bruin van iets wat ik niet meer weet en wat verdwaalde kattenharen. Een viezige, versleten bank dus. Maar het is mijn bank, mijn comfortzone. Zo nu en dan roepen mijn zusje en mijn moeder iets […]

Verder lezen