Schrijver Kirsten

Ik voel, ik voel, wat jij niet ziet

Er zijn wat blogloze weken voorbij gegaan. Ik heb niet gelezen of geschreven. Aan de ene kant een goed teken, want ik ga schrijven als ik me kut voel. Aan de andere kant voelde ik me wel kut, alleen was dat lichamelijk en niet zozeer in het koppie. Maar voor de buitenwereld komt het op hetzelfde neer: je ziet niets aan mij. Ik heb geen arm of been in het gips. Ik loop niet mank of […]

Verder lezen

Te bang om (n)iets te doen

Gisteren brak ik. Ik begon te huilen. Om niets. En toen het huilen en praten eenmaal waren begonnen, was er geen stoppen meer aan. Ik vertelde m’n man hoe bang ik ben. Al weken. Ik ben bang voor alles. Ik ben bang om thuis te zijn. Ik ben bang om te werken. Ik ben bang dat ik nooit zwanger zal raken. Ik ben bang dat dat wel lukt, maar dat het helemaal niet aan m’n […]

Verder lezen

Schreeuw uit het verleden

Mijn ouders waren de zolderkamer aan het opruimen en kwamen rommel van mij tegen, onder andere een cd-rom met “Kirstens troep” erop. Braaf bewaarden ze de cd-rom totdat we elkaar weer zagen, en een dag later schoof ik de disk nieuwsgierig in m’n SuperDrive. En het was inderdaad een hoop troep: oude foto’s, plaatjes, liedjes gedownload via LimeWire, je kent het wel. Maar ook een aantal tekstbestanden, gedateerd uit 2001/2002. Een hevige storm, hier, in mijn […]

Verder lezen

Ik kan het wel/niet alleen

(doorhalen wat niet van toepassing is) Ik ben niet zo goed in om hulp vragen. Ik denk het altijd wel alleen te kunnen, mezelf te kunnen redden. Maar afgelopen vrijdag was ik soort van in paniek. Ik zat vast in mezelf, in m’n hoofd. Heel de dag was ik in de ban van een onheilspellend gevoel, een ballon in m’n borst. En in de loop van de middag was ik er van overtuigd dat m’n […]

Verder lezen

Sterk zijn met angst en depressie

Ik heb een geschiedenis van depressies en zelfverwonding. Ik ben bekend met angsten, onrust en sinds vorig jaar ook overspannenheid. Ik heb het gezien, ik heb het gevoeld, ik ben er doorheen gegaan. Ik heb gevochten, geknokt, gehuild, opgegeven, maar ben toch weer doorgegaan. Ik heb geaccepteerd dat dingen bij mij niet vanzelf gaan. Dat is simpelweg niet mijn leven. Ik heb littekens. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben bedrogen, voorgelogen en beschaamd. Ik ben gekleineerd […]

Verder lezen