Schrijver Kamille

Steeds het leven weer aangaan, met daarvoor steeds weer de verbinding met anderen zoeken.
Na een lang en frustrerend GGZ-traject, heb ik dan eindelijk mijn eigen dreamteam van hulpverleners om me heen.
Zij steunen me, ook als ik dat eigenlijk niet wil.
Steeds trekken ze mij over de streep, wel leven, wel goed voor mezelf zorgen.
En tussen alle tranen door, kan ik enorm genieten van het leven.
Soms is het moeizaam zoeken naar lichtpuntjes, soms schitteren ze me tegemoet.
Ik ben een vijftiger, met de diagnoses PTSS en Anorexia.

Terug van weggeweest

Met enige tegenzin, ben ik uit mijn bubbel gekropen. Een bubbel die ‘opname’ heette, waar het veilig was en waar andere regels en wetten gelden dan buiten de bubbel, ‘het gewone, normale leven’. In mijn bubbel was het goed. Tegelijkertijd was het lijden zeer groot, de afgrond diep, het paadje heel donker. Maar altijd was er een helpende hand, een luisterend oor, iemand die heel dichtbij kwam en me meevoerde. Zo bleef het altijd veilig […]

Verder lezen

Huidhonger

Hevige jaloezie neemt bezit van me als ik twee ouderen hand in hand zie lopen.Ik gun het ze van harte…maar ik wil het ook. Het gemis overspoelt mij volledig. Ik wil ook hand in hand lopen met een man. Ik wil aangeraakt worden. Aanraking als ultieme troost. Iemand die er voor mij is, mij ziet, mijn pijn ziet. Hand in hand. Arm om me heen. Aai over mijn bol.Maar de eenzaamheid viert hoogtijdagen. Altijd alles […]

Verder lezen

Op de trap van een GGZ-instelling

Deze blog gaat in op een eetstoornis en bevat mogelijke triggers. Behoefte aan een gesprek? Neem contact op met De luisterlijn of Mind Korrelatie. “Wat eet je op een dag?” vraagt de diëtiste streng. Ze kijkt me doordringend aan. Ik word bang, bang van haar en van dat eten wat ik moet noemen. Heb ik vandaag gegeten? Het is nu twaalf uur ’s middags en nee, natuurlijk heb ik dan nog niks gegeten. Gisteren dan? Ik stamel iets over een […]

Verder lezen

Wanhoop in de lente

Alles wat ik wil, is me verstoppen onder een dekentje. Wegkruipen in een donker holletje. Laat mij nou maar. Maar nee. Ik krijg een afspraak extra in de week. Het behandelteam maakt zich zorgen om mij. Ik vraag me af of ze niks beters te doen hebben. Aan de gevulde wachtkamer te zien, zijn er toch genoeg anderen waar zij zich druk over kunnen maken. Dat ik een beetje afval kan toch niet het probleem […]

Verder lezen