Schrijver Judith

Ik (over)leef al zo'n 25 jaar met depressie. Sinds een paar jaar blog ik en geef ik lezingen. Super trots op mijn eerste boek 'Wonderlijke taal der emoties' over mijn ervaring met van alles: depressie, ASS, hardlopen, sportklimmen, accountant, Socialrun.

Zoveel mogelijk, tenzij noodzakelijk

‘Beperk het aantal contacten tot het noodzakelijke’, ‘werk zoveel mogelijk thuis’, ‘dringend advies een mondkapje te dragen’. Ik word onrustig van dit soort adviezen. Wat is ‘zoveel mogelijk’? Wanneer is iets ‘noodzakelijk’? Een mondkapje in het OV is verplicht, een mondkapje in een openbare binnenruimte is een dringend advies. Een mondkapje is niet helpend, een mondkapje is wél helpend. 1,5 meter afstand is helpend of niet. Je verplicht het. Of niet. Samenkomsten van meer dan […]

Verder lezen

Theedoos

Vorige week was ik bij mijn therapeut. Hij maakte thee en ik dacht na over het te kiezen theezakje uit de theedoos. De vorige keren had ik earl grey en bedacht me dat ik nu eens wat inventiever zou zijn en koos iets onbekends. Ik haalde het theezakje (kruidenthee) vluchtig door het hete water en observeerde hoe mijn therapeut wel early grey koos en zijn thee donkerzwart liet kleuren. Ik dacht terug aan het jaar […]

Verder lezen

Impact van de coronacrisis

Gaat de (halve) Heuvellandmarathon door of niet? Dat was mijn grote vraag. 15 maart stond al heel lang in mijn agenda. Mijn stemming was al weken slecht, ik was moe door alle slapeloze nachten. Ik keek er niet naar uit, zag er juist tegenop. Niet zozeer tegen het rennen, al zou dat zwaar worden. Ik had te weinig kilometers kunnen trainen, ik was nog geblesseerd, maar ik zou gaan starten en ik zou gaan finishen. […]

Verder lezen

Soms komen dromen uit!

Uren zou ik er nog wel willen blijven. In de flow. De toestand waarin ik niet nadenk, er niets om mij heen bestaat en ik helemaal in mijn cocon zit. Een toestand van balans, van vrede in en met mezelf. Een toestand die ik zou willen begrijpen, die ik reproduceerbaar zou willen maken. Ik zou er in willen kunnen stappen wanneer ik daar behoefte aan heb. Echter, de flow is een cadeau. Het komt wanneer […]

Verder lezen

Kleine blauwe pilletjes

Kleine blauwe pilletjes slik ik. Een uurtje voor ik naar bed ga, sinds ik afgelopen dinsdag bij mijn huisarts was. Ik was voor een ‘zakelijk’ gesprek bij haar, over het Depressie in de Wijk-project #ikhebjenodig. We bespraken de voortgang van het project en mijn rol in het team. Ze vroeg ook hoe het de afgelopen twee weken op Texel was. Ik moest huilen en zei eerlijk dat het even vreselijk was als thuis. Het gevoel […]

Verder lezen

Op zoek naar een nieuwe behandelaar

Ik weet het al een tijdje. Ik moet weg bij de ggz-instelling waar ik onder behandeling ben. Ik ben er al veel te lang (drie jaar in plaats van twee jaar). Toch blijf ik behoefte houden aan ondersteuning. Niet zo zeer ‘behandeling’, maar ondersteuning ten tijde van diepe depressie en begeleiding in betere tijden. Begeleiding over hoe ik met mijn emoties en de uitdagingen van ‘het leven’ kan omgaan. Het is nu een ‘goed’ moment […]

Verder lezen

Terugdenken aan mijn opname

Een paar weken geleden mocht ik op uitnodiging van de Socialrun naar de première van de theatervoorstelling UP. Ik voelde me vereerd dat ik hiervoor uitgenodigd was. De boeken PAAZ en UP, van Myrthe van der Meer, had ik al eerder gelezen. Ze gaan beiden over hoe Emma haar opnames in een psychiatrisch ziekenhuis heeft ervaren. De voorstelling begon en ik hoorde de mij bekende woorden vertellen door actrice Yora Rienstra. Ik ging er nog […]

Verder lezen

Het ‘gat’

Mensen kunnen mij niet bozer krijgen dan door te roepen: “Ja, het is logisch dat je je rot voelt, het gat na …. (bijvoorbeeld: de Socialrun) zal wel groot zijn”. ‘Boos’ is een lastige emotie voor mij. Ik vind dat boosheid er niet mag zijn en ik doe over het algemeen mijn best die emotie te onderdrukken. Wat natuurlijk niet lukt en ervoor zorgt dat de boosheid er op een onhandig moment vol uit knalt. […]

Verder lezen

Socialrun: hoe het begon

Het was september 2018 en ik had mij net opgegeven om de Dam tot Damloop te lopen voor MIND. Kort daarna, zag ik op Twitter een oproep voorbij komen: ‘Loper gezocht voor de Socialrun’. Dat leek mij wel wat. Helaas is de Socialrun in het zelfde weekend als de Dam tot Damloop. Op dat moment besloot ik dat ik in 2019 met de Socialrun mee zou gaan doen. Als loper, verder niets: geen georganiseer, geen […]

Verder lezen

Angst voor de sportschool

Vanmorgen ging ik met lood in mijn schoenen naar de sportschool om mijn revalidatieprogramma voor mijn enkel af te werken. Het werd een zware training. Ik voel me nooit zo op mijn gemak in de sportschool. Al die ogen die naar mij lijken te staren. Het gebrek aan contact. Allemaal in dezelfde ruimte, ieder voor zich. Ik begin op de trap: tenen op de tree, hakken laten zaken en dan uitstrekken op mijn tenen. Uiteraard […]

Verder lezen

Wittebroodsweken na mijn enkeloperatie

Eigenlijk ben ik best trots op hoe ik de eerste weken na mijn enkeloperatie ben doorgekomen. De pijn in mijn enkel viel mee en ik besloot dan ook mijn pijnstillers af te bouwen. Onaangenaam verrast was ik toen ik een dag later veel pijn in mijn polsen en armen ervoer. Ik had er van tevoren rekening mee gehouden dat mijn wat krakkemikkige lijf zou gaan protesteren. Sterker nog, ik had voordat ik geopereerd werd mijn […]

Verder lezen

Experimenteren met hulp vragen

Sinds een paar weken, ben ik in het bezit van een indrukwekkende brace om mijn onderbeen. Het ziet er wat robotachtig uit. Robots zijn geprogrammeerd om te doen wat ze moeten doen, volgens vaste patronen. Ik besluit dat ik de komende weken anders wil om gaan met mijn vaste patronen. Ik had mijn buurvrouw gevraagd of zij mij, na mijn enkeloperatie, aan het einde van de middag uit het ziekenhuis wilde ophalen. Dat wilde zij […]

Verder lezen

De rondleiding

Vorige week kreeg ik tijdens therapie een opdracht: De therapeut zou mij door de gymzaal leiden aan de hand van een door haar vooraf getekende plattegrond. De bedoeling was dat ik mijn ogen dicht zou doen en mij door haar stem liet leiden. Aan het eind van de rondleiding zou ik tekenen wat ik dacht gelopen te hebben. Er waren eigenlijk geen regels. Ik mocht haar vragen stellen, ik mocht mijn ogen tussendoor open doen. […]

Verder lezen

#meedoeniswinnen

De kracht van #meedoeniswinnen en inclusie ervoer ik vorige maand. Ik schreef, nu zelf, een subsidieaanvraag voor een project waarbij de ervaringsdeskundige de verbindende factor is in het hersteltraject. Ik zag deze subsidieoproep voorbij komen op Twitter en dacht: wellicht kunnen we daar binnen de kliniek wat mee. Ik seinde de psychiater in over deze subsidie. Zij mailde mij terug: goed plan, wil jij een voorstel schrijven? Ineens voelde ik druk. De verantwoordelijkheid om deze […]

Verder lezen

Het geven en verdragen van kritiek

Een tijdje geleden mocht ik kritiek geven op een voorstel voor een subsidieaanvraag. Ik voelde mij vereerd dat de onderzoeker hierbij aan mij als ervaringsdeskundige dacht. Ik vond het ook vreselijk lastig om kritiek te geven op het voorstel. Nog lastiger daarbij vond ik dat ik de onderzoeker ken. Kritiek heeft voor mij een negatieve lading. Ik las haar mail nog eens terug. Ze vroeg mij om ‘commentaar’ te geven. Het woord ‘commentaar’ klinkt al […]

Verder lezen

Afscheid van een vriend

Ik leerde je kennen in de zomer van 2001, in Italië aan het Gardameer. Ik was meteen verliefd op jou. We brachten zoveel mogelijk tijd met elkaar door. Samen buiten in de natuur op vakanties of binnen in jouw woonplaats. Ik leerde je steeds beter kennen. Ik zag je in onze hoogtijdagen wel vier keer per week. We waren trouwe trainingsmaatjes. Soms verraste je me met een moeilijk probleem. Dan beet ik me in je […]

Verder lezen