Schrijver Joyce

Hi, ik ben Joyce, 31 jaar. Ik woon samen met mijn man, dochter en mijn hulphond Nina in Heerhugowaard. Mijn blogs gaan oa over de impact van PTSS op mijn leven, het gezinsleven en mijn weg naar herstel. Ik zou graag meer openheid willen creëeren over PTSS. Ik ben vooruitstrevend, positief ingesteld maar vooral eerlijk over wat mij is overkomen. Website: geengeheim.com Facebook: @hulphondnina

Vermijding doorbreken

Ik ben thuis na een intensieve behandelweek gericht op traumaverwerking en het doorbreken van vermijding. Vermijding doorbreken, ik had er een plan voor. Een plan dat door de corona-chaos in duigen is gevallen. Ik vond het lastig om direct te moeten schakelen, nu er veel veranderd is in mijn belevingswereld en ik veel te verwerken heb. Een groot deel van de activiteiten die ik normaal gesproken onderneem en die ik had opgenomen in mijn weekplanning […]

Verder lezen

De verjaardag van mijn dochter

‘Ik ben nu 6 jaar, ik ben nu 6 jaar…’ klonk vol trots, de fragiele maar zuivere stem van onze dochter door het klaslokaal. De 27 andere kindjes die, net als mijn man en ik, ook aanwezig waren luisterde muisstil naar haar gezang.‘Ik ben nu 6 jahaar… Ik ben nu zes jaar.’ Ik was daar, in de klas, in het moment met mijn hulphond Nina al slapend aan mijn voeten. De afgelopen zes jaar flitste […]

Verder lezen

Ik kon niets meer voelen

‘Gevoel, welk gevoel?’Als je geen gevoelens kunt waarnemen, hoe kun je dan je gevoel volgen? Regelmatig werd er verbaasd gereageerd wanneer ik vertelde niets te kunnen voelen. Ik hield me staande door me vast te houden aan ‘de Joyce van voor het trauma’. Ik was mezelf kwijt, al leek voor de buitenwereld alsof er niets anders was. Onbewust ging ik over al mijn grenzen heen. Wanneer ik volledig uitgeput en radeloos was, werd ik pas […]

Verder lezen

Op zoek naar evenwicht

Het leven begint meer van mij te vragen. Ik durf verbintenissen aan te gaan, me socialer op te stellen en meer verantwoordelijkheden te dragen. Het voelt goed en geeft me voldoening maar tegelijkertijd roept het ook angst op.  Lang heb ik situaties als deze dan ook vermeden maar inmiddels weet ik: ik kan het aan.  Ik wéét het, maar zo voelt het vaak nog niet. ‘Doe ik het wel goed? Neem ik niet te veel ruimte […]

Verder lezen

Met mijn hulphond naar ballet

Het was een hele stap toen ik in april 2018 durfde te vragen of balletschool Heerhugowaard openstond om mij, samen met met mijn hulphond Nina, toe te laten in de les. Er werd positief gereageerd en we werden met open armen ontvangen. Het maakte niet uit hoelang ik nodig had om te wennen en een beslissing te nemen of ik wel/niet lid werd. De eerste keren was de spanning zo aanwezig dat Nina aanhoudend bleef […]

Verder lezen

Een helpende herbeleving

Ik vind het naar om onverwachts in een herbeleving te schieten, maar soms kan het ook verhelderend zijn. Ik heb me vaak genoeg afgevraagd waarom mijn verjaardag sinds het trauma zo’n lastige dag geworden is. Ik nam aan dat het door de drukte in huis en de vele bijkomende prikkels kwam. Maar nu ik zelf naar feestjes ga en we ook soms thuis visite ontvangen, besloot ik dat ik mijn verjaardag niet langer wilde vermijden […]

Verder lezen

Schijnveiligheid

Er zijn momenten waarop het mij minder goed lukt om de controle over mijn leven te behouden. Vaak gebeurt dit wanneer ik mezelf heb overvraagd waardoor ik overbelast ben geraakt. Net als tijdens het trauma verdwijnt mijn gevoel van veiligheid en (zelf)vertrouwen en kan ik mezelf lastig herpakken omdat ik niet meer in mijn kracht durf te gaan staan. Ik keer in mezelf en heb nog weinig contact met mijn omgeving. Het is een automatische […]

Verder lezen