Schrijver Jehanne

46e jarige vrouw die zich meer een wij voelt dan een mij. Samen met mijn binnenwereld op zoek naar evenwicht en veiligheid. Door anderen omschreven als een creatieve doorzetter. Schrijven is ons middel om meer verbinding te creëren. Dag voor dag kiezen voor liefde en hoop is een uitdaging. Maar samen met de Goddelijke Bron in en om mij heen houden we vol.

Trots op mijn binnenwereld

Het is vandaag 1 januari 2021. Een nieuw jaar staat voor de deur. Een nieuw jaar waarin we verder gaan met traumaverwerking. Een nieuwe kans om verder te groeien en te herstellen. Goede voornemens zijn er niet, maar wel een grote wens. Zoals in de blog Hoop doet leven werd benoemd verlangen we naar een nieuwe woonplek. Door alles wat er in het verleden gebeurd is en ook in het heden gebeurt, verlangen we naar […]

Verder lezen

Het verleden is voorbij

In deze blog gaat het over suïcidale gedachten. Heb je hier zelf ook last van en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Vorige week was het weer zodanig crisis in mijn binnenwereld dat de suïcidedrang hoog was.  Een van de triggers was het zien van foto’s op Facebook van een vriendin uit onze jeugdjaren. Het was te confronterend om te zien hoe zij doorgegaan is met haar leven […]

Verder lezen

Hoop doet leven

‘Hoop doet leven’ is een bekende uitspraak. Maar wat is hoop eigenlijk? Het is een ongrijpbaar iets. Of is het zoals in een gedichtje benoemd wordt inderdaad een lichtje in je hart wat moed en kracht geeft? Je hoopt op verbetering, op een verandering in de situatie. Maar wat als de duisternis, angst en eenzaamheid overheersen? Hoe houd je dan de hoop levend? Of is het zo dat hoop mij/ons in leven houdt? Zomaar wat gedachten […]

Verder lezen

Binnenstebuiten

Afgelopen weekend hebben we de Disneyfilm Binnenstebuiten (Inside out) gekeken. De film verbeeldt hoe het in je hoofd werkt aangaande emoties. De emoties blij, bang, boos, bedroefd en afkeer worden in animatie prachtig afgebeeld. Het laat de worsteling zien die er in het dagelijks leven in je hoofd kan zijn. Een ander thema dat in de film aan de orde komt is herinneringen. Zo word uitgebeeld dat er herinneringen en kernherinneringen zijn. De kernherinneringen sturen […]

Verder lezen

Regie en eigen keuzes

Laatst hadden we het met onze hoofdbehandelaar over eigen regie en keuzes maken in het dagelijks leven. Over autonomie dus. Ze vroeg: “Wat doe je op je brood, jam of kaas?” Nou ja, wij nemen eigenlijk geen van beide, maar het ging om het principe dat je zelfs aangaande zaken die heel gewoon lijken een keuze hebt. Het begint voor ons al in de ochtend. Kiezen we voor opstaan of blijven liggen? Kiezen we voor […]

Verder lezen

Brief aan mijn overleden broer

Nog even en dan is het weer jouw geboortedag. Een dag die meer dan twintig jaar gewoon een dag was als ieder andere dag. Soms werd kort je naam genoemd. Er werd dan vaak heel liefdevol over je gesproken. Al sprak je niet veel en huilde je ‘s nachts veel, je was blijkbaar een lief jongetje, met een eigen taaltje. Je was maar kort hier op aarde en wat was het verdrietig dat je door […]

Verder lezen

Donkere kamers in mijn hart

Er zijn kamers in mijn hart waarvan ik de deuren het liefst op slot houd en de sleutels weggooi. Dit omdat dat wat er in die kamers bewaard wordt te verschrikkelijk is om te laten zien. Laat staan om er over te praten. Het zijn geen meubels of schilderijen die in die kamers opgeslagen zijn. Het zijn herinneringen uit mijn jeugd. En kindsdelen die deze herinneringen dragen. Eerst zaten er ook muren om deze kamers […]

Verder lezen

Van woordenbrij tot blog

Ik wil schrijven omdat schrijven mijn medicijn is. Maar waar moet ik beginnen? In mijn hoofd is het een chaos aan woorden. Een woordenbrij. Ik wil schrijven over mijn gevoel. Maar help, het is ook nog eens een gevoelsbrij. Oké, dit woord bestaat niet. Het is een mix van boosheid, angst, verdriet, eenzaamheid die zorgt voor een cocktail aan gevoelens. Dat klinkt beter…. Ik wil schrijven omdat dit de verbindingslijn met het leven is. Ik […]

Verder lezen

Alsof de wereld ophoudt met bestaan

Na morgen heeft mijn hoofdbehandelaar drie weken vakantie. Dit gegeven, bovenop nieuwe traumaherinneringen die bovenkomen, zorgt voor veel onrust en spanning. Eigenlijk gaat het al een week niet super goed. Ik ben erg moe, heb herbelevingen, drang tot automutilatie en gedachten aan suïcide. En ja, mijn hormonen doen ook nog eens een schepje erbovenop. Dat staat zelfs in mijn behandelplan, dus weet ik dat het nu even extra ingewikkeld is. Het is uitzien naar het moment […]

Verder lezen

Samen Sterk

#SamenSterk. Toen ik een paar weken geleden deze spreuk op een billboard zag, raakte die mij. De keren dat dezelfde woorden op televisie voorbij kwamen, waren het alleen woorden. Maar deze keer voelde het of deze spreuk ging over mij en mijn binnenwereld. Want samen met mijn delen probeer ik tijdens moeilijke momenten overeind te blijven en de moed niet te verliezen. Ook als ik geconfronteerd word met delen die nog in traumatijd leven of delen […]

Verder lezen

Wie schrijft die blijft

In deze blog gaat het over suïcidale gedachten. Heb je daar zelf ook last van en wil je er met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. “Wie schrijft die blijft.” Dit spreekwoord is de laatste jaren echt waarheid voor mij geworden. Zonder schrijftherapie zou ik het leven niet zo kunnen leven als ik nu doe. Dan zou ik door overprikkeling/hyperarousal en alle angst en somberheid waarschijnlijk voor suïcide hebben gekozen. Of voor […]

Verder lezen

Ik heb CPTSS

Verlamd van angst ga ik door het leven. Een meisje dat ondertussen een volwassen vrouw geworden is. Maar zo voel ik me niet. Ik voel me een meisje dat op zoek is naar liefde en bescherming. Naar bevestiging van mijn bestaan. Ik wil vastgehouden worden en nooit meer losgelaten. Dat meisje durft niet volwassen te zijn en verantwoordelijk te zijn voor zichzelf. Daarom heeft ze hoge muren om haar hart gebouwd ter bescherming tegen pijn […]

Verder lezen

Mondkapjesstress

Toen er in verband met de coronacrisis berichten kwamen over het verplichte mondkapje in het OV, veroorzaakte dat veel spanning in mijn binnenwereld. Het riep weerstand op, angst, boosheid, verdriet en schaamte. Want dan val je op en dat is nu net wat we niet willen. Onzichtbaar zijn is het veiligst. Dat in de bus iedereen zo’n kapje draagt, was geen helpende gedachte. Ook werd ik geconfronteerd met het feit dat ik geen rijbewijs heb en […]

Verder lezen

Ze huilt maar ze lacht

Een paar maanden geleden hoorden we dit liedje van zangeres Maan voor het eerst. We voelden ons al emotioneel die dag en door de woorden die ze zingt, waren de tranen niet meer te stoppen. Ze zingt namelijk over een meisje in de trein dat een masker op heeft en haar ware ik niet laat zien. Ze voelt zich vervreemd van zichzelf en lacht terwijl ze wel kan huilen. De tekst kwam erg binnen en […]

Verder lezen

Veilig in het hier en nu

Sinds een paar weken hangt er bij mij thuis een briefje in de woonkamer met de volgende woorden: Veilig, Hier en Nu, 2020, Volwassen, Mooi. Wel in het Fries, want dat is mijn moedertaal. De taal die de jongere delen in mij het beste kunnen begrijpen en lezen. Doordat ik steeds minder goed kan overleven, kom ik steeds dichter bij de jongere delen. Delen voor wie mijn huis onveilig voelt, waardoor er momenten zijn dat […]

Verder lezen

Verlangen naar een moeder 2.0

Er zijn van die dagen dat we verlangen naar een moeder. Vandaag is zo’n dag. ‘Dan ga je toch gewoon bij haar op bezoek?’ zou je denken, maar zo eenvoudig is dat niet. Het probleem is namelijk dat ze mij en mijn binnenwereld niet kan geven wat we zo nodig hebben. Ze kan niet die bevestiging, troost en veiligheid geven waar we zo ontzettend naar verlangen. Dat is ook mede de reden waarom alles in mij […]

Verder lezen