Schrijver Ina

Ik ben Ina (1973) geboren en getogen in het Twente. Ik heb een rugzak vol met bagage die ik met hulp van een christelijke psycholoog al een paar jaar aan het uitpakken ben. Ik heb humor en ben graag creatief bezig. Ik vind het heerlijk om met woorden of met materiaal uiting te geven aan wat me bezig houd. Dat lucht op en geeft me rust, dan ben ik het deels kwijt uit mijn hoofd. Ik worstel met een hechtingsprobleem, wat veel meer impact op me heeft dan ik ooit heb gedacht. Ik ben onzeker over mezelf, vroeger ben ik veel gepest en dat heeft me onzeker gemaakt over wie ik ben. Vertrouwen doe ik mensen niet snel, te vaak is mijn hart beschadigd. Ik ben heel intuïtief en gevoel is voor mij belangrijk. Ik ben gelovig dat geeft mij het houvast om dit leven aan te kunnen. Ik schrijf over wat er speelt in mijn leven, wat ik voel of wat ik mee maak. De mooie en de pijnlijke dingen. Ga voorzichtig en respectvol om met wat je leest van mij!

Mijn verhaal van pijn en inzicht

Ik weet nu een paar jaar dat ik een hechtingsprobleem heb. Ik ben daar achter gekomen door het contact met de dochter van een toenmalige vriendin. Ik herkende bepaald gedrag van het meisje bij mezelf. Ik ben er toen met mijn psycholoog mee aan het werk gegaan. Het is veel lastiger en complexer dan ik ooit had gedacht. Ik schrijf ‘toenmalige vriendin’, want waar ik altijd bang voor ben geweest is gebeurd: zij heeft het […]

Verder lezen

‘Wie hecht zich nu aan een hulpverlener?’

Door het hele coronagebeuren was de zomervakantie ineens dichterbij dan ik dacht. Ik dacht, nee ik hoopte vooral dat de mensen aan wie ik me heb gehecht nu door het coronagedoe niet weg zouden gaan. Maar over twee weken heeft mijn psycholoog drie weken vrij. De gedachte dat ik hem die weken niet kan zien en spreken vliegt me aan, het maakt me bang en onzeker. Help, hoe kom ik die drie weken door? Kan […]

Verder lezen

Jongleren met gevoelens

Een tijdje geleden vroeg mijn psycholoog: “Hoe gaat het met je?” Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en ben snel overgegaan op een ander onderwerp. Afgelopen week heb ik al stilgestaan bij deze vraag en toch merk ik dat ik er nog niet klaar mee ben. Want er is meer, veel meer… Fysiek gaat het wel redelijk, schreef ik, en zo voelt het ook wel. Ja, er zijn pijntjes en mijn lijf […]

Verder lezen

Hoe gaat het met je?

Een tijdje geleden stelde mijn psycholoog mij de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en hem afgeleid met een ander onderwerp. Toch blijft die vraag me de afgelopen weken bezig houden; hoe gaat het echt met mij? Ik merk dat ik liever niet stil sta bij deze vraag, het roept heel veel emotie op. Maar de vraag laat zich niet langer negeren en ik voel dat […]

Verder lezen

Verlangen naar aanraking

Ik ben opgegroeid zonder warmte, liefde, zonder knuffels of een aai over mijn bol. Fysieke aanrakingen vond ik altijd ongemakkelijk, dat kende ik niet. Ik wist me nooit een houding te geven. Altijd was er de angst dat ik zou stinken of iets geks zou doen, waardoor ik zou afgaan. Maar langzamerhand begin ik iets van huidhonger te krijgen. Ik heb het nodig om iemand weer een hand te kunnen geven, om fysiek dichtbij en […]

Verder lezen

Rapunzel en ik

Mijn psycholoog maakte afgelopen week tijden ons gesprek de vergelijking van mijn leven met het sprookje van Rapunzel. Ik heb daar over nagedacht en er mee gestoeid: Met ‘er was eens’ beginnen veel sprookjesverhalenMaar soms lijken de sprookjesverhalen, het echte leven in te halenZo ook het sprookje van Rapunzel met haar lange harenVeel van haar verhaal lijkt mijn levensverhaal te evenarenBeiden zitten we eenzaam opgesloten in onze eigen torenAl jaren verlangend naar iemand die ons […]

Verder lezen

Wanneer wordt het weer normaal?

Corona maakt dat ik me nog eenzamer voel dan anders. Ik vind dat best moeilijk om voor mezelf te erkennen, ik verstop het liever vanbinnen. Van de week vroeg iemand ‘hoe gaat het met je? Mijn eerste reactie was zoals altijd, ‘oh, wel goed hoor!’ Maar eigenlijk gaat het niet zo goed. Naast bepaalde fysieke problemen waar ik niet mee naar de huisarts wil en durf, is er sinds corona ook meer onzekerheid, angst en […]

Verder lezen

Bang om mijn geliefden te verliezen

Ineens is mijn leven anders. We moeten zoveel mogelijk thuisblijven en niet met anderen samenkomen. De kerk, de bibliotheek, en zoveel andere sociale plekken zitten allemaal dicht. Mijn beperkte sociale contacten worden nog beperkter en mijn isolement groter. Ik merk dat dat emotioneel best veel met me doet. Ik besef ineens hoe ik me met bepaalde mensen verbonden voel, hoe ik me aan ze heb gehecht. Ik, met mijn hechtingsprobleem, kan me dus toch echt […]

Verder lezen

Ik voel me niet goed genoeg

Diep in mij huilt een baby omdat ze geen verbinding met haar moeder krijgt. Het babymeisje zoekt, huilt en roept; ze probeert van alles om contact te krijgen met haar moeder. Maar wat ze nodig heeft, waar ze naar verlangt, krijgt ze niet. Ze weet niet wat ze verkeerd doet, ze weet niet wat ze anders moet doen om te krijgen waar ze naar verlangt. Ze krijgt haar eten en drinken wel, maar dat andere […]

Verder lezen

Leeg en vol

Ik voel me vanbinnen zo leegKomt dat door wat ik in mijn jeugd nooit kreeg?Ik weet het even niet meerHet doet vanbinnen zo enorm zeerVragen als wie ben ik en wat is de zin van mijn levenBlijven constant door mijn hoofd zwevenMijn leven voelt zo zinloos en leegIk voel me zo overbodig en nutteloos Tegelijkertijd voel ik me ook heel volVan al het denken en het voelen wordt mijn hoofd dolIk wil het wel met […]

Verder lezen

Alsof er een bom ontplofte

Net voor de kerst kreeg ik van mijn ambulant begeleidster een ‘bom’ in handen gedrukt. Ik had haar in de dagen daarvoor een mail gestuurd waarin ik aangaf te twijfelen aan haar hulp. Toen ze die maandag bij me kwam had ze dus een ‘bom’ bij zich. Ze vond mijn casus wel erg pittig moeilijk, en zwaar. Ze vond me wel erg wantrouwig naar hulpverleners toe. Ik voelde me stout, omdat ik twijfelde aan haar. […]

Verder lezen

Muren tussen mij en een hulpverlener

Vertrouwen doe ik mensen niet zomaarZelfs hulpverleners, heb ik al ervaren, vinden dat raarIk hoor ze dan zeggen: je kunt ons vertrouwenMaar ondertussen proberen ze wel hun eigen mening er door te douwenNiet elke hulpverlener ervaar ik als passendMaar dat is vast niet verrassendZe luisteren niet naar wat ik zegOf geven aan mijn woorden een andere uitlegMooie beloftes worden gedaanMaar er is geen oog voor mijn traanMijn onzekerheid, pijn en verdriet Sommigen zien het in hun […]

Verder lezen

Ik ben emotioneel verwaarloosd

Ongrijpbare en onzichtbare pijnDiepe wonden die onzichtbaar zijnNee er werd niet tegen me geschreeuwd en ik ben niet geslagenAl jong leerde ik hoe ik me moest gedragen De buitenwereld was slecht en foutEn in ons gezin was het gevoelloos en koudIk ben emotioneel verwaarloosdZelden werd ik aangehaald of geliefkoosdEr was voor mij geen geborgenheid en geen veiligheidVoor liefde, aandacht en genegenheid was geen tijd Ik vraag me vaak af, wat is er met mij mis?Ik […]

Verder lezen

Geknuffeld en gekust

Ik heb een hechtingsprobleem weet ik nu al een paar jaarMaar sinds een half jaar besef ik pas wat dat met me doet, en dat vind ik raarIk heb geen bewuste herinneringen van mijn prilste kinderjarenMaar als ik terug denk aan die tijd, voel ik mijn hart verzwarenDan voel ik diepe angst en wil ik vluchten Onbewust probeer ik die nare en zware gevoelens weg te zuchtenZijn er toen vervelende dingen gebeurd?  Of heb ik zelf mijn […]

Verder lezen

Vertrouwen en dichtbij laten komen

Ik vind het moeilijk om mensen te vertrouwenAltijd is er die diepe angst, dat ik het zal moeten berouwenErgens diep vanbinnen, weet ik zeker ze gaan me afwijzen en in de steek latenEr zal een reden zijn dat ze niet meer met me willen pratenDat heb ik in mijn leven al zo vaak meegemaaktIk weet echt wel hoe de pijn van afwijzing smaakt Mensen vertrouwen doe ik nu op gevoel en gaat vaak instinctiefEn terwijl […]

Verder lezen

Ik zit vast in mijn cocon

Al jaren zat ik vast als een rups in een coconEen cocon, waar het leven haar draden steeds strakker omheen sponDe cocon van het leven zat zo strak om mij heenDat zelfs het licht van de maan er niet meer doorheen scheenIk had het gevoel dat ik langzaam begon te stikkenVan het altijd maar, ja en amen knikkenEen ander stond bij mij altijd centraalIk vergat mezelf helemaal Jarenlang ben ik gepest en gekleineerdWerden etiketjes op […]

Verder lezen