vrouw

Jongleren met gevoelens

Een tijdje geleden vroeg mijn psycholoog: “Hoe gaat het met je?” Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en ben snel overgegaan op een ander onderwerp. Afgelopen week heb ik al stilgestaan bij deze vraag en toch merk

vrouwen die knuffelen

Hoe gaat het met je?

Een tijdje geleden stelde mijn psycholoog mij de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en hem afgeleid met een ander onderwerp. Toch blijft die vraag me de afgelopen weken bezig houden;

handen

Verlangen naar aanraking

Ik ben opgegroeid zonder warmte, liefde, zonder knuffels of een aai over mijn bol. Fysieke aanrakingen vond ik altijd ongemakkelijk, dat kende ik niet. Ik wist me nooit een houding te geven. Altijd was er de angst dat ik zou

rapunzel

Rapunzel en ik

Mijn psycholoog maakte afgelopen week tijden ons gesprek de vergelijking van mijn leven met het sprookje van Rapunzel. Ik heb daar over nagedacht en er mee gestoeid: Met ‘er was eens’ beginnen veel sprookjesverhalenMaar soms lijken de sprookjesverhalen, het echte

handen samen

Wanneer wordt het weer normaal?

Corona maakt dat ik me nog eenzamer voel dan anders. Ik vind dat best moeilijk om voor mezelf te erkennen, ik verstop het liever vanbinnen. Van de week vroeg iemand ‘hoe gaat het met je? Mijn eerste reactie was zoals

handen

Bang om mijn geliefden te verliezen

Ineens is mijn leven anders. We moeten zoveel mogelijk thuisblijven en niet met anderen samenkomen. De kerk, de bibliotheek, en zoveel andere sociale plekken zitten allemaal dicht. Mijn beperkte sociale contacten worden nog beperkter en mijn isolement groter. Ik merk

klein meisje

Ik voel me niet goed genoeg

Diep in mij huilt een baby omdat ze geen verbinding met haar moeder krijgt. Het babymeisje zoekt, huilt en roept; ze probeert van alles om contact te krijgen met haar moeder. Maar wat ze nodig heeft, waar ze naar verlangt,

schrijvend meisje

Leeg en vol

Ik voel me vanbinnen zo leegKomt dat door wat ik in mijn jeugd nooit kreeg?Ik weet het even niet meerHet doet vanbinnen zo enorm zeerVragen als wie ben ik en wat is de zin van mijn levenBlijven constant door mijn

meisje met veel rook

Alsof er een bom ontplofte

Net voor de kerst kreeg ik van mijn ambulant begeleidster een ‘bom’ in handen gedrukt. Ik had haar in de dagen daarvoor een mail gestuurd waarin ik aangaf te twijfelen aan haar hulp. Toen ze die maandag bij me kwam

meisje tussen muren

Muren tussen mij en een hulpverlener

Vertrouwen doe ik mensen niet zomaarZelfs hulpverleners, heb ik al ervaren, vinden dat raarIk hoor ze dan zeggen: je kunt ons vertrouwenMaar ondertussen proberen ze wel hun eigen mening er door te douwenNiet elke hulpverlener ervaar ik als passendMaar dat

klein meisje op berg

Ik ben emotioneel verwaarloosd

Ongrijpbare en onzichtbare pijnDiepe wonden die onzichtbaar zijnNee er werd niet tegen me geschreeuwd en ik ben niet geslagenAl jong leerde ik hoe ik me moest gedragen De buitenwereld was slecht en foutEn in ons gezin was het gevoelloos en

babytje houdt hand vast

Geknuffeld en gekust

Ik heb een hechtingsprobleem weet ik nu al een paar jaarMaar sinds een half jaar besef ik pas wat dat met me doet, en dat vind ik raarIk heb geen bewuste herinneringen van mijn prilste kinderjarenMaar als ik terug denk

twee meisjes met handen vast

Vertrouwen en dichtbij laten komen

Ik vind het moeilijk om mensen te vertrouwenAltijd is er die diepe angst, dat ik het zal moeten berouwenErgens diep vanbinnen, weet ik zeker ze gaan me afwijzen en in de steek latenEr zal een reden zijn dat ze niet

vlinder en cocons

Ik zit vast in mijn cocon

Al jaren zat ik vast als een rups in een coconEen cocon, waar het leven haar draden steeds strakker omheen sponDe cocon van het leven zat zo strak om mij heenDat zelfs het licht van de maan er niet meer

spiegel

Spiegelbeeld

Als ik in de spiegel kijk Vind ik mezelf lelijk Ik walg van mijn lijf Ik ben dik en vet dat staat buiten kijf Het is ook nog eens mijn eigen schuld  Mijn kasten zijn vaak met lekkere dingen gevuld