Schrijver Hannah

Vandaag de dag ben ik mens.. Maar vroeger voelde ik me geleefd , geleefd door een innerlijk monster die soms toch nog stiekem naar boven komt.. Een innerlijke strijd die ik voer genaamd eetstoornis. Vechtend vroeger voor een plekje voor mezelf cijferde ik mezelf weg. Maar ik ben mens en ik mag er zijn. Elke dag weer

Het cirkeltje is rond

Daar sta ik dan… Met mijn koffertje, op naar een nieuw avontuur. Na lang wachten is het eindelijk zover. Ik wilde een tijdje terug de moed opgeven. Ik had mijn behandelaar gemaild dat ik geen opname meer wilde. Het wachten op een opname was het mij niet meer waard, mijn motivatie was gezakt, was weg. Ik was niet meer diegene die bij de intake vol overtuiging zat te vertellen hoe ik het allemaal oké ging […]

Verder lezen

“Zwaar” gefaald

“Zwaar” gefaald, zo voelt het, zo dwaalt het in mijn hoofd. Al weken nu.Een aantal weken terug heb ik een opname gevraagd om aan te sterken. Puur omdat het in mijn hoofd en lijf even niet meer gaat. Ik faal op het gebied om mezelf een schop onder mijn kont te geven en te vechten iedere dag weer. Trek me terug in mijn eigen veilige wereldje. Met mijn gewoontes, planningen, doelen van de dag, rondjes, […]

Verder lezen

Nu heb ik een punt bereikt

Oké hier sta ik dan op het station, mooi die wolken… De zon schijnt loeihard op mijn gezicht, op mijn lijf, ik voel het branden. De tranen komen, ‘druk ze weg’ denk ik hardop, dit is het moment waarop ik denk NU HEB IK EEN PUNT BEREIKT.  Ik kan niet meer, mijn lijf is op, mijn gedachtes zijn eindeloos aan het doordrammen. Wat ga ik eten, hoe weinig ga ik eten, is het niet te veel, hoe […]

Verder lezen

Ik voel me niet gezien

Ik voel me niet gezien Al jaren voel ik mij niet gezien, letterlijk en figuurlijk. Ik heb dit letterlijk genomen door een eetstoornis te ontwikkelen, mijzelf niet te laten zien. Klein te maken. Keer op keer krijg ik voor mijn gevoel een bevestiging dat ik niet gezien word, is het niet door mijn omgeving dan is het wel door mijn vrijwilligerswerk. Mensen lijken mij letterlijk te vergeten. Ik word niet voor dingen gevraagd die voor […]

Verder lezen

Op zoek naar mijn balans

In mijn tijd van afwezigheid ben ik op zoek gegaan, op zoek gegaan naar mezelf. Wat op dit moment voor mij nu echt belangrijk is en waarom ik elke keer tegen hetzelfde aanloop Een eetstoornis is iets wat ik zie als een muur waar ik overheen moet zien te klimmen, een hele grote muur waar ik voor sta, de stenen zo vast gemetseld dat ik ze niet omgeduwd krijg. Als ik er telkens overheen klim, komen […]

Verder lezen

Mijn leven is een rollercoaster

Mijn leven is een rollercoaster op dit moment. Ik heb al zoveel rollercoasters gehad. Ik ben ingestapt, heb het ritje overleefd en heb weer uit kunnen stappen. Plots stond de volgende rit alweer klaar. Er waren ritten die positief waren en er waren ritten waarin ik dacht dat dacht dat de baan ineens zou op houden. Ook waren er ritten waarvan ik soms hoopte dat de baan vanzelf op zou houden. Maar gelukkig deed het […]

Verder lezen

Ik voel me een vreemdeling 

Ik voel me een vreemdeling, een vreemdeling in mijn eigen zijn. Een vreemdeling in mijn eigen hoofd, in mijn dagelijks doen. De gedachtes lijken vager te worden met de helderheid die het vroeger had. Ik loop tegenwoordig in de winkel vol tegen mezelf aan, met de helderheid waarmee ik er naar toe ga, als een spook sta ik voor de schappen. Compleet hersenloos, doelloos sta ik naar alle verpakkingen te kijken, kleuren, letters, cijfers: als […]

Verder lezen

Ik voel me behandeld als een klein kind

Tegenwoordig zijn er vele opvoedingsstijlen. Vroeger mocht je je kind opvoeden zoals je wilde, zo ervaar ik het tenminste. Er werd bij ons in het dorp niet naar om gekeken hoe je je kind opvoedde, maar er werd wel over gepraat als het niet goed ging. Dus als het in het gezin niet goed ging, dan zorgde je er voor dat je dat goed verborgen hield. Het is de normaalste zaak om bij kinderen met […]

Verder lezen

Ik hou ze in mijn hand

Vijf volgetypte A4-tjes over mij, 53 dagen geleden ging met ontslag uit de kliniek, om precies te zijn 7,57 weken, 1.271 uren/76.260 minuten/4.575.600 seconden. De kliniekperiode staat op mijn netvlies gebrand ook al waren het maar vier weken, het heeft diepe sporen achter gelaten. De vijf A4-tjes die ik nu in mijn hand houd staan voor een periode waarin ik veel geleerd heb, maar ook waarin ik een terugval heb gehad. Nu zal ik gaan […]

Verder lezen

Door de ogen van…

Door de ogen van een ander zie je het misschien altijd beter… is het gras altijd groener? Maar door mijn ogen ben ik gewoon mens, Hannah, iemand die leeft bij de dag. Op dit moment heb ik een probleem met mijn psychische kwetsbaarheid. Ik kamp vanaf mijn jeugd met diverse kwetsbaarheden door het opgroeien in een gezin die niet altijd even gemakkelijk was. Maar ik heb er bovenop weten te klimmen en vandaag de dag […]

Verder lezen