Schrijver Elisabeth

Ik ben Elisabeth 25 jaar en moeder van een zoontje van 10 maanden. Ooit kreeg ik een diagnose, maar daar worden nu vraagtekens bij gezet. Moeder zijn vind ik lastig, niet zozeer om voor mijn zoontje te zorgen, maar omdat ik zoveel van de wereld niet begrijp en in mijzelf nog niet begrijp. Ik wil het beste voor mijn kleine kereltje, maar hoe doe je dat in deze 'grote boze wereld'?

Dansen in het gras

Ik heb lang gedacht dat alles goed zou zijn als ik eenmaal volwassen zou zijn, als ik het perfecte plaatje bezat. Dan zou ik geen last meer zou hebben van die nare stemmetjes in mijn hoofd. Dan zou het niet meer uitmaken wat anderen van mij vinden. Ik dacht dat ik tevreden zou zijn, trots, en dat daarmee de kous af was. Een soort start voor het echte leven. Ik heb immers hard gewerkt om […]

Verder lezen

Moeder zijn met een psychische diagnose

Al de stemmetjes in mijn hoofd blijven maar schreeuwen dat ik niet goed genoeg ben. Maar daar was ik inmiddels wel aan gewend. Nu zijn er ook die stemmetjes die me beschuldigen dat ik mijn kind al heb verpest en alleen maar verder kan verpesten. Al de verschillende meningen om mij heen, alle goede intenties. Ze zorgen er vooral voor dat ik zo moedeloos word, want hoe kan ik mijn kind ooit zonder trauma’s grootbrengen? […]

Verder lezen