Schrijver Doedelzakje

Ik ben niet zo van de verjaardagen en kijk best sip. Wel word ik belachelijk vrolijk van Schotse doedelzakmuziek, het volume op max en schrijfsels. Goede gesprekken voer ik met een kleine kring lieve mensen en verder houd ik mij vrij onzichtbaar. Daar probeer ik verandering in te brengen door middel van therapie en nog meer therapie. Want iets in mij schreeuwt om gezien te worden. In de kern ben ik een stille vechter, daadkrachtige doorzetter en een hele lieve mama.

Een ‘normale’ kop koffie

Mijn kaak trilt zachtjes en onvrijwillig. Ik hoop dat hij het niet ziet. Ik heb een zure smaak op mijn tong, die me doet denken aan kattenpis. Ik voel mijn benen niet meer. Ik heb het idee dat ik mezelf onder heb geplast, terwijl ik stijfjes naar hem glimlach: hier zitten we dan, zoveel jaren later weer voor het eerst, en we zijn ‘ineens’ allebei zo ‘burgerlijk’ geworden. Wie had dat gedacht? “Je was echt […]

Verder lezen

De zin vinden van het lijden

Ik luister even naar de stilte en probeer terug te halen wanneer ik voor het laatst zo’n gelukskriebel heb ervaren. Geen idee. Ooit wel, want het komt me bekend voor. Gek is dat. Zo diep als mijn steeds terugkerende depressies me in mezelf kunnen laten keren, net zo sprankelend word ik soms van mijn borderline. Kort, dat wel, maar mijn gelukstriggers zijn krachtig, tot het punt waar tranen in mijn ogen springen en ik de […]

Verder lezen