Schrijver Denise

Denise, 30 jaar, soms een warhoofd, soms accuraat on point. Spreekt niet met suiker en is bij vlagen onvoorstelbaar onvoorspelbaar. Staat meestal heel veilig zwijgend aan de zijkant, wijzend naar wat ze niet durft maar wel graag zou willen. Heeft nog wat echo's van trauma's te verwerken maar momenteel zijn de scherven nog te scherp om te lijmen.

Waar is mijn intrinsieke levenslust?

Ik heb al tijden heel erg een ‘Is dit het nou’-gevoel. Ik baal van mijn leven. Ik durf eigenlijk wel hardop te zeggen dat ik ongelukkig ben, denk ik. Het is niet dat ik exact een vinger erop kan leggen wáár ik dan precies van baal. Het is een gevoel wat aan de oppervlakte borrelt. De ene dag heviger dan de andere, maar er is altijd een ‘is dit het nou?’-gevoel. Eerst dacht ik dat […]

Verder lezen

Eetstoornis: Het gaat niet over eten of uiterlijk

Onlangs verscheen de eerste aflevering uit de documentairereeks ‘Eetstoornissen: Maskers af’ gemaakt door Jessica Villerius. In deze documentaire volgt Jessica vier verschillende mensen die allen te maken hebben met een eetstoornis en laat ze zien hoe vernietigend een eetstoornis is. Voor iemand die zelf een eetstoornis heeft, vond ik de documentaire heftig, confronterend en vooral heel erg herkenbaar. Moeten bewegen, de doodsangst die er is om aan te komen, een constante strijd tussen de gezonde- […]

Verder lezen

Trauma en PTSS – een echo uit het verleden

Trauma. Ik vind dat altijd zo’n zwaar woord. Niet voor een ander, wel voor mezelf. “Je hebt meerdere traumatische gebeurtenissen meegemaakt”. Trauma, psychisch letsel na een schokkende gebeurtenis dat een intens gevoel van angst en machteloosheid oproept. Trauma, opgeslagen niet alleen in je brein, maar ook in je lijf. Ik weet het nog goed, de eerste keer dat mijn therapeut zei dat ik trauma’s had met daaruit voortkomend een posttraumatische stressstoornis. Ik begon nog net […]

Verder lezen

Waar is het misgegaan?

Waar is het onlangs weer misgegaan? Waar ben ik over gestruikeld? Wat heeft mij plat op mijn muil doen gaan? En waarom sta ik niet op? Deze vragen schieten de afgelopen tijd regelmatig door mijn hoofd. Ik was zo op de goede weg in mijn eetstoornisherstel. Calorieën boeiden me lang niet meer zoveel als voorheen. De allesoverheersende paniek die ik had als ik naar mijn mening teveel calorieën had gegeten, was er vrijwel niet meer. […]

Verder lezen

Welkom in therapie – Again

Therapie: ik had een aantal jaar geleden besloten dat nooit meer te gaan doen. Ik vond therapie onwijze verspilling van mijn tijd. Het zette naar mijn mening toch geen zoden aan de dijk. Dat oeverloze gelul over ‘niks’. Eeuwig dezelfde vragen die sessie op sessie voorbij kwamen: “Hoe voel je je vandaag?”, “Hoe gaat het met je?” De onbegrepen blikken die bij verschillende therapeuten op hun gezicht verschenen als ik vertelde wat me bezighield. Maar […]

Verder lezen

Ik en mijn onzekerheid

Onzekerheid, ik haat het. De eeuwige twijfel en het altijd aan iedereen bevestiging moeten vragen. Vrijwel nooit ergens zeker over zijn is heel vervelend. Daar sta je dan in de winkel nieuwe schoenen te passen. “Kunnen deze echt? Wat vind jij? Zijn ze leuk?” Ik zie mijn vriend al zuchten en rollen met zijn ogen, terwijl ik dit typ. Hoe vaak ik die arme jongen wel niet om zijn mening vraag voor de meest simpele […]

Verder lezen

Eetstoornis; een eeuwige strijd

Eeuwige strijd Het leven met een eetstoornis is een hel. Het is een eeuwig uitputtende strijd. Herstellen van een eetstoornis voelt als de Mount Everest beklimmen. Niet dat ik die ooit heb beklommen, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Leven met een eetstoornis is een constante tweestrijd: Aan de ene kant wil ik graag herstellen. Ik wil echt van mijn eetstoornis afkomen, haar overboord flikkeren en gewoon weer mijn leven oppakken. Maar […]

Verder lezen

Seksueel misbruik

Sinds een klein jaar heb ik de beerput die “mijn jeugd” heet opengetrokken. Jarenlang heb ik gedaan alsof er niets met me aan de hand was, het prima met me ging en ik niemand nodig had. Ik ging van enorme ups naar ontzettend diepe downs die mij steeds langer in hun greep hielden. Sinds een jaar zie ik in dat ik het niet alleen kan. Dat ik wél mensen nodig heb, maar dat ik het […]

Verder lezen

Echo, Echo, Echoooo

Voor zolang ik me kan herinneren heb ik altijd het gevoel gehad dat ik iets mis in mijn leven. Ik voel me van binnen leeg, niet geheel compleet. Alsof de puzzelstukjes niet kloppen. Het is een gevoel dat ik niet kan geheel kan plaatsen. Ik vermoed dat het voortkomt uit een langdurig trauma dat ik heb meegemaakt in mijn jeugd. Sinds ik gestart ben met therapie voor mijn trauma is het gevoel namelijk vaker en […]

Verder lezen