Schrijver Anna

Een wandelende apotheek met ADHD, CPTSS, depressies, anorexia en een overdosis aan zelfspot, houdt van schrijven, dansen, zingen, toneel, dieren, tatoeages. "I will be."

Te complexe, complexe PTSS?!

Al jaren hobbel ik mee op het ritme van de hulpverlening. Totdat het allemaal na een suïcidepoging bruut werd stopgezet. Mijn zwembandjes werden afgepakt en ik verdronk in de ellende van het “alleen moeten doen”. Ik viel hard af, mijn problemen werden groter en ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. In de vrijgevestigde hoek werd ik al vrij snel te complex bevonden. Teveel medicatie, teveel diagnoses, een te laag gewicht. Onbehandelbaar. In […]

Verder lezen

Zo gaat het toch altijd?

Terwijl de tranen van de intense innerlijke pijn nog over mijn wangen stromen, veeg ik ze snel weg. Ik zet een film aan en begroet mijn huisgenoten met een vrolijk ‘goedemiddag’. Hopelijk blijven ze ALSJEBLIEFT niet te lang in de woonkamer want ik kan niet meer stoppen met huilen. Nog even, nog even doen alsof ik normaal ben. Het besef. De puzzelstukjes vallen op hun plek. Waar ik eerst dacht van mijn 5e tot 10e […]

Verder lezen

Verdwaald in de mensheid

Vertrouwen verloren. Wie kan ik nog recht in de ogen aankijken? Ik deed het en verloor. Ik keek, maar men keek weg. Ogen die ik nu niet meer durf aan te kijken. Stemmen die ik nu niet meer durf aan te horen. Mijn wantrouwen vormt een torenhoge muur. Wie is er nog te vertrouwen? Het vertrouwen dat men mij gaf, heb ik nooit beschaamd. Geven en nemen. Men nam en ik gaf. Keer op keer. […]

Verder lezen

(B)angstig sociaal

Iedereen die mij kent zou mij omschrijven als een sociaal mens. Ik doe zelfs een studie in de sociale richting. Toch loop ik rond met een groot geheim. Een geheim dat zelfs hulpverleners niet van mij weten, zien of kennen. Ik ben sociaal (b)angstig. Ik vind sociale situaties knap lastig. Ik vermijd ze het liefst. Professionele situaties gaan nog wel. Dan neem ik een “rol” aan. Maar privé vind ik het doodeng. Het maakt ook […]

Verder lezen

Je zou me verlaten…

Beste Depressie, Hoewel “Beste” geen passende aanhef is zal ik je maar vriendelijk toespreken. Boos op je worden werkt namelijk niet heb ik gemerkt. Tijdens mijn laatste opname nam je me te grazen, depressie. Ik dacht dat je op volle toeren was. Ik dacht dat je je laatste restje benzine wel had verbruikt en dat ik genoeg krachten had om jou in de toekomst te verslaan. Jij was ijzersterk. Je bracht me van suïcidepoging naar […]

Verder lezen

Een dag uit het leven van een gestoorde (toch?) #stigma

Trigger warning – Deze blog gaat in op suïcidale gedachten en automutilatie Het is 07.00 uur. De wekker gaat. Hoewel ik de hele nacht het geslapen, voelt het alsof ik een leven heb geleefd. Nachtmerries die mijn hele jeugd als een film afspeelden. Er was geen knop om het volume zachter te zetten, er zat geen pauze in de film en ik zat vastgebonden op te bank zonder afstandsbediening. Welkom in het leven van een […]

Verder lezen