Schrijver Avermin

34 jaar, gezinnetje met een zoon van 4. Ik ben kunstenares en regisseur. maar in andere baan als pedagogische medewerker opzoek naar de juiste balans van verantwoordelijkheid en stress. Na 10 jaar zoeken in de therapie wirwar, van mindfulness tot antidepressiva. Nu sinds 5 jaar in intensieve psychoanalytische psychotherapie. Langzaam ga ik iets begrijpen van gevoelens en hoe ze te voelen zonder dat het schadelijk is. Kan sinds 1 jaar ook boosheid toelaten. Soms. Ik ervaar euforie wanneer ik inzichten lijk te hebben maar kan ook nog keihard vallen wanneer ik iets nog niet in de ogen kijken kan. nog niet kan begrijpen. Verdere tags: wegmaken, angst, grootheidsfantasie, depressie, dysthymie, persoonlijkheidsstoornis nao; borderline persoonlijkheidsstructuur en vermijding, automutilatie, depressieve stoornis

Een leeg kasteel – Laura Dijksman Hurt

Ik kwam het boek ‘Een leeg kasteel’ tegen nadat ik online op zoek was gegaan naar het begrip ‘splitsen’ en vond een citaat waarin beschreven werd hoe iemand met borderline gevoel en denken van elkaar kan scheiden. “Zijn angst om de goedkeuring van zijn ouders te verliezen wordt uiteindelijk zo groot dat het kind kiest voor de enige mogelijkheid die hij ziet: hij stopt zijn eigen persoonlijkheid weg. Het Gevoel wordt door die stap losgekoppeld […]

Verder lezen

Leren om alleen te durven zijn

Ik lees net een artikel waarin wordt uitgelegd hoe een kind van getraumatiseerde ouders, die traumarealiteit overneemt en dus alles in staat stelt om aan de behoeften en gevoelens van die ouder tegemoet te komen. Dat er daardoor een vals zelf gecreëerd wordt. Eentje dat geheel in dienst staat van gevoelens van anderen. In therapie werk ik eraan om negatieve gevoelens, nadat ik ze voorzichtig heb leren herkennen, nu ook te delen. “Ik ben alleen.” […]

Verder lezen

Er is iets onbeschrijfelijks nodig voor het drinken van een kopje thee.

Ik weet dat dit ongeveer de basis is van mijn problematiek. Dit is ‘de leegte’ die zo vaak omschreven wordt en die zich, naast deze voorstelling, nog in honderdduizend andere beelden kan vermommen. Eigenlijk is de leegte…. alles. Op instagram staat hij op nummer één wat betreft zelfzorg-posts; ‘het kopje thee’. Het is het durven om dat momentje voor jezelf te pakken, het is de prikkel die je in het hier en nu kan brengen, […]

Verder lezen

Vertellen is eng

Mijn vingers omklemmen de stalen stang van een klimrek. Het lijkt zo hoog. Ik durft niet meer. Het zweet breekt me uit en mijn vingers glijden langzaam los. De navel bloot, de tenen naar beneden. Het kost heel veel kracht om mij vast te houden, mijn hele lichaam, mijn hele trots, al die zwaarte. Vallen is geen optie. Er is lava onder me. Of nog erger: een keiharde grond. Maar vallen wil ik niet. In […]

Verder lezen

Liefdesangst

Ik voel een soort onrustige pijn. Een klein liefdesverdriet. Ik schaam mij voor de liefde. De liefde die ik gaf, de liefde die ik ontving en de liefde die anderen aan anderen gaven. Ik schaam mij dat ik hieraan blootgesteld word. Volgens mij voel ik mij ook nog eens schuldig. Maar waaraan maak ik mij dan schuldig? ‘Als je daar zo graag bent ga je er toch wonen’, kon mijn moeder zeggen wanneer ik vrolijk […]

Verder lezen

Wat al dan niet gebeurd is

Een tijdje geleden las ik in een oud dagboek: “Cosmic shoppinglist.” Het lijstje maakte ik op mijn 16e verjaardag en mocht bestaan uit niet-materiële wensen: “Een knuffel.” Ik bedoelde geen knuffelbeertje, maar een gewone alledaagse knuffel van een mens van vlees en bloed. Gewoon een knuffel. Van iemand. Ooit. Tijdens therapie bespreek ik voor de zoveelste keer, en steeds met grote voorzichtigheid, een vaag gevoel. Over vage herinneringen uit mijn jeugd die geen echte herinneringen […]

Verder lezen

Je bent niet alleen

Ik zit als kind op de achterbank van een te volle auto: Ouders ruzie om de route, een verstikkende vakantie-lucht en ongecontroleerd lawaai worden afgewisseld met angstvallige stiltes wanneer mijn vader zijn arm naar achter zwaait. Ik draai nog eens mijn cassettebandje om: ‘Remi, Alleen op de wereld’. Samen met Remi ben ik opzoek naar verbondenheid en erkenning. Buiten trekt het Franse geel aan mij voorbij. Ik wil erin verdwijnen. Zwart-wit denken, mijn therapeut noemt […]

Verder lezen

Die ogen…

In de slaapkamer raap ik wat van de grond. In mijn ooghoek zie ik een groot lichaam in de spiegel. Luttele seconden lijkt het een reus te zijn. Ik schrik. Ik schrik dat ik dit ben. Even was ik in gedachten blijkbaar kleiner. Veel kleiner. Ik voel mij vervreemd van het lichaam dat mij nu aankijkt in diezelfde spiegel. Inderdaad een groot lichaam. Geen reus. Maar gewoon een volwassen lichaam. Het zijn de ogen. Die […]

Verder lezen

Het stiller worden

Ik zal mijn moeder afvallen, elke keer dat ik gevoelens toon. Tot ik ooit een keer zal schreeuwen. Ik zou zo hard gaan schreeuwen dat iedereen uit elkaar spat zodat ze ontdekken dat ze niet alleen zijn. Niet alleen waren en nooit alleen zullen zijn.Want ik ben er ook. ‘Het stiller worden’: zo zijn we het gaan noemen. Wanneer er bepaalde herinneringen in therapie worden besproken vraagt hij soms; ‘werd je toen óók stiller?’. Ik […]

Verder lezen

Lieve Therapie,

Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven. Een klein stukje over de grote veranderingen die ik doormaak dankzij therapie. Mijn transformatie. De transformatie van iemand die, zonder dat zij het zelf wist, de helft van haar gevoelens niet kende. Een stukje over bergen die dalen zijn; vergezichten […]

Verder lezen

Nu een herinnering

Terwijl ik vandaag mijn ogen opende kwam het beeld in mij op: mijn moeders schoot. Hij moet er dus toch geweest zijn. Ik zie haar blote knieën in het gras. Helemaal warm en liefdevol zou ik erop kunnen zitten. Vastgehouden worden en verdwijnen. Ik zie het zo helder voor ogen ineens dat ik bijna de zon voel op mijn gezicht. Ik kijk er recht in. Ik kijk nog eens naar de knieën in het gras: […]

Verder lezen

Ik dacht dat ik geen gevoel had.

Zes jaar geleden bedacht ik mij dat ik geen gevoelens kende. Wanneer ik vitale dingen dacht te zeggen keken anderen mij vervreemd aan. Ik probeerde uitdrukking te geven aan de onmogelijkheid waarin we ons begeven wanneer we alleen zijn. Onze tanden poetsen. In huis rommelen. ‘een onmogelijke staat van zijn’. Waar blijft je zelf als er geen anderen zijn?Het resulteerde in een korte monoloog van een vrouw die haar eigen gezicht opeet. ‘hoe verzin je […]

Verder lezen

Dwangmatig nietsdoen

-lets say slightly triggering- #zelfbeschadiging Op de 4m2 die mijn bed heet bracht ik gisteren mijn dag door. De dag ervoor was te leuk geweest. Te vol gevoel; zon, mensen, vrienden. Contact,  liefde zelfs. Ik heb echt contact gemaakt met een goede vriendin. Mezelf laten zien, eerlijk verteld en ik werd begrepen! Een golf van verlichting, warmte, vulde mijn lichaam: Ik ben niet alleen! Na gisteren vandaag;. Ik heb pas sinds kort door dat dit […]

Verder lezen

Gáán

Ik sta in de donkere hal, mijn hand op de klink. Geen twijfel, in een ruk de deur open: de wereld. Daar had ik mij nog niet op voorbereid, niet eens over nagedacht. Ik had nog niet stilgestaan bij het gáán. De zon valt op mijn gezicht. In de enkele seconden tussen- de ene stap tussen- de adem tussen- binnen en buiten, verandert alles. Alles valt, op of nabij zijn plek. Mijn mondhoeken, mijn ogen, […]

Verder lezen

ik mis mijn therapeut.

Vorige week wilde ik resoluut stoppen met de therapie, mijn relatie, mijn dromen, mijn leven. Deze week staat echter in het teken van verlangen. Er is dan zoveel dat ik voel. Ik heb geprobeerd daar uitdrukking aan te geven tijdens therapie. Uiteindelijk ben ik er vooral mee geconfronteerd hoe weinig ik echt communiceer: “Ik zie dat je echt heel erg geraakt bent, geëmotioneerd, maar je sluit je helemaal af.” En daarin voelde ik mij zo […]

Verder lezen

Ik heb geen schaafwond op mijn knie, ik BEN de schaafwond op mijn knie.

Ik was een jaar of 7 toen ik voor het eerst achterop de fiets van mijn broer klom. De bedoeling was samen naar huis te fietsen. Maar al in de start val ik achterover. In mijn herinnering zie ik de wereld draaien. Hard val ik met mijn hoofd op de stoep. Veel later heb ik het met mijn broer over deze val. Het vallen op zich was nog het minste probleem, vertelt hij. ‘Maar ik kreeg […]

Verder lezen