Schrijver Anouk

Hoi! Ik ben Anouk, 27 jaar, en hard aan het werk in therapie om van mijn verzameling klachten af te komen. “Achter de wolken lag de zon Achter de golven ligt grond Een donker hart verandert soms in goud”

Vergeten waar je vandaan komt

De afgelopen week liep ik tegen iets aan waar ik al eerder moeite mee heb gehad, maar wat ik voorheen niet goed kon plaatsen. Ik had het met mijn therapeut over mijn lichaamsbeeld en hoe dat aan mijn vader gelinkt is, en ik merkte dat ik erg aan de oppervlakte bleef. De dagen daarna bleef dit in m’n hoofd spoken en probeerde ik te achterhalen wat ik zo moeilijk vond. Opeens viel het kwartje: ik […]

Verder lezen

M’n moeder is wie ze is

Ongeveer een jaar geleden vertelde ik mijn moeder dat ik in therapie zat. Op dat moment was ik al zo’n anderhalf jaar bezig met therapie, maar al die tijd had ik niets durven zeggen. Haar eerste reactie verraste me positief. Ondanks dat ik mezelf van te voren ingeprent had dat dit gesprek niet veel zou veranderen, ontstond de hoop bij mij dat de relatie met m’n moeder zou verbeteren. Een paar maanden later merkte ik […]

Verder lezen

Zorgeloos mezelf zijn

Ik had eens een gesprek met m’n therapeut over het schrijven van blogs, toen ik er net mee begonnen was. We hadden het over waarom ik ze schreef, met wie ik ze deelde en wat voor effect het had op mij en op anderen. Op dat moment deed ik het vooral omdat het me meer helderheid gaf over de onderwerpen waarover ik schreef. Het maakte dat ik me extra focuste op de verbanden tussen oorzaak […]

Verder lezen

Een ouder voor mijn ouders zijn

Een van mijn eerste herinneringen is van een zomervakantie in Zuid-Frankrijk. Ik ben een jaar of 5 en zit alleen aan de kampeertafel – zo’n blauwe met vier stoelen eraan vast. Het kampeerveld is in rep en roer, ik hoor mensen in meerdere talen naar elkaar roepen. Boven alles uit hoor ik mijn zus huilen van de pijn. Ze wilde tijdens het ontbijt melk in haar thee gieten, en heeft met de melkverpakking de kop […]

Verder lezen

Vals alarm

Vol goede moed begon ik aan de vrijwillige quarantaine vanwege het coronavirus. Vorig jaar ben ik aan mijn enkel geopereerd en toen kon ik ook enkele maanden bijna niet naar buiten. De omstandigheden van nu lijken dus verdacht veel op vorig jaar – op persoonlijk vlak dan. Ik weet wat te verwachten en waar op te letten wat betreft mijn psychische gezondheid. Daarnaast heb ik het geluk dat ik mijn werk thuis kan voortzetten, mijn […]

Verder lezen

Op zoek naar een invalouder

Een maand na mijn vaders overlijden gingen mijn vriend en ik naar de sauna, even een dagje ontspannen en bijkomen van de afgelopen weken. Dat lukte best aardig, tot we aan het eind van de dag buiten stonden en onze mobiele telefoon voor het eerst die middag checkten. We hadden allebei meerdere gemiste oproepen en een dringend berichtje van zijn moeder of we zo snel mogelijk konden terugbellen. Zijn vader bleek een hartaanval gehad te […]

Verder lezen

Opluchting in een droevige verpakking

Begin november is mijn vader onverwachts in zijn slaap overleden. Op zondagochtend werd ik door mijn stiefmoeder gebeld, iets wat niet vaak gebeurt, en al helemaal niet zo vroeg. Ik was meteen alert en heb een tijdje naar mijn mobiel gekeken voordat ik opnam – alsof ik mezelf al voorbereidde op iets. De keren dat mijn stiefmoeder mij belde gingen eigenlijk altijd over slecht nieuws over mijn vader: dat er complicaties waren opgetreden bij zijn […]

Verder lezen

Bang voor liefde

“En, wat vinden jullie nou zo leuk aan elkaar?” vraagt de moeder van mijn vriend enthousiast. Verbouwereerd kijk ik haar aan terwijl mijn hersenen overuren draaien om tot een zinnig antwoord te komen. Ik denk dat dit een vrij ongemakkelijke vraag is voor elke 17-jarige die net een halfjaar een relatie heeft, maar voor deze 17-jarige was het voldoende om haar volledig in paniek te laten schieten. Het geven en ontvangen van liefde vind ik […]

Verder lezen

De ouder in mijn hoofd

De ouder in mijn hoofd is boos. Dit was hij altijd al, maar de boodschap en toon zijn de laatste tijd wel veranderd. Waar het eerst bleef bij korte momenten van boosheid, blijft hij nu continu tegen me schreeuwen. In bijna alles wat ik zeg en doe ziet hij reden om tegen me uit te vallen. Ook worden zijn reacties en straffen steeds heftiger. Het was een tijd onduidelijk voor me wat er precies aan […]

Verder lezen

Catch-22: perfectionistisch én vermijdend

Ik verbaas me vaak over wat ik na bijna twee jaar therapie nog over mezelf kan leren. Ik weet nog goed dat ik na een paar maanden dacht, ‘hoe lang kan ik hier nou nog mee bezig zijn?’ Voor mijn gevoel waren veel klachten al afgenomen en hadden we al zoveel onderwerpen besproken; waar kunnen we het in godesnaam nog over hebben?  Over verrassend veel, blijkbaar. Ik ben zelfs van één keer naar twee keer […]

Verder lezen