Schrijver Misneach

Vol zittend van ambitie, reislust en dromen. Loopt dagelijks met CPTSS, borderline en allerlei andere vervelende trekjes te rotzooien. Prettig gestoord met iets teveel sarcasme.

Aardig zijn voor jezelf

De hele dag door zie ik social-media-posts met de hashtag #selflove. Ik word er nogal eens jaloers van, of geïrriteerd. Vooral omdat het mij nooit zo goed lukt om de liefde naar mijzelf te uitten. Mijzelf lief, aardig, mooi vinden. Het lijken onmogelijke opdrachten. Bij elke therapiesessie krijg ik een boodschap met diezelfde lading: ”Wees eens aardig voor jezelf.” Als ik daarmee oefen gaat het daarna vaak mis, want dan voel ik niet genoeg van […]

Verder lezen

Boos bestaat niet

In de blog “Zee van Emoties” beschreef ik hoe ik eigenlijk altijd tussen ‘niets voelen’ en ‘overspoeld raken’ zit, als het gaat om emoties. Het is lastig daarin een tussenweg te vinden, maar dat is iets waar ik keihard mee aan de slag ben. Ik wil namelijk niet altijd tussen zwart en wit moeten kiezen. Leren gevoelens toe te staan, en vooral die gevoelens te verdragen, lijkt soms onmogelijk. En toch wil ik dat zo […]

Verder lezen

Andere artsen

Deze blog gaat in op traumatische gebeurtenissen bij medische behandelingen. Denk aan jezelf als je dit leest en last hebt van angst voor hulpverleners of hypochondrie.  Het is zomer, en dat betekent dat niet alleen de reguliere mensen op vakantie gaan, maar ook onze therapeuten en zorgverleners. Mijn huisarts heeft iedere week van zijn vakantie een andere vervanger. Dat is voor mij nogal een dingetje. Artsen vertrouwen is namelijk niet mijn sterkste kant. Ik ben […]

Verder lezen

Zee van emoties

Ondanks jaren aan therapie voor mijn borderline, vind het ik nog steeds heel lastig om mijn emoties en pijn te verdragen. Ze kunnen onvoorspelbaar zijn of zo omslaan en in alle hevigheid uitbreken. Mijn emoties lijken zich niet te bewegen als water. Ze voelen niet aan alsof ze rustig oplopen. Voor mijn gevoel is pootje baden in de zee dan ook onmogelijk. In plaats daarvan transporteer ik mijzelf van de duinen, ver weg van het […]

Verder lezen

Rouwen om het verlies van werk

“Rouw?! Om werk?!” Mijn wenkbrauwen zijn nauwelijks zichtbaar door mijn blonde haren, en toch doe ik mijn uiterste best om ze omhoog te wiebelen in een argwanende blik naar mijn verpleegkundige. Mijn naïeve mening was altijd dat ik alleen maar mocht en kon rouwen om het verlies van een dierbare. Het verlies van werk en materiële dingen doet er niet toe. Althans, dat dacht ik. Maar toen ik vanwege mijn CPTSS, slapeloosheid en de somberheid […]

Verder lezen

Mag ik het stigma wissen?

Ik wil de vooroordelen over mijn labels wissen. Rond mijn CPTSS valt het stigmatiseren mee in verhouding tot de rest. Dat is best erg, want ik heb last van stigma rond al mijn labels. Vaak is het vanuit onbegrip, mensen die niet genoeg weten van psychische ziekten. Meestal ga ik gesprekken met deze mensen aan en probeer ik hen te horen. Ze hebben veel vragen, zijn oprecht geïnteresseerd en komen vaak tot de conclusie dat […]

Verder lezen

Nergens veilig

Ik voel mij nergens veilig, nooit. Nooit gedaan ook trouwens. Toch hoor ik sinds mijn terugval vaak dat het eerder nooit opviel dat ik traumaklachten had. Nu wel dus. Iedereen die vroeger wist van mijn complexe posttraumatische stressstoornis (CPTSS), wist wel dat ik wat dingen had meegemaakt, dat ik moeilijk sliep en er psychologisch nou niet als een ster erbij zat. Toch leek ik voor lange tijd te functioneren. Te lang. Tot alles in elkaar […]

Verder lezen

Anders dan vroeger

“Vroeger was alles beter! Toch?” Het is zo’n gezegde dat je vaak van je grootouders en mogelijk ook ouders krijgt te horen. Lang was ik er zelf van overtuigd dat vroeger alles beter was. Vroeger was het een simpele tijd, geen overdaad, geen gehaast, minder technologie. Vaak vraag ik mij af of ik nu sentimenteel ben naar de jaren ’90 van het vorige millennium, of dat ik gewoon oud begin te worden en daardoor terug […]

Verder lezen