Schrijver Fiek

Als mensen bij mij naar binnen zouden kijken, zouden ze een kerstboom zien dat zo volgehangen is met dsmlabels dat men tegen elkaar zou zeggen: ‘Mwa.. beetje over de top wel.’ Maar na een lange intensieve carrière als psychiatrisch patiënt, probeer ik nu vooral gewoon mens te zijn en mee te deinzen op de golven van het leven. Uiteraard voelt het soms nog steeds alsof ik zink, maar watertrappelen is ook oké. Mijn belevenissen over wat minder vechten en meer accepteren zal ik hier met jullie delen.

Het oog van de orkaan

De winter is voor mij en vele anderen niet de meest favoriete tijd van het jaar. Naast dat de donkere dagen voor meer depressieve en angstige gevoelens zorgen, ervaar ik door de kou en feestsfeer een soort van negatieve nostalgie. Sommige mensen worden misschien blij nostalgisch van het zien van sneeuw en het optuigen van een kerstboom. Ik word depressief en angstig nostalgisch van deze gebeurtenissen.   Ik waan mezelf acht jaar terug in de […]

Verder lezen

De kater komt later

Ik zit op de grond in de douche en laat het warme water over me heen stromen. M’n hoofd rust tegen de muur en ik heb m’n ogen dicht. Alles duizelt. Ik ben brak en heb een flinke kater. Nee, ik heb niet een avondje flink gestapt, zoals de meeste van mijn medestudenten zijn gaan doen. Ik heb gisteravond moeten dealen met kortsluiting in m’n hoofd van heb ik jou daar. Ergens wist ik wel […]

Verder lezen